The Magnetic Fields in De Duif: een magistraal carrière-overzicht
Het is gevaarlijk makkelijk te vergeten wat voor unieke en constante band The Magnetic Fields al ruim twintig jaar is. Al vanaf het prilste begin schrijft excentrieke New Yorker Stephin Merritt voor zijn vehikel even makkelijk uiterst catchy, muzikaal slimme en tekstueel gevatte liedjes, vol met eigenaardigheden en met een hoge feel good-factor.
Geschreven voor gangbare, sterke indiepopplaten als Holiday of recenter Distortion en Realism. Maar ook voor albums met concepten: een plaat genaamd I waarop alle songtitels ook met de letter ‘i’ beginnen en natuurlijk die ambitieuze driedubbelaar over de liefde genaamd 69 Love Songs. uit 1999 alweer. Op de albums zijn die honderden liedjes die Merritt onderhand op zijn naam heeft staan afwisselend shoegazerig, dan weer folky of volgestopt met synthesizers. Of ze nu door Merritt met zijn baritonstem zelf zijn gezongen of door zangeressen Claudia Gonson en Shirley Simms, herkenbaar als The Magnetic Fields zijn ze altijd en al die stijlen passen altijd wonderlijk goed. Iets dat nog eens dubbel en dwars opvalt in de semi-akoestische setting waarin de vijfkoppige groep woensdagavond in de Amsterdamse kerk De Duif stond, op de derde avond van festival Indiestad.
Op deze tournee speelt de band in een bezetting van piano, akoestische gitaar, de ukelele van Simms (die als enige niet zit), cello en de keyboards van de tegenwoordig bebaarde Merritt op rechts. Een instrumentarium dat voor dit concert in deze Amsterdamse kerk een perfect, mooi warm en vol geluid genereert en bij ieder liedje goed past, ongeacht de oorspronkelijke (elektronische) vorm. Het is het laatste concert van de tournee ter ere van nieuw album Love At The Bottom Of The Sea, wat in ieder geval hier voor een plezierig losse sfeer op het podium zorgt, met lekker veel flauwe grapjes tussendoor.
Eerlijk is eerlijk: dat nieuwe album is bepaald niet de beste Magnetic Fields-plaat ooit, maar verdraaid: alle liedjes ervan die deze avond worden gespeeld, komen door de gewijzigde arrangementen goeddeels zonder de elektronica en lekker cheesy drumcomputers van de plaat spontaan meer tot leven. Dan is het walsje Horrible Party in een folkiër jasje opeens een vrolijke meedeiner en blijken er dankzij uitleg van pianiste Gonson heuse wraakfantasieën schuil te gaan achter Your Girlfriend’s Face (“I want the whole bloody place wet with your girlfriend’s face”) en My Husbands Pied-A-Terre. Recente singles Andrew In Drag en Quick! kunnen al wel rekenen op herkenningsapplausjes van het publiek; luchtiger liedjes die hier nog mooier klinken door de verrassend fraaie samenzang van Merritt en de twee dames.
Maar het is niet enkel nieuw werk wat de klok slaat bij dit ruim anderhalf uur durende concert, met tientallen bondige liedjes. Al snel is er het olijke A Chicken With Its Head Cut Off van 69 Love Songs, plus een greep uit enkele van de mooiste liedjes op dat meesterwerk: Come Back From San Francisco, All My Little Words, The Book Of Love en zeker No One Will Ever Love You, met zangharmonieën zoals die plaat amper te horen zijn. Nummers die ruim twaalf jaar later in deze muzikale jas nog net even mooier klinken, ook doordat de stem van Merritt met de jaren nog wat dieper en zwaarder is geworden.
The Magnetic Fields weet kortom dat 69 Love Songs het meest geliefde werk is, maar intussen komt van bijna alle albums wel iets moois voorbij. We noemen Swinging London van Holiday, Fear Of Trains van The Charm of the Highway Strip, Drive On, Driver van Distortion of You Must Be Out Of Your Mind van Realism (met het verzoek of we even mee willen tellen hoe vaak de songtitel nu eigenlijk wordt gezongen. Antwoord: elf keer!).
Conclusie na zo’n imponerend carrière-overzicht in deze fraaie livesetting? Hier is nog eens dubbel en dwars onderstreept wat voor geniaal liedjesschrijver Stephin Merritt al twee decennia is, in de vorm van een van begin tot eind magistraal kerkconcert. Dat je achteraf als enige klacht hebt dat enkele persoonlijke favorieten achterwege zijn gebleven - wat niet anders kán - bewijst dit des te meer.
Gezien: The Magnetic Fields, 16/5, Indiestad/De Duif, Amsterdam. Indiestad gaat tot en met woensdag 23 mei door, met vrijdag en zaterdag London Calling en verder nog oa. Charlotte Gainsbourg, Howe Gelb, Field Music, I Like Trains, EMA, Young Magic en meer. Check de website voor alle info.
