![Concerttips voor Week 20 [14 t/m 20 mei]](/thumbs/86x86c/2011-02/concertagenda-kth.png "Concerttips voor Week 20 [14 t/m 20 mei]")
Aanrader
Concerttips voor Week 20 [14 t/m 20 mei]
Foto, Concertverslag
Fotoverslag: Walk The Line 2012
Aanrader
Streamvoer van de week: Beach House, Best Coast, Allo Darlin', London Ca…
Aanrader
Hear Hear! - Pond
Foto
Foto's: The Kyteman Orchestra, dEUS en Band of Skulls op het Groningse B…
Luister, Nieuws
Silence Is Sexy komt met dubbelalbum Modern Antiques; luister twee zéér …
Review: Death Grips - The Money Store
Death Grips - The Money Store
Hier is dan het eerste écht gevaarlijk blazende beest van het jaar in experimentele hiphop- cq. elektrokringen, dat toch nota bene via een major label (Warner) uitkomt. Het is The Money Store van Death Grips uit Sacramento, California, flinke bloghype van het moment, dus laat Kicking the Habit liever de plaat in kwestie eens goed inwerken. Is 'ie na vijf, zes keer luisteren ook nog zo sterk en opwindend? Uw antwoord is deze Triple AAA-waardering.
'Experimentele hiphop'? Laten we die term pardoes uit het raam smijten. Want de eigenzinnige ontdekking van vorig jaar op dit vlak - Shabazz Palaces - zou ook experimentele hiphop zijn, if there is such a thing. En met de veel relaxtere muziek van die band heeft Death Grips dus geen éne moer te maken. Zonder er altijd goed je vinger op te kunnen leggen: dit album briest, het blaast, het spuugt, het slaat je om de oren en heeft een opruiende werking die je gevoeld kúnt hebben toen je voor het eerst Beastie Boys, Public Enemy of Rage Against The Machine hoorde.
Reageer
Review: Bombay Show Pig - Vulture / Provider
Bombay Show Pig - Vulture / Provider
Engels duo Blood Red Shoes ging eind vorig jaar wat krampachtig op zoek naar nieuwe richtingen. Eindresultaat In Time To Voices had zo z’n vertrouwd sterke momenten, maar klinkt vooral erg geforceerd. Mogelijke oorzaak: de geest waar Blood Red Shoes zo hard naar zocht, was natuurlijk allang en breed ingenomen door Nederlands duo Bombay Show Pig. De band die nog niet zo lang geleden transformeerde van een trio in een duo, toen zanger Christian Kratzsch vertrok. Bij de nieuwe live-optredens van dit jaar was al te zien en te horen: dat vertrek heeft zanger/gitarist Mathias Janmaat (eerder hulpkracht bij Voicst en in G.O.T.V.) en drumster/zangeres Linda van Leeuwen (eerder in meidenband Rebelle) uiteindelijk goed gedaan.
Het ultieme bewijs daarvan is nu voor iedereen te horen: een geweldig debuutalbum dat Vulture / Provider heet. Als invloeden wil de band zelf nog wel eens Yeah Yeah Yeahs of andere duo’s als The Kills en Death From Above 1979 noemen. Die kloppen heus wel voor een deel, maar de chaotische noiserock van enkele jaren terug heeft wel plaats gemaakt voor een veel poppiër geluid, dat dankzij producer en mixer Simon Akkermans (C-Mon & Kypski) lekker transparant en toegankelijk klinkt.
Review: Lower Dens - Nootropics
Als je even niet goed kijkt naar de hoes van Lower Dens' tweede album Nootropics, denk je te maken hebben met een willekeurige foto van een berg of iets dergelijks. Dichterbij zie je echter veel meer details: een verlaten straat met daarover een collage van doeken, iets dat eruit ziet als ruis en de titel van het album in 3D. Een druk geheel dus eigenlijk, vol met kleine details. Maar dan wel weer in subtiel zwart-wit. Een grote tegenstelling misschien, maar ook tekenend voor de aanpak van de band.
De muziek van het viertal uit Baltimore doet onherroepelijk denken aan psychedelica en shoegaze, maar wordt gekenmerkt door ingehouden, onderhuidse spanning. Waar shoegazebands normaal juist voluit gaan en het geluid dichtsmeren met gitaarmuren, worden de gitaren bij Lower Dens gebruikt als lichte tapijten die de nummers omfloersen. Shoegaze van het meest subtiele en delicate soort dus. Vooral op de eerste helft van Nootropics pakt dat heel goed uit, en weet de band je volledig mee te nemen in dat broeierige geluid.
