aanrader, recensie

Hear Hear! - Torres

Joris, Zondag 24 02 2013, 14:07

Hear Hear! - Torres

De 22-jarige Mackenzie Scott uit Nashville, Tennessee vond naar eigen zeggen pas haar ware vorm toen ze voor Kerstmis een elektrische Gibson-gitaar cadeau kreeg. Het rauwere, sterkere geluid past beter bij haar prettig ruwe stem en intieme, soms pijnlijk eerlijke liedjes, zo bewijst ook haar net verschenen debuutalbum dubbel en dwars. De (akoestische) folkbasis is hier en daar nog terug te horen, maar onder de artiestennaam Torres ontpopt Scott zich op haar eerste album vooral als een intrigerende dame met meerdere gezichten. Ze kan je lieflijk en verleidelijk naar je toe trekken met ingetogen gezongen, een tikje ruwe folkliedjes (het uitgesponnen November Baby, Come to Terms, Don’t Run Away, Emilie) om vervolgens als een jonge PJ Harvey gemeen uit te halen en haar nagels in je vlees te zetten (Honey, Moon & Back).

Jawel, het vroegere werk van PJ Harvey schiet onmiskenbaar te binnen bij het horen van enkel een rauwe gitaar en een overstuurde zangstem in prijsnummer Honey, of de via de felle uithalen in het weliswaar met sierlijke strijkers verrijkte Moon & Back. Een andere grande dame die soms in Torres’ muziek en zang is te herkennen zou Lucinda Williams kunnen heten. Die komt in beeld als de zangeres ietsje traditioneler, maar nog steeds vrij rauwe countryrockpaden bewandelt in een erg goeie song als When Winter’s Over, één van de nummers waarin ze wordt bijgestaan door een band, met wie ze sommige liedjes in slechts luttele takes vastlegde. Iets dat ook sterke opener Mother Earth, Father God een mooi ruw randje geeft.

Als we ons bij Torres toch al in een schemergebied tussen Harvey en Williams in bevinden: ook de namen E.M.A. of Cat Power in haar jongere folkjaren schieten te binnen. E.M.A. nog het meest in het sobere donkere elektronica-uitstapje genaamd Chains, dat ondanks de donkere sfeer toch over een zekere bevrijding lijkt te gaan met het steeds herhaalde ‘my chains are gone’.

Een zachtaardiger kant heeft Torres echter ook, te horen in de uitgesponnen, warme song November Baby, met haar stem in een net iets breekbaarder standje en rustgevend gitaargekabbel, opgewarmd door enkele spaarzame bastonen. Intussen kan Scott in haar teksten bijna confronterend openhartig zijn. Over haar eigen strontjaloerse buien bijvoorbeeld: “Jealousy gets me sometimes, but I don’t mind. [...] It’s suffocating you, I know, but it’s the only way I know how to love”, zingt ze in Jealousy And I, met een van de meest open melodieën van haar album. “Honey, while you were ashing in your coffee, I was thinking of telling you've what you done to me”, briest ze spinnijdig in Honey.

Ietwat neerslachtige, atmosferische afsluiter Waterfall is al net zo subtiel, met als voortdurenf scherp randje die intense zangstem en een donkere insteek, zelfs bij de aanblik van zo’n fraaie, zich voortdurend naar beneden stortende waterval: “I never meant to jump at all... [...]Nowhere to go but down, nothing to do but drown. Oh waterfall, do you ever think, maybe it will all be better in the morning? ” Misschien had Torres voor wat meer samenhang kunnen kiezen op haar debuut, ze lijkt nog wat zoekende, maar het maakt haar album in ieder geval gevarieerd, indringend en bij vlagen zeer mooi. Dat ze haar rauwe eerlijkheid in de toekomst mag behouden voor meer van dit veelbelovende moois. Niet te missen voor iedereen die van de week ook al viel voor Lady Lamb The Beekeeper.

Meer spannende nieuwe bands in de Hear Hear!-rubriek, met o.a. Rhye, Maston, California X, The Black Heart Rebellion, Miracle Falls, Parquet Courts, Ex Cops, Matthew E. White en anderen.

Torres op Spotify. Of luister haar album op Bandcamp.

,

Luister op Soundcloud
embed
Kicking the Habit, Hear Hear! - Torres
sluiten
Embed: Hear Hear! - Torres
Luister op Spotify
embed
Kicking the Habit, Hear Hear! - Torres
sluiten
Embed: Hear Hear! - Torres

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud