Kicking the Habit

De reünie van At The Drive-In: Tu quoque, Omar?

Na enkele vage geruchten kondigde semi-legendarische posthardcoreband At The Drive-In deze week een reünie aan. Tot blijdschap van velen, maar niet perse tot blijdschap van Marc Puyol-Hennin, groot The Mars Volta-liefhebber die At The Drive-In pas drie jaar na hun split leerde kennen...

Ik voelde het al enkele maanden aan mijn theewater: Cedric Bixler had het in waanzinnige wiet-vlagen over 'future punk' en een nieuw album van The Mars Volta, dat al zeker een jaar af is, kwam er maar niet. Ondertussen ging baas boven baas Omar Rodriguez-Lopez verder met zijn halsbrekend ritme van één nieuwe soloplaat per trimester en was de legendarische toetsenist Isaiah Owens definitief vertrokken naar Free Moral Agents, terwijl er ook nog maar eens van drummer werd gewisseld. Inderdaad: mijn jarenlang favoriete band verkeert in crisis. 

Lijstjestijd: de individuele albumlijstjes van Kicking the Habit en medewerkers

John Isaacs: Fat Man – The Matrix of Amnesia

Eerlijk is eerlijk, lijstjes zijn een beetje als oliebollen: hartstikke lekker maar op een gegeven moment komen ze je strot uit. Maar het is ook bijna Kerstmis, en bij een kerstfeest hoort overdaad. Tenminste, dat is wat de middenstand ons wil doen geloven. Brave Hendrikken als wij zijn, doen we gezellig mee met een overdadige lijst van lijstjes.

In dit geval de persoonlijke jaarlijsten van de redactie - die overigens niet totaal van invloed zijn op de met zorg gecompileerde KtH-top 30 waar wij voor staan, om het overzichtelijk te houden -, maar ook juist die van de gastredacteuren van Kicking the Habit. In het afgelopen jaar schreef een aantal mensen mooie stukken ter verrijking van onze kolommen en daarvoor bedanken wij hen hartelijk. Je weet wie je bent: bedankt!

Meer lijstjes willen we niet verzinnen, behalve misschien een top tien van jaarlijstjes. Maar dat laten we graag aan jullie de lezers over. Alvast veel leesplezier en een fijne kerst toegewenst!

Kicking the Habit presenteert de dertig beste albums van 2011

Het beraad was lang en heftig. Niet zonder huilbuien of aanzetten tot zenuwinzinkenen bovendien. Maar we kwamen er dan toch gebroederlijk uit zonder dat de honkbalknuppels uit de kofferbak gehaald hoefden te worden. En dus kunnen wij nu met gepaste trots het Kerstweekeinde insturen met: De Lijst der Lijsten, met de dertig beste albums volgens Kicking the Habit. Niet helemaal zonder verrassingen, al zeggen wij zelf.

Want James Blake het niet te halen (op Kicking The Habit écht niet) en eigenlijk viel die nieuwe Bon Iver - ondanks een prachtige liveshow - toch een pietsie tegen. En natuurlijk was er meer moois - los van een boel singles en EP's - wat onze lijst echter net niet haalde. De flink gehypete new wave van Rats On Rafts, dat met The Moon Is Big inderdaad een erg goede plaat maakte. Nederland speelde sowieso over de hele linie erg goed dit jaar met mooie platen van onder anderen Paulusma, De Kift, Gluid, Woody & Paul, Automatic Sam en Blues Brother Castro.

"Heb jij Tim Knol dubbel? Dan krijg je een Eefje de Visser van mij."

Zijn liefhebbers van de leukere muziek net zo bezig met hun 'helden' of 'idolen' - de woorden alleen al - als voetbalfans met hun favoriete ballenjongens? Vooral de jonge voetbalfans dan, die zich de afgelopen jaren rond een EK of WK steeds het schompes spaarden om stickerboeken te vullen met voetbalplaatjes van de supermarkt te krijgen? Ik twijfel...

Desondanks is de Nederlandse band Novack na het mooie debuut Sequences and Stills van begin dit jaar, de afgelopen tijd bezig geweest met een stickerboek voor Nederlandse bands. Vanaf komende vrijdag 30 september kunt u volledig losgaan met uw verzamelwoede; dan wordt het Dutch Band Book officieel gepresenteerd. Toch zie ik het nog niet helemaal voor me op het schoolplein of in de popzaal: "Heb jij Tim Knol dubbel? Dan krijg je een Eefje de Visser van mij."

Klikvoer voor het weekend

Een wekelijkse verzameling weetjes, linkjes, filmpjes en andere flauwekul.

Aangezien tegenwoordig alles om uiterlijk en presentatie lijkt te gaan, trap ik af met handige guidelines "How to look punk". De titel zegt het al: punk lijken is iets anders dan punk zijn. Hoe modern! Aangezien ouderwets weer nieuwerwets wordt, kan deze "How to look punk" pdf prima.

Klikvoer voor vlak na het weekend: (...)

Beeld: Don't Forget The Ampers&nd

In het kader van het gezegde 'een foto zegt meer dan duizend woorden', krijgt u deze week voornamelijk beelden. De meest veelzeggende (of niet) bewaar ik voor het laatst in dit stukje. Het is een serie van vijf, dus dat zijn vijfduizend woorden die ik u zo bespaar. 