Review: Jack White - Blunderbuss
Dat Jack White na het vaarwel aan The White Stripes ooit nog eens een soloplaat zou maken, leek een zekerheidje. Dat het uiteindelijk nog dik vier jaar geduurd heeft voordat het naar een klassiek vuurwapen vernoemde Blunderbuss er eindelijk kwam, is niet zo raar met de agenda van White in het achterhoofd. Van uitstel zouden we zo'n drukke alleskunner nooit durven beschuldigen. Vanwege het spelen in nog eens twee bands (volbloed rockgroep The Raconteurs, sleazy bluesjams met The Dead Weather). Vanwege het runnen van een eigen, inventief label genaamd Third Man Records (een drie toerenplaat, iemand?) Vanwege het produceren van andere artiesten, onder wie levende legende Wanda Jackson en zijn toenmalige echtgenote Karen Elson.
Toenmalige? Jawel: de scheidingspapieren werden juni vorig jaar getekend en het kan bijna niet anders of veel van de nummers op Blunderbuss zijn door die huwelijks- cq. scheidingsperikelen ingegeven. Songtitels als Hypocritical Kiss, Love Interruption ("I won't let this love disrupt, corrupt or interrupt me anymore") of Take Me With You When You Go verraden het een en ander, met daarboven op soms gepijnigd dan wel verbeten gezongen tekstregels.
Review: Chromatics - Kill For Love
Chromatics - Kill For Love
Die naam ben je de afgelopen tijd ongetwijfeld vaker tegengekomen: die van Chromatics, afkomstig uit Portland, Oregon en gestaag op weg een lieveling te worden van de ganse muziekpers. We kunnen niet anders dan constateren dat dit helemaal terecht is, want de band heeft ons inmiddels ook helemaal ingepakt met Kill For Love, uit op het DIY-label Italians Do It Better. Vooruit, het is wel typisch een plaat die even nodig heeft om definitief te landen. Het is dan ook een album van liefst anderhalf uur, die dus wel even tijd eist van de luisteraar. Als je echter eenmaal gaat zitten voor Kill For Love, is het waarschijnlijk dat je je er al snel niet meer van los kunt wurmen.
De bezetting van Chromatics bestaat tegenwoordig uit een drietal muzikanten, simpelweg een gitarist, drummer en zangeres, aangevuld met multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel, die onder eigen naam en met de band Glass Candy ook werk uitbrengt op hetzelfde label. Hoewel de bezetting van de band dus vrij conservatief is, is de muziek dat allerminst en schotelt de band je enorm intrigerende muziek voor. Misschien niet eens zozeer qua geluid overigens; met galmende gitaren, zwoele toetsen en zoete zang zou je Chromatics zomaar onder droompop scharen, maar daarmee doe je de band echt tekort. Het drukt teveel een tijdsstempel op de muziek, terwijl het sterkste punt van deze band juist is dat ze tijdloze muziek weten te maken.
Review: M. Ward - A Wasteland Companion
Je zou het bijna vergeten dankzij zijn vele uitstapjes: Matthew Ward brengt onder eigen naam ook nog platen uit, naast zijn andere projecten She & Him en Monsters of Folk) en gastbijdragen bij onder anderen Cat Power, Neko Case, Jenny Lewis en My Morning Jacket. En reken maar dat M. Ward al wat indrukwekkende albums op naam heeft staan; Post-War uit 2006 bijvoorbeeld, een prachtig album dat nog altijd indringend is door de thematiek: hoe gaat het verder met Amerika na alle rotzooi die zich in Irak afspeelt? Geïnspireerd op de muziek uit de jaren late '40 en jaren '50, net na de Tweede Wereldoorlog.
Achter het nieuwe A Wasteland Companion gaat is de thematiek minder afgebakend. Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn, want dat is niet nodig om per definitie een goede plaat te maken. Maar tegelijkertijd klinkt dit album toch ook minder consistent dan de voorgangers, zowel in geluid als qua liedjes. Opener Clean State stemt meteen gelukkig: een prachtig klein liedje, de warme stem van Ward en een rustig tokkelende countrygitaar is genoeg om meteen grote indruk te maken.
Review: Jungle By Night - Hidden
Al in 2011 werden de grootste festivals als Noorderslag, Lowlands en North Sea Jazz platgespeeld, zonder dat er een volwaardige debuutplaat uit was. Er zijn zo gauw geen Nederlandse bands op te noemen die dit Jungle By Night kunnen navertellen. Maar die jongens maken toch muziek waar je op zulke festivals toch wel makkelijk scoort bij een groter publiek? Kan zijn, maar de opzwependheid van hun alles behalve puristische afropop drijft niet op makkelijk scoren, maar op een flinke, volgegoten ketel muzikaliteit waar deze club heren ooit in lijkt te zijn gedonderd. Niet voor niets zag de zoon van afrobeatgrondlegger Fela Kuti's, Sean Kuti, al met eigen ogen dat het goed was, tijdens een gezamenlijk ode aan diens vader in Paradiso vorig jaar.
