Skyline verslaat: Roskilde Festival, Lørdag = Bruce-dag
Bruce Springsteen op Roskilde 2012
Nieuw: Kicking the Habit en het Belgische Skyline Reviews vormen een bescheiden alliantie, vooral met het doel om nog meer lezers op de hoogte te houden van wat er gebeurt tijdens de boeiendste concerten en festivals in binnen- en buitenland. Skyline is op het Deense Roskilde Festival (zie ook het donderdag- en -vrijdagverslag) en zag op zaterdag veel fraaie dingen. Maar vooral Bruce Springsteen.
Dag drie was onvermijdelijk Bruce-dag. De voluntaristische rocker moest en zou de weide overstag laten gaan, of dat ook effectief gebeurde leest u hieronder. Nooit was het zo druk voor de Orange, en nooit waren er zoveel dagtrippers als gisteren. Maar naast Springsteen viel er uiteraard veel meer te beleven. Zo zou Mew na jaren te hebben uitgeblonken in afwezigheid met een unieke productie op de proppen komen, en Refused het festival wel eens kunnen doen ontploffen…
Julia Holter mocht in een donkere Gloria stage de dag openen, en bewees daarbij dat ze verdiend mag openen voor Sigur Rós in hun komende tour. Al zat een uitstekende cellist daar ook voor een en ander tussen, want op zichzelf blijven Holters nummers nog wat lichtjes.
Wereldmuziek is jaar na jaar sterk vertegenwoordigd op Roskilde (ze hebben naar verluidt een gespecialiseerde boeker). De Owiny Sigoma Band, die opereert vanuit Londen, wist een typisch Malinese klank te combineren met westerse invloeden. Zo klonken Amadou & Mariam (op zondag geprogrammeerd) ook ongeveer vooraleer ze de mainstream weg kozen.
First Aid Kit (3,0/5), ofwel de zusjes Söderberg, trakteerde de Odeon op een viering van alles wat hippie en folkie is. Johanna en Klara maakten er een ietwat eenvormig spektakel van, dat vooral in de beginminuten niet kon boeien. Obligate dankwoordjes vlogen in het rond, terwijl het snel duidelijk werd dat het publiek slechts voor een tweetal songs naar de Odeon was afgezakt. Vanaf het inzetten van ‘Emmylou’ was de sfeer dan ook opmerkelijk beter. Een leuke gitaarriedeltje en vooral die kenmerkende harmonieuze samenzang; meer hoeft dat echt niet te zijn. Topper ‘The Lion’s Roar’ bevestigde dit alleen maar en sloot een degelijke, maar niet meteen onvergetelijke set af.
Nog even gingen we terug naar de Gloria voor Bowerbirds. Hun folk is van de bovenste plank, maar nog eens een intieme act terwijl het binnen warmer is dan in een sauna, bleek er toch wat te veel aan te zijn.
Vervolgens was het in Arena aan de bluegrass-koningin Alison Krauss met haar band Union State (3,5/5). Country van de hoogste plank is wat we voorgeschoteld kregen: sterke nummers en technisch verbluffend – vooral Jerry Douglas stal de show met zijn virtuoze slide-gitaarspel. U zal er ons niet snel op betrappen haar platen thuis grijs te draaien, maar live is de zeemzoete country van Krauss zeer genietbaar, temeer daar het publiek vastbesloten was er een feest van te maken.
Op het hoofdpodium stonden The Roots (4,0/5) als headliner geprogrammeerd, en Roskilde zou het geweten hebben. Als liveband dienen ?uestlove en co niet onder te doen voor de E-Street Band. Het eerste half uur mocht dan fungeren als de ultieme maatstaf voor live hip hop vandaag. De flow van Black Thought, het individuele talent van de muzikanten en de fantastische respons van het publiek maakten het af. Mankeerde er dan nog wat? Ja, eigen nummers. The Roots kunnen het niet laten om zich te laten gaan met covers, bewerkingen en ellenlange improvisaties. Een band op het toppunt van hun kunnen, maar nog steeds met dezelfde schoonheidsfoutjes als vroeger.
Tijd voor de hoogmis van het hardcore-genre: Refused (4,0/5) dus. Dennis Lyxzén en co brachtten een ongelooflijk strakke set opgebouwd rond de klassiekers uit hun prijsbeest ‘The Shape of Punk To Come’. Snoeiharde gitaren die tegendraads invallen kleurden tot veertien jaar geleden de sound van de Zweedse band en dat is niet veranderd, zelfs niet na wat Lyxzén fourteen years of fucking doing nothing noemt. Ook leuk om horen dat er ruimte is voor enige zelfrelativatie, iets wat de meeste punkers vreemd is. De reguliere set werd gisteren afgesloten met het machtige ‘Refused are f*cking dead’, gevolgd door publieksfavoriet en tevens ook favoriet van uw redactie ‘New Noise’. Vanaf het introlijntje (ja meneer Skrillex, de ‘Bangarang’-intro kan nog opzwepender) ging heel de tent los. Het zweet droop van de wand van de Arena en wij wisten het dan al wel: Refused isn’t f*cking dead!
