Review: Beach House - Bloom
Beach House - Bloom
Twee albums lang was Beach House een interessante, maar ook nogal introverte band. Met niet heel toegankelijke muziek, gekenmerkt door langzame, spaarzaam ingevulde en wat droefgeestige liedjes gebouwd op ritmeboxen, orgel en subtiel gitaarwerk. Met derde werkstuk Teen Dream van begin 2010 kroop het duo plotseling uit de schulp en volgde dik verdiend meer bekendheid. Lege concertzalen liepen bovendien plotseling vol, dankzij groter klinkende, beter uitgewerkte en meer emoties aansprekende liedjes. Zo werd Beach House opeens een behoorlijk grote naam, en dat wekt uiteraard flinke verwachtingen voor een opvolger.
Toen het nieuwe Bloom al vroegtijdig lekte, waren er onder fans (en onszelf) aanvankelijk wat geluiden van teleurstelling te horen na de eerste luisterbeurten: “Hebben Victoria LeGrand en Alex Scally nu echt dezelfde plaat gemaakt als doorbraakalbum Teen Dream?” Jawel, er zijn de dromerige liedjes op hetzelfde, over het geheel lage tempo. Er is die knappe balans van repetitieve gitaarlijnen en volle synths, die als basis dienen voor die alle aandacht opeisende stem van LeGrand; het zit er allemaal weer in.
Maar dankzij bijzonder subtiele verschillen, op de lange duur nét iets sterkere, puntiger en scherper uitgewerkte liedjes en vooral een veel mooier slotstuk dan Teen Dream had, zou Bloom misschien net nog een tand beter kunnen zijn. Iets waar je eigenlijk pas achterkomt als je allang en breed verdronken bent in het Beach House-univerum, welteverstaan. De voorganger ging immers ietwat als een nachtkaarsje uit, met de sterkste nummers in de eerste helft of tweederde deel van Teen Dream.
En laat LeGrand en Scully op Bloom nu juist tegen het einde pas het allermooiste dat in ze zat weggeven. Wishes is misschien wel het mooiste nummer van de plaat dankzij de zalige zangmelodie en de subtielste opbouw van alle liedjes, met ritmebox en zich continu herhalende keyboard- en gitaarmotiefjes. Dat is niet alles: meteen hierna blijkt het tranentrekkende walsje On The Sea eenzelfde emotionele reikwijdte te hebben. Ook uitgesponnen hypnose-afsluiter Irene blijkt direct tot het mooiste van Bloom te behoren, zodat dit album je na een bovengemiddeld sterke eerste helft alsnog verbluft achterlaat. Wat je inderdaad verwijzend naar de plaattitel openbloeien noemt.
De zeven liedjes voor dit magistrale slotstuk uitvlakken is echter beslist niet de bedoeling. Al lijken enkele melodieën soms wat op elkaar of op eerder werk, ieder liedje heeft wel een apart ingrediënt wat het zoveel mooier maakt. Qua mooie, pakkende zangmelodie van LeGrand is The Hours halverwege een hoogtepunt, terwijl in New Year minutenlang in één toon aanhoudende synth een hypnotiserende uitwerking heeft. Door de plaat met sterke single te openen met Myth – een mooi, mysterieus koppel met Lazuli - te openen, is Bloom vanaf de eerste seconden mysterieus en meeslepend.
Je zou Beach House kortom gebrek aan vooruitgang kunnen verwijten, maar intussen zal niemand die Teen Dream mooi vond zich een buil vallen aan Bloom. Sterker: Victoria LeGrand en Alex Scully zullen mogelijk alleen nog maar meer zieltjes winnen met dit net wat meer gefocuste nieuwe werk.
Beach House - Myth (live bij Later With Jools Holland)
embed