Nu is dat debuut genaamd Hidden er eindelijk, en dan blijken de negen jongens van Jungle By Night ook nog eens de makkelijkste weg te vermijden. Nooit verzandt dit debuut in een platte feestplaat. Dat is sowieso lovenswaardig, maar het pakt ook nog eens goed uit. Want hoe verleidelijk moet het zijn geweest om het album te openen met een hard swingende, vol aanstekelijke blaaspartijen zittende afropop-kneiter, maar nee: Hidden opent vrij gewaagd met mysterie, percussie en amper te plaatsen klanken in Rangda, waarin de groep meteen Indonesische klanken introduceert.
Review: The Sugarettes - Destroyers Of Worlds
Om maar meteen duidelijk te zijn: het is alweer even geleden dat we zúlke catchy rammel-indierock van eigen bodem hoorden. Deze plezierige ervaring komt geheel op conto van het Eindhovense The Sugarettes, dat op tweede plaat Destroyers Of Worlds meteen volvet de oren in dendert met opener Love In Stereo. Gitaar en drums lijken te vechten om de meeste aandacht, terwijl mooie jongen/meisje-zang zich door de muziek heen weeft.
Zoals met wel meer nummers op deze plaat schreeuw je de refreintjes na een paar luisterbeurten gegarandeerd mee. The Sugarettes heeft met Destroyers of Worlds duidelijk de kunst van het indiehitjes schrijven te pakken. De plaat kent vooral een erg sterk openingssalvo: ook het titelnummer, Laura en Spring Break eisen dat je ze telkens opnieuw aanzet.
Review: Lotus Plaza - Spooky Action At A Distance
Lotus Plaza - Spooky Action At A Distance
Deerhunter-gitarist Lockett Pundt maakte met zijn zijproject Lotus Plaza drie jaar terug al een aardig, grillig debuutalbum genaamd The Floodline Collective. Maar op jongste Deerhunter-album Halcyon Digest mocht hij van frontman Bradford Cox bewijzen wat hij echt in zijn mars had. En verdraaid: met het ronduit bezwerende en zelf gezongen middenstuk Desire Lines ging Pundt er pardoes met het hoogtepunt van die toch niet misselijke plaat vandoor. Die hypnotiserende gitaarhemel van zeven minuten blijkt nu geen toevalstreffer: Lotus Plaza’s nieuwe plaat Spooky Action At A Distance is pardoes de mooiste gitaarplaat van dit voorjaar.
Een voorteken was er in de vorm van voorproefje Strangers, de plaatopener – los van een elektronisch intro – die qua warme sound, twinkelende gitaarpatronen, dwingend geslagen roffelritme en uiteraard Pundt’s wat monotone galmzang in de verte herinnert aan Desire Lines en aan de poppiër kant van de moederband. En dan die uiterst langzaam ingezette vertraging tegen het einde, die de climax van de song zo spannend weet te maken...
Review: Moonface - With Siinai: Heartbreaking Bravery
Moonface - With Siinai: Heartbreaking Bravery
De wenkbrauwen kunnen misschien even schuin omhoog gaan bij de 'zoveelste' release van een aan Wolf Parade-gerelateerd project, terwijl die moederband er ondertussen voor onbepaalde tijd mee is gestopt. Releases met een dergelijk stempel lijken zich in rap tempo op te volgen: Sunset Rubdown, Handsome Furs, Frog Eyes, Swan Lake, Blackout Beach, Destroyer, noem ze maar op. Maar goed: de heren zijn blijkbaar gewoon erg productief, wie kan dat ze kwalijk nemen?
Dus zetten we weer netjes de volgende release op: van Canadees Spencer Krug dit keer, die misschien nog wel het productiefst is van allemaal, actief in maar liefst drie van bovengenoemde bands. En dan is er ook nog eens zijn project Moonface, ontstaan in 2002, waarmee hij nu derde plaat Heartbreaking Bravery uitbrengt, tot stand gekomen in samenwerking met Finse band Siinai. Hoewel voorganger Organ Music Not Vibraphone Like I'd Hoped misschien niet meteen hoge ogen gooide, raakt dit nieuwe album de luisteraar schijnbaar vanuit het niets toch behoorlijk diep.
Meest gelezen artikelen
Sigur Rós op 28 én 29 augustus naar Paradiso Amsterdam
KtH & Tivoli: Kicking the Spring, win kaarten voor Liars, St. Vincent, My Morning Jacket en veel meer!
Kijk en oordeel: de vijftig beste albums van 2011 volgens de Oor-jaarlijst
Review: Chromatics - Kill For Love
Review: Jack White - Blunderbuss
