Spacend White Hills en drogerend Sleepy Sun brengen Paradiso in een roes
White Hills Foto: Remco Brinkhuis
Zelden zo’n psychedelisch verjaardagspartijtje meegemaakt als in Paradiso maandagavond. De optredens van Amerikaanse bands White Hills en Sleepy Sun in de kleine zaal bleken namelijk mooi samen te vallen met de twaalfde verjaardag van hun Europese boeker Belmont Bookings, anno oktober 2000. Meer over dit 12-jarig bestaan alhier, nadat je gelezen hebt hoe deze twee bands zich inderdaad ontpopten tot de zéér geschikte opluistering van zo’n mijlpaal.
De jubelverhalen over een erg goed optreden in de Groningse Vera afgelopen zaterdag bleken niet overdreven. Het New Yorkse White Hills overdondert vanaf de eerste seconde met harde, stuwende spacerock gebouwd op dik in effecten gedrenkte bas- en gitaarriffs, galmende psychedelische effecten en dreunende, loeistrakke drums. Een op zijn minst opvallend plaatje op het podium ook. Frontman en gitarist Dave W. Since haalt met zijn vlassige haar, een forse dosis oogschaduw en een maniakale blik een sterke Alice Cooper-imitatie uit de kast, zonder dat het ook maar een seconde lachwekkend wordt.
Naast hem staat bassiste Ego Sensation, die nogal wat mannelijke monden doet openvallen: een blondine in een niet te groot, vuurrood stoeipakje, vastberaden spelend op een doorzichtige basgitaar. Zingen is van beide niet de sterkste kant, maar dat valt in dit geweld niet eens erg op.
Tijd voor adempauzes is er niet tot nauwelijks in deze onverbiddelijke set van drie kwartier: op verschillende tempos raast dit trio zonder stoppen door met werk van hun platen uit de afgelopen vijr jaar: Glitter Glamour Atrocity, White Hills en Flying On This Rock. White Hills live is als een op hol geslagen trein waarvan de remmen stuk zijn. De band is de laatste jaren naar het schijnt nogal eens van drummer gewisseld. Laat de man die er nu zit alsjeblieft voorgoed blijven, want zijn verbluffend strakke patronen en overgangen geven deze razende spacerock van White Hills nog eens een dubbele dosis energie. Energie die ook duidelijk overslaat op het in eerste instantie wat afwachtende publiek: het applaus neemt na elk nummer toe en bij de merchandisetafel worden na afloop goede zaken gedaan.
Hoofdprogramma Sleepy Sun komt hierna bijna over als een lieve, aaibare liedjesband. Maar deze Californiërs moeten het dan ook al wat jaartjes hebben van zompiger gitaarriffs en veel tragere, melodieuze rocknummers met anderhalf been in de jaren zeventig. Muziek die je niet acuut van de sokken blaast, maar die je langzaam opzuigt, met als gevolg een staat van lichte trance. Zelfs al valt derde album Spine Hits van afgelopen voorjaar iets tegen vergeleken met de twee voorgangers Embrace en Fever, vanwege meer korte, wat vlakkere liedjes en een cleaner geluid, live bereikt de band gelukkig nog hetzelfde drogerende effect als voorheen.
Ja, het was even wennen om een nieuwe plaat zónder de vertrokken zangeres Rachel Fannan te horen. Een gemis dat je toch ook even onvermijdelijk voelt als Sleepy Sun in Paradiso opent met Marina, typisch van die tergend trage woestijnrock waar deze mannen zo goed in zijn en openingslied van vorig album Fever. Juist in dat nummer was Fannan’s mooie zangmelodie zo bepalend. Het is dus even slikken om de in een keurig blousje gehesen voorman Bret Constantino nu alleen te horen croonen. Maar al slaagt hij er in het begin nog niet in haar direct te doen vergeten, het mag gezegd dat zijn stem live mooier klinkt dan ooit, met minder galm en een fraai schor randje. Wellicht mede veroorzaakt door het vele spelen van de laatste maanden: Amsterdam is de allerlaatste stop van de Spine Hits-tournee.
En ja: dat levert beslist een laatste concert op waarin de muzikanten hoor- en zichtbaar nog eens alles willen geven. Of werden ze ook opgepept door de uitbundig dansende en knuffelende dames vooraan? De sterke, traag slepende beste nummers van de vorige platen (Desert God, opener van debuut Embrace New Age) klinken hard en gevaarlijk op de stevigste momenten en worden voorzien van mooie kleine gitaardetails als de zandstorm tijdelijk gaat liggen. Sleepy Sun weet duidelijk wat de beste momenten van die derde plaat zijn: het voor deze band zeer uptempo doordenderende Martyr’s Mantra is slim ingebed tussen enkele tragere stukken van de vorige platen en wordt zo opeens wel een hoogtepunt.
Ook bondige nummers als Stivey Pond en Creature vallen met hun steviger, vollere uitvoeringen in deze liveset beter op hun plek dan op plaat. Alleen een semi-akoestisch middenstuk zonder veel vuurwerk doet de aandacht in de zaal even ernstig verslappen. Weg is de roes, maar dat is gelukkig maar voor even. Zo blijft Sleepy Sun een heerlijke rockband om vooral live te blijven beleven, die de toehoorders soepeler dan ooit in vervoering brengt. Hopelijk lukt ze dat op een volgend studio-album ook weer écht.
