2x Pearl Jam in Ziggo Dome: oude rock roest niet
Uit het archief: Eddie Vedder
Het is waarschijnlijk niemand ontgaan dat Pearl Jam, de enige nog bestaande band uit de Seattle-scene van de jaren ‘90 (nu ja, misschien naast Mudhoney dan nog), vorig jaar haar twintigjarige jubileum vierde. Dit verjaardagsfeestje werd gevierd met een documentaire over de levenspanne van de band en een wereldtour. Die tour bracht de band twee avonden op rij in de spiksplinternieuwe Amsterdamse concertzaal Ziggo Dome.
En laat Pearl Jam nu één van de weinige bands met een dergelijke grote status zijn die iedere avond een compleet andere setlist opmaakt en dus nooit dezelfde show neerzet. Een aanpak die in combinatie met zo'n grote, nieuwe concerthal schreeuwt om een dubbelverslag van twee avonden Pearl Jam, afgelopen week in Amsterdam.
Dag 1
Eerst maar eens een korte evaluatie van deze vierkante Dome zelf. Bij binnenkomst valt meteen een aantal zaken op: geen rijen bij de muntjesautomaten, de gratis garderobe en de catering die in handen is van La Place. Dat is geen vervelend begin van de avond. Met ruimte voor maximaal 17.000 bezoekers, oogt de Dome kleiner dan hij in werkelijkheid is. Gevoelsmatig heb je dan ook het idee in de Heineken Music Hall te staan. Maar het belangrijkste is natuurlijk de akoestiek van de zaal en die is na twee mooie avonden Pearl Jam beslist goedgekeurd.
Pearl Jam start de eerste avond fel met Pink Floyd’s Interstellar Overdrive, dat net als vanavond wel vaker als intro wordt gebruikt voor Corduroy. Erna wordt er meteen gretig doorgepakt met Why Go van debuutalbum Ten. In het enthousiasme van de start van het concert, maakt Pearl Jam hier en daar wel wat slordigheidsfoutjes. Vooral gitarist Stone Gossard lijkt er wat moeilijk in te komen en speelt rommelig. Iets dat Gossard de rest van het concert niet echt meer kwijt wil raken.
“Koede avon Amsterdam”, spreekt frontman Eddie Vedder tot het publiek dat zeker niet uit alleen Nederlanders bestaat. “Diet ies onze twaalfde kier dat wij ien Holland spielen. Laten wie samen geskiedenis schrijven”, oppert Vedder in zijn beste Nederlands, wat de zaal natuurlijk meteen doet smelten. Makkelijk trucje om zieltjes te winnen bij het Nederlands publiek zou je zeggen. Natuurlijk is dat deels waar, maar wanneer je als frontman elk concert de moeite neemt om een paar zinnen in de moedertaal van het land waar je speelt te spreken, dat siert deze betrokkenheid ontzettend.
Met een handjevol nummers reikend van Ten tot Vitalogy en meest recente werk Backspacer beperkt Pearl Jam zich niet alleen tot het meest bekende werk als Alive of Jeremy, maar zoekt de band juist het avontuur op. En natuurlijk zijn nummers als Even Flow, waar Vedder overigens wordt overstemd door de zang van het publiek, een verplicht routineklusje. De kracht van Pearl Jam op deze eerste avond is echter om zulke nummers er niet als moetjes uit te laten zien. Dit was in het Gelredome in 2006 wel anders, waarbij nummers werden afgeraffeld en de band moe oogde.
Na World Wide Suicide, van het album Pearl Jam waarin de wereld failliet wordt verklaard, speelt de band het zelden live uitgevoerde Rats. Twee politiek-geëngageerde nummers waarna Vedder normaliter zelf begint te preken. Vanavond niet en is het vooral doorgassen. Na een cover van The Kinks’ Better Things en een jammer genoeg slordige versie van Do The Evolution, loopt de band het podium af en de technici de bühne op. Gitaren worden gestemd, een drumkrukje gepoetst en wat microfoons klaargezet. Een nieuwe backdrop voor de band en een nieuwe fles wijn voor Eddie Vedder; tijd voor de encores. In deze toegiften (de band komt twee keer terug) krijgen we nog eens elf nummers voor de kiezen, waaronder twee verzoekjes en twee covers (Eddie Cochran’s Last Kiss en The Who’s Love, reign o’ er me).
Een niet geheel verrassende afsluiter is dan Neil Young’s rock-anthem Rockin’ In The Free World. Althans, dat is vrij gebruikelijk, maar toch blijkt het nog niet het slotakkoord. In de vorm van Indifference, tevens de laatste song op album VS., perst de band de aller-allerlaatste noten er nog even uit. Na twee uur en een kwartier is de spreekwoordelijke koek dan echt op en verlaat menig bezoeker met een brede grijns de nu pas echt goed ingewijde concertzaal.
Dag 2
De tweede avond in de Ziggo Dome toont Pearl Jam zich opeens een stuk eigenwijzer dan gebruikelijk. Er wordt geopend met Wash, wat niet vaak gebeurt en al sinds 1996 niet meer in Europa is gespeeld. Eddie praat dit keer geen Nederlands, maar gooit in plaats daarvan met de microfoonstandaard en er worden nummers gespeeld die zelden op de setlist verschijnen. Later blijkt dat Brian F, fanclublid van het eerste uur, deze setlist heeft mogen maken. Zo eindigt ook anti-wapenwet/protestsong Glorified G. op deze lijst. Aanleiding voor Vedder om dit nummer ooit te schrijven was het moment waarop toenmalig drummer Dave Abbruzzese zijn net aangeschafte geweer vol trots liet zien aan zijn bandmaatjes. “I wish we could trade in all our guns for bikes”, stelt Vedder voor na zijn uitgesproken bewondering voor alle fietsen die hij in Amsterdam zag.
Pearl Jam blijft vervolgens verbazen met nummers die de afgelopen jaren zelden de setlists haalden. Bugs, Pearl Jam’s meest obscure uitlating, wordt voor de tweede keer ooit live gespeeld. Met Release, meestal de opener voor concerten, wordt de eerste toegift geopend. Erna volgen b-kantjes Alone en Footsteps. Crown Of Thorns, cover van Mother Love Bone (waarmee Pearl Jam ooit feitelijk begon) wordt met een luid gejuich ontvangen door een uitzinnig publiek dat deze bijzondere setlist krijgt voorgeschoteld. Een meer intense show met meer energie en een meer gefocuste Stone Gossard vergeleken met het eerste Amsterdamse concert.
Voor de fans ook niet geheel onbelangrijk: naast de scherpere show is het vanavond wél mogelijk om binnen tien minuten een biertje te halen bij één van de zijbarren. De logistiek in de zaal was alweer iets gewijzigd; de avond ervoor bleek het onmogelijk.
Wat bewijzen twee avonden Pearl Jam voor ruim 30.000 bezoekers nu vooral anno 2012? Dat de band er live na ruim 20 jaar nog lang niet doorheen zit. Een op oudergetekende als trouwe volger heeft Pearl Jam wederom een grote indruk gemaakt, die lastig weg te poetsen zal zijn.
