Review: The Tallest Man On Earth - There's No Leaving Now
Het was al te merken tijdens de laatste tournee vorig jaar in de nasleep van zijn tweede album The Wild Hunt en de EP Sometimes The Blues Is Just A Passing Bird. Kristian Mattson a.k.a. The Tallest Man On Earth was toe aan een uitgebreidere instrumentatie van zijn akoestische, altijd bezielde folkliedjes. Dus nam hij voor het eerst een begeleidingsband mee voor zijn optredens.
Maar of een net wat te enthousiast doormeppende drummer zijn liedjes nu goed deden? Hoe dan ook: nu is er Mattson's derde plaat There's No Leaving Now, met tien liedjes voorzien van extra, mooi subtiele gitaar- en toetsenpartijen. Maar voor de aangename rust die de liedjes aan de oppervlakte uitstralen, zijn er gelukkig geen rechtdoor gaande drums op het album terecht gekomen. Wel meer arrangementen dus, vooral in de mooie openingsliedjes Just To Grow Away en Revelation Blues. Die kenmerkende akoestische gitaar is even weg ten gunste van een fraai samenspel tussen enkele gitaren, bas en elektrische pianoklanken in de verte.
En toch wijkt de sfeer in de muziek niet bijzonder af vergeleken met The Wild Hunt of debuut Shallow Grave. Mattson heeft intussen duidelijk zijn eigen liedjespen, al is de intensiteit hier misschien iets minder hevig. Intussen is de muziek nog altijd niet in een dure studio opgenomen. Nog steeds kunnen zijn snerende zang en enkele gitaarpartijen lichtjes overstuurd klinken, goed voor de rauwere feel in de verschillende nummers.
Meer van zulks: de vertrouwde akoestische gitaar krijgt gezelschap van een slidegitaar in het country-achtige Bright Lanterns, terwijl het titelnummer de gevoelige pianoballade van de plaat is. Dat alles wil niet zeggen dat The Tallest Man niet meer alleen met zijn gitaar van zich laat horen: zeker het gedreven 1904 had nog goed op de vorige platen gepast, terwijl ook de intiemere slotliedjes Criminals en On Every Page verstild en zonder verdere opsmuk zijn vastgelegd. Zo kunnen we goed puzzelen op wat Mattson allemaal precies bedoelt in zijn wat cryptische teksten, vol metaforen met rivieren, oceanen, regen of vloedgolven ("I felt nothing when your flood came down")
En dan ondanks die lichte vernieuwingsdrang toch geen Triple AAA-status voor de man? Awel, als we heel streng zijn, komen sommige gitaar- en melodielijnen soms wel heel bekend voor. Zing over 'there's no leaving now' ook eens 'you're so beautiful now' mee. En een écht intense uitschieter als King of Spain ontbreekt hier. Wat niet wegneemt dat Mattson zijn derde meer dan mooie album op rij heeft gemaakt en je van begin tot eind toch weer aan zijn lippen laat hangen. Hoeveel 'klassieke' singer-songwriters (eigenlijk hebben we een grafhekel aan die term) krijgen dát voor elkaar? There's no leaving now? Inderdaad, The Tallest Man On Earth blijft. En wij ook.
The Tallest Man On Earth speelt begin juli in een uitverkocht Paradiso, in oktober zijn Utrecht en Zwolle aan de beurt.
embed
