Short Kicks: albumrecensies van Moon Duo, PAWS, Woods, Adrian Crowley en I Was A King
Terug van weggeweest: kortere albumreviews van de interessantste nieuwe platen van het moment in Short Kicks! Omdat het niet altijd in 600 woorden of meer hoeft. U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. Deze keer vijf meer dan goede, nieuwe platen in Short Kicks: lees de recensies van de nieuwe albums van Moon Duo, PAWS, Woods, Adrian Crowley en I Was A King.
Moon Duo – Circles
Hoeveel varianten op hypnotiserende gitaarriffs zijn er eigenlijk te bedenken, bij voorkeur doordrenkt met dikke distortion of andere effecten? Geen idee, maar Erik ‘Ripley’ Johnson probeert ze al enkele jaren allemaal uit en daarmee is hij nog lang niet klaar. Is het niet met zijn spacerockband Wooden Shjips, dan wel met zijn vriendin Sanae Yamada als Moon Duo. Anderhalf jaar terug was er Mazes, nu is er een nieuwe, broodnodige trip in negen nummers getiteld Circles, uit op Sacred Bones. Meer van hetzelfde? Absoluut, maar dat kun je Johnson niet verwijten. Zijn zoektocht naar de ultieme psychriff is zijn missie en daar gaan hij zijn geliefde op Circles weer volledig voor.
Alleen al doorstampende, meteen rake opening Sleepwalker zet de toon: de drumcomputer zorgt voor het strakke fundament dat nodig is voor het welslagen van de hypnose, veroorzaakt door een riff van drie noten en een minuten doorgalmende solo. Dat is het recept voor Moon Duo-nummer - take it or leave it -, al kun je net even wat percussie onder de geluidsmuren horen en hebben we zowaar meer dan ooit te maken met vrij melodieuze, net wat lichtere liedjes. Het maakt Circles opvallend toegankelijk, al is het eigenlijk jammer dat Moon Duo sommige nummers zo bondig houdt. De overstuurde gitaarnoise die losbarst in de laatste 40 seconden van het gejaagde I Been Gone had best nog minuten lang mogen voortrazen. Gelukkig is er de meedogenlozer finale met langere stukken In The Sun en Goners om alsnog definitief weg te kunnen zweven. Onmisbaar voor psychedelica en spacepopfans. Moon Duo geeft deze maand drie concerten in het land.
PAWS – Cokefloat!
Een van dé boven het maaiveld uit springende ontdekkingen op het Tilburgse Incubate van vorige maand: het Schotse gitaartrio PAWS, dat nu debuteert met Cokefloat! op het mooie Engelse labeltje Fat Cat. Die signing zegt wel iets; Fat Cat heeft een neus voor gruizige bandjes met een snik. En óf PAWS ook boven het gros uitspringt. En wel met veel direct in het oor springende gitaarriff, pakkende refreinen, slimme overgangen en veel catchy, punky powerpopliedjes als Jellyfish, Sore Tummy (over dokters die niet alles weten) en vervelingsanthem Boregasm. Tussendoor zijn er de tikken in het gezicht via venijniger noisepunkuithalen Bloodline of het furieuze Winners Don’t Bleed. Vaak herkenbaar, toch weer fris.
Cokefloat! is van begin tot eind energiek en opwindend; daar ging het vergelijkbare Engelse Yuck twee jaar terug toch de mist in op een iets te rustig debuut. En dan is er ook nog eens de goudeerlijke, persoonlijke aanpak. Zo is opening Catherine 1956 al direct een eerbetoon van frontman Philip Taylor aan zijn overleden moeder. “She wasn’t only just my mother, she was my friend.” Het akoestische Hunt is de break up-song: “Fuck you, I don’t need you anyway.” Juist. Huilebalkerij? Nonsens: eerlijke, opbeurende gruisrock met soms ruimte voor een traan. Wat een fijne nieuwe band om te omarmen.
Woods – Bend Beyond
Trouw brengen ze jaarlijks een nieuw album uit: de vier New Yorkers van dwarse folkrockband Woods. Ook op voorgangers als Sun and Shade en At Echo Lake vonden we steeds al een handvol pakkende, steevast lofi opgenomen folkliedjes, maar richtingloze geluidsexperimenten van zeven tot tien minuten maakten nog wel een abrupt einde aan het luisterplezier, het onmogelijk makend om een Woods-album uit te luisteren zonder door te spoelen.