Terwijl de 130.000 bezoekers van Roskilde allemaal tegelijk op de weide leken te lopen en zelfs een burger bestellen niet meer mogelijk bleek, kregen Cold Specks en M83 de ondankbare rol om bij wijze van spreken voor Springsteen te openen. Eerstgenoemde liet het niet aan haar hart komen en wist zelfs de introtune van Fresh Prince of Bel-Air deprimerend te laten klinken danzij haar gitzwarte soulstem. Hier zit wat in! M83 viel dan weer te dicht bij het optreden van De Baas. De set moest noodgedwongen korter, en ‘Midnight City’ viel daardoor al vroeg, net als de overige hoogtepunten in de set.
De enige dag waarop ook alle dagtickets de deur uit waren was zaterdag, en we hoeven u niet te vertellen dat daar een goede reden voor was. Bruce Springsteen en zijn E-Street Band (4,0/5) traden immers om negen uur aan op de Orange Stage, en ook in Denemarken is The Boss een larger than life-figuur. Van bij het begin werd duidelijk dat de E-Street Band een goed geoliede machine is: wij telden maar liefst zestien mensen op het podium, en dat was nog voordat The Roots even mee kwamenjammen. De keerzijde daarvan is evenwel dat alles zeer georchestreerd overkomt: niets werd aan het toeval overgelaten. Dat betekent echter niet dat er steeds vaart zat in de set, integendeel: de volksmennerij van Bruce tussen de nummers door haalde telkens weer het tempo omlaag, en na het eerste uur waren er nog maar een zevental nummers gespeeld. Bovendien werd eerst het nieuwe‘Wrecking Ball’ haast integraal afgewerkt vooraleer het optreden echt op niveau kwam. Een eerste hoogtepunt viel te noteren wanneer Bruce zijn mondharmonica nam voor een geweldig ‘The River’. Uiteraard konden ook ‘Glory Days’, ‘Born in the U.S.A.’, ‘Dancing in the Dark’ en ‘Born to Run’ niet ontbreken, en deze nummers konden aan het einde dan ook heel wat goedmaken. Toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat The Boss met een half zo lange, maar beter gebalanceerde set – mét ‘Thunder Road’ en ‘Atlantic City’, die spijtig genoeg niet op de setlist stonden – meer indruk had kunnen maken.
Hierna leidde het programma ons richting de Arena om nog het laatste kwartier van Bon Iver mee te pikken. We hoorden een prima uitvoering van ‘The Wolves (Act I and III)’ en een massaal meegezongen ‘For Emma’. Met zijn geweldige band lokte Justin Vernon volk tot ver buiten de tent. Gaat dat zien op Dour.
De afsluiter op de Orange Stage was de Deense superband Mew (4,5/5). Vanaf de eerste noot had zanger Jonas Bjerre de gigantische weide in een wurggreep, die voor het komende anderhalf uur niet meer zou verslappen. Uiteraard is dit een op voorhand gewonnen match voor de Denen, maar het moet gezegd dat alle verwachtingen moeiteloos overtroffen werden. Prachtige, epische versies van onder andere ’156′ en ‘Snow Brigade’ (allebei uit de succesplaat ‘Frengers’) toonden aan dat gitarist Bo Madsen gelijk had toen hij Mew beschreef als de enige indie stadium band van het moment. Misschien voorlopig wel hét moment van deze Roskilde was de magistrale versie van ‘Comforting Sounds’. Aanstekers werden bovengehaald en de massa gaf zich volledig over aan de emoties. Met een zinderende climax (die hoornsolo!) lieten Bjerre en zijn companen zich in de geschiedenisboeken van het festival schrijven. Geweldig einde van deze heerlijke dag.
…Maar niet voor wie nog naar de epiloog in de Odeon zou gaan bij zonsopgang: Lee Fields & The Expressions! Vijf kwartier lang bracht deze veteraan met z’n uitstekende band de geest van James Brown vakkundig tot leven. We vermoeden dat de man niet goed wist hoe laat hij precies speelde, maar dat doet er niet toe, want wie het nog wist te trekken kon met een lach op zijn/haar gezicht terug naar de modderige camping.
Zo dropen ook wij af met lood in de benen, maar met vreugde in het hart. Dag drie was effectief Bruce-dag, maar er was veel en veel meer te beleven. Roskilde Festival liet zich de grandeur van de wereldsterren welgevallen, en het feit dat onze redactie nauwelijks spijt had van het missen van Bon Iver, zegt genoeg. Vanavond is het onder andere nog de beurt aan Nils Frahm en de geweldige Björk.
Geschreven door Marc Puyol-Hennin, Stef Claes en Victor-Jan Goemans.
