Review: Goat - World Music
Het Zweedse collectief Goat omringt zich door een behoorlijk mysterieuze mythe, terwijl de bandleden volledig anoniem zijn. Wat er precies waar is van zo'n mythe valt zoals altijd te bezien. Maar het verhaal wil dat Goat een traditie van een muzikale uitlaatklep is, die van generatie op generatie wordt doorgegeven aan een volgende groep muzikanten in het dorpje Korpilombolo in Zweden. Een plaats die volgens de band zelf ook nog een rijke historie heeft wat betreft voodoorituelen. Met de nieuwe invloeden en eigen inbreng van de volgende groep kent Goat daarmee ook elke keer een ander muzikaal resultaat, hoewel psychedelische jams altijd het uitgangspunt zijn.
Dat is te merken op World Music, het debuut dat de 'laatste reïncarnatie' van de band nu de wereld in helpt: kraut- en spacerock, tribale percussie, oosterse invloeden en bezwerende zang alsof er in het geheim spreuken aan de luisteraar worden gelegd. Van de aanstekelijke hit Goatman via de spionage-achtige krautrock van Golden Dawn - als een speelse spacerock-versie van Can - tot het wonderlijke brouwsel Det Som Aldrig Forandras / Diarabi, met zijn grootse en uitgesponnen freakrock in het kwadraat waarmee World Music een meest waardige afsluiter krijgt: dit is een plaat die je van begin tot eind opslokt.
Ook Goathead mag niet onvermeld blijven, met de zanger die zich hees schreeuwt en gruizig overstuurde gitaren die aan alle kanten uit de bocht vliegen. Totdat ze tegen het einde worden overgenomen door melodieuze akoestische partijtjes die het geheel alsnog tot een vredig einde brengen. Maar nergens wordt Goat ontoegankelijk of dreinen ze te lang door, zoals soms toch wel het geval is bij bands die zich binnen genres als kraut en psychrock bewegen. Begrijpelijk wel, aangezien de band aangeeft liedjes te destilleren uit lange opnames van jams die ze spelen, eenzelfde werkwijze als Can erop nahield.
Als die hierboven genoemde mythe verzonnen is, is hij toch wel erg goed gekozen bij deze muziek. Het kost namelijk geen moeite om je in te beelden dat de groepsleden van Goat een voorliefde hebben voor het occulte, waarbij ze ook nog eens naar optredens refereren als 'the harvesting of souls'. Als de band live net als op plaat zo'n overdosis aan gedrogeerde, psychedelische deliriums brengt, moet dat geen probleem voor ze zijn.
Op het ene moment klinkt World Music als een prima plaat om rituele offers bij te brengen, verderop is het net een uitmuntende soundtrack voor een bikerfilm uit de jaren '70. Soms doodserieus, soms speels, maar altijd meeslepend. Laten we hopen dat er nog vele incarnaties komen van deze band, maar dat deze versie van Goat daarvoor op zijn minst eerst nog met een paar platen komt. Dompel je onder en geef je over, is het advies.
Stream World Music hieronder via Spotify en bekijk de video voor Goathead met, hoe toepasselijk, beelden van wilde stammen in een jungle. De enige Nederlandse show van de band staat helaas gepland op het inmiddels uitverkochte Roadburn-festival.
embed
