Review: Sleepy Sun - Spine Hits
Sleepy Sun - Spine Hits
Na drie jaar en twee albums verlaat in 2010 Rachel Fannan Californische psychedelische rockband Sleepy Sun. Iets dat naar eigen zeggen niet erg netjes verliep. Overgebleven kernlid Bret Constantino en de zijnen hangen de gitaren niet aan de wilgen en boeken met Dave Catching (Queens Of The Stone Age, Eagles Of Death Metal) een enkeltje California desert om daar Spine Hits op te nemen.
Dit avontuur in de woestijn heeft de band op verschillende manieren veranderd. De hese, soms overslaande vocalen van Constantino zijn veel meer naar voren in de mix gelegd en dat is geen verkeerde keuze geweest. Ook is het stemgeluid van de frontman minder gedrenkt in vocaaleffecten, zodat die cleaner klinkt. Dat nettere geluid in combinatie met meer toegankelijke songstructuren kenmerkt eigenlijk heel Spine Hits. Het zorgt voor een album dat meer klinkt als een geheel, maar tegelijkertijd kent de plaat een stuk minder spannende momenten dan de voorgangers, Embrace en Fever. Opener van de plaat Stivey Pond had nog zo op een van die twee platen kunnen staan; rauwe stonerpop met in de brug een psychedelisch likje.
En wie horen we daar in de samenzang? Nee, het is niet Fannan waar het toch wel even op lijkt. De afwezigheid van Fannan is toch echt een groot gemis. De zo mooie duetten als Desert God op Fever en überhaupt haar volle uithalen die vaak het armhaar omhoog liet komen, waren toch wel erg typerend voor het geluid van Sleepy Sun, zo verraadt Spine Hits hier.
Qua zang moet Constantino het nu alleen doen en dat voelt soms wat leeg aan. Bij Siouxsie Blaqq wordt het eerste rustmoment gepakt met een trippy folknummer dat doet denken aan de bebaarde heren van Fleet Foxes. Creature klinkt dan weer als het liefdeskind van Jane’s Addiction en Dandy Warholes. Halverwege het album kondigt zich een hoogtepuntje aan met Martyr’s Mantra: beginnend met het fijnste gitaarspel van de plaat. “It’s you, it’s your fault, it’s been you all along” verzucht Constantino, waarna er wordt opgebouwd naar een groovende riff die uiteindelijk opbouwt naar…tja, naar weer diezelfde riff eigenlijk.
En dat blijkt uiteindelijk het typerende manco aan dit album te zijn: alles blijft tamelijk vlak. Hopelijk krijgt dit live meer sjeu en kan de band op basis van deze songs op avontuur; voor nu blijft het jammer genoeg een beetje steken bij matig. Komende zaterdag 26 mei staat de band hoe dan ook op Le Guess Who? May Day in Utrecht, rond 20.30 uur in de zaal van EKKO. Ook staat de band woensdag 23 mei al in Vera, te Groningen.
embed
