Review: METZ - METZ
Stop met zoeken. Dé vernietigende, overdonderende lawaaiplaat van dit jaar is gevonden. Gemaakt door de Canadezen Alex Edkins, Hayden Menzies en Chris Slorach uit Toronto, die met zijn drieën METZ vormen. En die op hun titelloze debuut van precies een half uur op spectaculaire wijze een nieuwe invulling geven aan begrippen als 'powertrio', 'noisepunk' en 'in your face'. En dan stiekem nog heel goede liedjes maken ook, op de eerste gehoren goed verstopt onder het brute geweld.
Al drieënhalf jaar speelde Metz overal en véél, van kelders tot Canadese festivals. Of als support voor Mudhoney of de landgenoten van Death From Above 1979. Die kilometers hoor je af het zéér enerverend livegevoel op hun debuutplaat. Die werd in slechts een week tijd opgenomen in een tot studio verbouwde schuur, met als producers Holy Fuck-lid Graham Walsh en Alexandre Bonenfant, die eerder werkte met onder meer Crystal Castles. Twee mannen die kortom weten hoe je een in beton gestort geluid moet vastleggen zonder te verdwalen in zeeën van oorverdovende herrie.
Dat hoor je vanaf de eerste seconde, als Headache (ha!) uit de startblokken vliegt met krankzinnig hard en lomp opgenomen drums, die de rest van de plaat ook niet meer zachter zullen klinken. Eerder nog luider. Die mokerslagen vormen de basis voor een reeks vrij minimale doch loeiharde riffs, in dikke distortion gedoopte baslijnen, effectieve schreeuwzang en bakken feedback en breaks voor het verdere opruiende effect. Een combinatie van noise, agressieve punk en post-hardcore die je binnen luttele minuten fysiek opzweept.
Op zijn best is METZ in dit razende half uur net zo maniakaal als wijlen The Jesus Lizard of intens als Shellac op zijn meest explosief, maar dan zonder ingewikkelder breaks of minutenlang getreiter van de luisteraar. Zeker in de eerste helft is dit trio genadeloos to the point. We zijn nog geen paar nummers ver als je al knock out op de vloer ligt van de claustrofobische riffs en feedback in het op breaks gebouwde Sad Pricks, en dan doet deze band er gewoon nog een tandje bij in Rats, bovendien gezegend met een tophook.
'Het is gewoon tyfusherrie', zullen sommigen van u zeggen. Jazeker, maar wat een zalige tyfusherrie. En wat een slimme nummers intussen ook, want stiekem volgt METZ meestla de regels van de gouden popsong, met als beste voorbeelden de killer refreinen in langere songs Wet Blanket en hoogtepunt Wasted. Genoeg verteld: je realiseert je pas dat je al langer naar zo'n band zocht op het moment dat je tanden eruit liggen. Cloud Nothings' Wasted Days van eerder dit jaar wordt er op slag mietjesmuziek van. Wat een plaat. METZ, waar was je al die tijd?
Wij wachten op de eerste liveshows in de buurt van deze muzikale sloophamer. Kom maar op. Enkele mp3's vind je bij Sub Pop. Lees meer recensies in de Triple AAA-list of als Short Kicks.
Gif-heaven in de video voor Wet Blanket
embed