Dat heeft het viertal voor het moment afgeleerd op het nieuwe Bend Beyond, waarop het liedje alle voorrang krijgt. Met als resultaat de mooiste melodieën die Woods ons ooit gunde, in bijvoorbeeld Cali In A Cup, Is It Honest of het verrassend stevige Size Meets The Sound, met flink psychedelisch randje en zeker anderhalve voet in de jaren zestig. Ja, eigenwijs blijven ze soms nog wel: een valse jankgitaar zal en moet Find Them Empty verstoren, om de luisteraar af en toe een beetje te treiteren. Dat kunnen we echter prima hebben zolang er mooie rammelfolk á la Lily of Impossible Sky tegenover staat. Het maakt Bend Beyond tot misschien wel Woods’ meest geslaagde album tot nog toe.
Adrian Crowley – I See Three Birds Flying
Als die langverwachte herfstdepressie door die zonneschijn van de laatste dagen nog niet helemaal wil inkicken, leg dan je oor te luister bij de Ierse Adrian Crowley. “I tried to write the saddest song in the world“, zingt hij in The Saddest Song op het ontroerende nieuwe album I See Three Birds Flying, zijn zesde sinds debuut A Strange Kind uit 1999. Moeilijk te bewijzen of hij daar ook in geslaagd is, maar het is hem zeker gelukt om elf fraaie, sobere liedjes op rij te maken, die weliswaar droevig klinken, maar dan wel op de mooiste manier denkbaar.
Crowley’s wat lage stem moet wel bij liefhebbers van Bill Callahan in de smaak vallen, terwijl zijn akoestische gitaar smaakvol wordt aangevuld met piano, synths, stemmige cello’s en violen en soms subtiele drums. Niet iets dat je nooit eerder hoorde, maar een betere herfstsoundtrack hoorden we dit jaar nog niet. Over het geheel mag het op deze plaat dan zwaar bewolkt zijn, soms is er toch plek voor een kleine zonnestraal, als hij in het tranentrekkende Fortune Teller Song voor jou in de toekomst kijkt, of in de laatste seconden van Starlight Hotel. Een mooi contrast voor de sarcastischer zwartgalligheid in het alleen al geweldig getitelde From Champions Avenue To Misery Hill. Al in 2005 omschreef Ryan Adams Crowley als ‘de beste singer-songwriter waar nog nooit iemand van heeft gehoord.’ Met dit album en straks een volgend Nederlands optreden op Le Guess Who? in Utrecht moet daar wel verandering in komen.
I Was A King – You Love It Here
Voor wie toch niet te lang wil blijven baden in die door Crowley versterkte najaarsdepressie, is er als tegengif zonnig medicijn van I Was A King uit Noorwegen, dat met You Love It Here toe is aan een derde album. Was songschrijver Frode Strømstads op voorganger Old Friends zijn focus op scherpe liedjes wat kwijt vanwege meer uitprobeersels met dwarsere structuren, noise, blazers en strijkers, op You Like It Here is het weer pure powerpop dat de klok slaat, vol sprankelende melodieën en slimme hooks, afgemaakt met lekker lijzige samenzang.
De gitaren klinken misschien wat minder fuzzy dan voorheen, maar dat is ten gunste van een mooi voller geluid. Je krijgt er bovendien boel sterke liedjes voor terug die meer dan ooit sterk afgerond zijn, allemaal klokkend om en nabij de drie minuten. Geen fratsen van 40 seconden meer dus, wel parels die Leave, Eric Hanging On, Fire of A Million Signs heten. Welja, alle elf goed zelfs. Een en ander zal de liefhebber van de vroege Teenage Fanclub, late Guided By Voices, Dinosaur Jr. (zonder het lawaai) of The Posies wel ontzettend bekend voorkomen, maar houden we er daarom juist niet zo van deze gitaarpop in z’n zonnigste vorm? Opnieuw een heerlijke plaat van deze alhier amper opgemerkte Noren met een hang naar nineties indierock. Net als PAWS. En toegegeven: wijzelf.
embed
