Review: Ty Segall Band - Slaughterhouse
De gevaarlijkste, meest onberekenbare plaat van het jaar tot nog toe is gearriveerd. "Koopt u jaarlijks slechts één garageplaat, laat het dan déze zijn", is de juiste, ietwat uit de tijd geraakte slogan. Jawel, zo goed en verslavend ongeremd is Slaughterhouse van Ty Segall - of dit keer dus de Ty Segall Band - geworden.
Wat je nog best verrassend mag noemen na Segall's Goodbye Bread van vorig jaar, waarop de man uit San Francisco langzamere, rustiger en melodieuzer paden der sixties rock 'n roll verkende, maar meestal wel met een stukje onbestemde dreiging op de loer. Maar op deze opvolger als viermansband gaat Segall subiet weer terug naar zijn vroegere goor harde, trashy dagen: hooguit is het geheel iets beter opgenomen. Terloops graaien Segall en zijn bandleden (oa. Mikal Cronin op bas, nu solo tourend) gretig in de snoepwinkel van vijftig jaar rauwe rock 'n' roll, van The Sonics en The Stooges - Pitchfork's parabel met Fun House is zo gek nog niet - tot aan Sonic Youth en wijlen Jay Reatard, om maar een paar dwarsstraten te noemen.
Opening Death kan zodoende niet anders beginnen dan met galmende bakken feedback voordat de razernij pas echt losbarst, maar intussen laat Segall ook weer haarscherp horen heel sterke poppy melodieën te kunnen verzinnen, zoals te horen in de meerstemmige zang en ooh-ooh koortjes van vroeg hoogtepunt I Bought My Eyes of Tell Me What's Inside Your Heart. Op het slotstuk na telt Slaughterhouse dan ook alleen maar sterke liedjes, tien in totaal. Soms in anderhalve minuut klaar, dan weer vier minuten heftig doorstomend.
Op sommige momenten mag de boel wel heerlijk maniakaal ontsporen, met een schreeuwende Segall in het gestoorde titelnummer of de totaal fucked up opgenomen Bo Diddley-cover Diddy Wah Diddy, die halverwege bruut wordt afgebroken. ("I've had it with this fucking song!'). Als het tempo al even wordt teruggeschroefd, levert het halverwege meteen een van dreigendste nummers van de plaat op, dankzij die hevig blazende riffs en gevaarlijke zang in Wave Goodbye.
Hoe eindigt zo'n plaat? Met enkele laatste korte knallers natuurlijk, al is Oh Mary vooral de inleiding tot bijna elf dreinerige minuten gitaarfuzz en -noise in afsluiter Fuzz War. Iets te veel van het goede misschien, maar dat maakt van Slaughterhouse nog steeds niets minderdan de garageplaat van dit jaar, met de perfecte mix van rauwe energie, kracht, agressie en topliedjes. Tot nog toe? Dat horen we in september, als de nieuwe Thee Oh Sees uitkomt.
Ty Segall speelt op zaterdag 4 augustus in het Haarlemse Patronaat.
embed
