Review: Ariel Pink's Haunted Graffiti - Mature Themes
Excentrieke lofi-junk Ariel Marcus Rosenberg was pak ‘m beet 2,5 jaar geleden vast de eerste geweest om je hard in je gezicht uit te lachen als je ‘m had verteld dat hij als Ariel Pink binnen een jaar zou uitgroeien tot één van de cultfiguren met een zekere stardom binnen de Amerikaanse underground. Bent u daar nog?
We weten inmiddels; het gebeurde in 2010 echt dankzij Before Today, grofweg z’n tiende plaat met een collectie nummers van soms al flink wat jaren oud, opnieuw bewerkt en opgenomen als de volledige band genaamd Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Ergens tussen vrolijke sixtiespop (Bright Lit Blue Skies), opgekrikte seventiesdisco met een slag van de molen (Round and Round) tot rauwe glamrock (Butt-House Blondies). De song- en album van het jaar-noteringen stroomden met name via Amerikaanse webzines binnen, en dan zijn opeens de verwachtingen voor een opvolger hoog. Zeker als je weet dat Ariel Pink’s Haunted Graffiti een duurdere studio in mocht om op te nemen. Wat zou dat opleveren?
In de eerste plaats vooral een bij vlagen strontmelige plaat waar je die betere studio niet eens aan afhoort. Maar een ding is zeker: Pink plundert nog steeds alle uithoeken van de jaren zeventig en Mature Themes gaat van start met de beste liedjes die je ooit van hem hoorde. Zo waart de geest van Frank Zappa rond in de lekker cheesy opener Kinski Assasin (kogelgaten, bloed en spermavlokken vliegen u acuut om de oren). Ultrakorte G-spot-zoektocht Is This The Right Spot is wat flauw vergeleken met ronduit fraaie seventies popliedjes met een westcoast-feel: het titelnummer en Only In My Dreams. Zo melodieus verfijnd en ronduit mooi hoorde je Ariel Pink nooit eerder: tijdloos in de beste zin van het woord.
Vanaf hier wordt Mature Themes echter een hit and miss-verhaal: Driftwood heeft alleen een pakkend basloopje om op te leunen en stuurloze rocker Early Birds Of Babylon dreint minuten te lang door. De meligheid bereikt een toppunt in de ode aan de Wiener Schnitzel genaamd Schnitzel Boogie, waarin de band even helemaal in de oude, krakerige, opgeblazen lofi-vorm vervalt. Het schurende geluid bijna verhullen dat de meligheid en catchyness hier wel verrassend leuk hand in hand gaan. Abrupt is de overgang naar de ultieme kille elektropop geschikt als soundtrack voor je favoriete bossen schaamhaar-pornofilm. “My name is Ariel and I’m a nympho”, zingt Pink totaal stoïcijns in een vermakelijk Symphony of the Nymph (“giddy up, girl!”).
Vervolgens weer geslaagd: leuke synthpoptracks Pink Slime en het vrolijke, opvallend zachtjes gezongen Live It Up, hoewel die niet aan de eerdere hoogtepunten tippen. Na die stemmingswisselingen gaat ambienttrip Nostradamus & Me dan weer dik zeven minuten lang nergens heen, waarna het tot slot nog één keer helemaal raak is met heerlijke soulcover Baby, oorspronkelijk van Donnie en Joe Emerson uit 1979.
En zo houd je kortom een weliswaar veelzijdige, maar vooral ontzettend wisselvallige en net te melige plaat over. Met een ronduit fantastisch begin van tien minuten, dat dan weer wel. Maar ja, dat is dan eigenlijk ook wel weer typisch Ariel Pink, terwijl een groter publiek met de meeste liedjes weldegelijk uit de voeten moet kunnen. Hoe gaat dit aflopen voor onze cultster?
Ariel Pink’s Haunted Graffiti geeft op 13 november een concert in de oude zaal van de Amsterdamse Melkweg.
De leuke Only In My Dreams-video:
embed
