Purity Ring - Shrines

Zoals in deze tijden spannende nieuwe acts vanuit het niets kunnen komen, dook daar afgelopen voorjaar op de blogs de naam Purity Ring op. Wederom een elektropopduo, uit het Canadese Montreal dit keer, bestaande uit producer Corin Roddick en zangeres Megan James. En jawel: een koppel dat vanaf het prille begin al de ideale mix van sterke popliedjes en een klaterend, sexy elektrogeluid in handen heeft.

Met weliswaar wat ingrediënten uit het verleden – waar zouden we zijn zonder de eighties? –, maar intussen net zo goed modern en helemaal van het hier en nu: ijle, dromerige en repetitieve synth-patronen à la The Field gaan hand in hand met dikke hiphopbeats, flarden post-r&b à la The Weeknd en heldere meisjesachtige zang in de richting van Grimes. Elementen die allemaal afgelopen voorjaar al opdoken in de pakkende singles Belispeak, Obedear en zeker Fireshrine: de direct lekker in het gehoor liggende, zeer poppy visitekaartjes die de buzz rond Purity Ring stevig aanwakkerden. Die nummers zijn slim over de hele plaat verspreid, maar gelukkig: de overige zeven tracks hiertussen zijn beslist geen vullertjes.

Alleen al zelfverzekerde opener Crawlersout, Amenamy en zeker Saltkin in de tweede helft halen met gemak hetzelfde niveau. Purity Ring beheerst op dit debuut al vlekkeloos de kunst van zeer catchy, perfect in het gehoor liggende mid- tot downtempo elektropopliedjes. De belangrijkste aantrekkingskrachten: ten eerste de heldere, herkenbare stem van Megan James. Die is misschien niet heel onderscheidend vergeleken met popzangeressen in de charts, maar past wel geweldig bij de glashelder klinkende producties van Roddick.

Veel van zijn nummers mogen dan leunen op een loom tempo, van rust is zelden nooit sprake. Daarvoor dreunen zijn beats continu heerlijk hard en diep, terwijl zijn arrangementen van synths, omlaag of omhoog gepitchte vocalen en steeds kort af- en aanzwellende geluiden vol en groots uitpakken. Die aantrekkelijke, lichte stem van James die hier buitengewoon aangenaam doorheen snijdt, maakt de zalig de oren binnen glijdende sound van Purity Ring helemaal af. Haar stem heeft niet eens een (vaak goedkoop ingezet) effect als autotune nodig, maar in het opvallend warmbloedige Grandloves, een duet met Young Magic dat de eerste helft van de plaat besluit, werkt het wonderwel.

Let wel: mogen de meeste nummers van Purity Ring op de eerste gehoren bedrieglijk lichtvoetig en opgetogen klinken, de soms cryptische teksten van James zijn dat niet bepaald. Haar wereld blijkt donker en mysterieus, getuige alleen al een steeds herhaalde zin in Saltkin: “Into a blood-bound, cease rounded fury our bodies will return.” Of hoor hoe zij in de rol van een klein, angstig meisje haar grootmoeder aanspreekt in Belispeak bijvoorbeeld: “Grandma, I've been unruly in my dreams and with my speech. Drill little holes into my eyelids that I might see you when I sleep.” Al is er gelukkig ook nog ruimte voor een onbezorgde pot stomende seks in Lofticries: “You must be hovering over yourself watching us drip on each other's sides.” Dat denken of fantaseren we tenminste.

Niet de meest makkelijk meezingbare tekstregels voor in concertzaal of hete festivaltent, maar Shrines is ook zonder die gedachtenspinsels van Megan James van begin tot eind een heerlijke, slimme en bovenal geweldig klinkende popplaat met precies tien goede tot héél goede liedjes - in een ideale wereld zelfs met die donkerder teksten allemaal radiohits. Die worden bovendien precies halverwege (vijf om vijf) gescheiden door het meest duistere en als enige lastiger te grijpen nummer Cartographist, met zijn langzame, bijna over zichzelf struikelende hartslagbeat. Fever Ray, iemand? Een nummer dat mogelijk alvast een opstapje is voor meer experiment en onverkende paden in de toekomst.

Tot aan de Spotify-release: stream Shrines bij Exclaim.

Fireshrine video

purity ring

embed

Review: Purity Ring - Shrines