Ik las deze week een tweet waar ik even over heb nagedacht. Maakt Tim Kuik nou een grapje? Waarom zegt hij dit? Kuik is vast voor Deep Packet Inspection maar ik begrijp het nog steeds niet. Er was meer dat ik niet begreep de afgelopen week. Het nieuws dat Courtney Love opnieuw een relatie heeft met Kurt Cobain bijvoorbeeld. Zijn filmdubbelganger dan hè. Love mag een beetje raar zijn, zo raar is ze vast niet. Tenminste niet zo raar als deze muzikale speech van Hitler. Wat zou de maker ermee bedoelen? Oh! "You just got Reichrolld."

Klikvoer voor het weekend: incassobureau

De kloof tussen artiesten die Buma/Stemra verguizen en artiesten die je nooit over Buma/Stemra hoort, is er al jaren en lijkt steeds groter te worden. Opvallend aan hen die geen goed woord over hebben voor de organisatie, is dat het (voor zover ik zie) allemaal artiesten zijn die weinig op de radio en tv gedraaid worden en dus ook geen al te groot belang hebben in een goed werkende belangenorganisatie.

Echter, de artiesten waar je nauwelijks een wanklank van hoort, willen graag een goede boterham verdienen met hun muziek. Wat ik maar wil zeggen: zij die geen belang lijken te hebben in inkomen via Buma/Stemra schreeuwen het hardst.

Klikvoer voor het weekend: Koninginnedag

Via

Opvoeden is een taak van de ouders, zo zegt men. Zelfs voor mij is dat een logisch gevolg van zonodig een kind ter wereld moeten brengen. Dat opvoeden is best leuk, maar dan moet de maatschappij natuurlijk wel een beetje meewerken. Koninginnedag is zo'n voorbeeld van hoe de maatschappij al je goede bedoelingen en invloed in één dag kapot weet te maken. Je doet je best om je kinderen te omgeven met kunst, boeken en muziek. Je neemt ze een keer mee naar een concert. Hell; je organiseert zelfs een festival omdat je vindt dat muziek ook voor kinderen leuk is, zonder dat Studio 100 erbij komt kijken.

Vorige week nam ik mijn zoon mee naar een concert van Greg Haines. Hij vond het prachtig. Denk ik. De jongen veranderde na een paar minuten naar de pianomuziek te hebben geluisterd in een stukje kneedgum. Hangend op mijn schoot, dromerig voor zich uitkijkend. Duidelijk een geval van perfecte situatie. Vader en zoon die samen een beetje hangen en van de wereld raken door muziek.

Opinie - Festival programmatie anno 2011: Duck Sauce en de rest

Foto: riccardo f.m. (cc)

Festival programmatie anno 2011: compleet anders dan pakweg tien jaar geleden. Een programma wordt dezer dagen hoe langer hoe meer gedomineerd door 'inspraak': van media, artiesten... en festivalbezoekers. Het woord 'inspraak' dekt evenwel niet de volledige lading in dit verhaal. De artistieke vrijheid van programma's is tegelijk meer dan ooit zoek, en de paradox die hieruit ontstaat resulteert in een steeds minder relevante vorm van programmeren op onze grote festivals. Dat bleek onder meer nog eens bij de onthulling van een groot deel van de Pukkelpop-affiche van afgelopen week, met gemengde reacties tot gevolg.

Vlaming Marc Puyol (1987) is sinds 10 jaar fervent festivalbezoeker, muziek -en cultuurliefhebber en activist. Voetbal volgen is een secundaire -doch prettige- bezigheid. Hij schrijft regelmatig voor dewereldmorgen.be en beschikt over een sociologische achtergrond. Met name geïnteresseerd in jongerencultuur en de evolutie ervan doorheen de tijd. Sceptisch tegenover Facebook, Twitter en andere geestensdodende communicatie-instrumenten. Discussie moet grondig zijn, en dus liefst gebaseerd op een lange verhandeling die niemand vandaag de dag nog wil lezen. Dit is dus geen conservatieve reactie, maar vooral een (poging tot) gefundeerde mening. Wat we vandaag dus te vaak -onder meer door de vluchtigheid van onze communicatiemiddelen- missen. Net als 'gefundeerde' muziek?

Klikvoer voor het weekend: diepgang

Wie het laatst lacht... (Foto: Geekosystem)

Ik maak het mij gemakkelijk deze week. Tijdens een leesrondje kwam ik deze blogpost tegen. "What have I become" is de titel. Een oudje, uit 2009. De schrijver beklaagt zich over het feit dat muziek steeds minder om "momenten" lijkt te gaan; muziek daadwerkelijk volledig ondergaan. Even van de wereld geraken, meer dan "Het was gezellig, ik was erbij, meldt dat op het internet en dat geeft voldoening".
Hij schrijft "Music is about people. Music is between people. Real people". Internet is leuk om muziek te ontdekken en om te bekijken wat je allemaal mist maar steeds vaker heb ik het gevoel dat ik juist iets mis door dat allemaal bij te willen houden.
Stof tot nadenken en bovendien het uitgangspunt voor nieuwe plannen, maar daarover later meer.
Lees bovenstaande blogpost vooral, meer dan twee minuten kost het je niet. Denk er eens over na. Of niet, dat moet je zelf weten.

Genoeg gepreekt, over naar de vluchtige orde van de dag en van afgelopen week.