Review: Lower Dens - Nootropics
Als je even niet goed kijkt naar de hoes van Lower Dens' tweede album Nootropics, denk je te maken hebben met een willekeurige foto van een berg of iets dergelijks. Dichterbij zie je echter veel meer details: een verlaten straat met daarover een collage van doeken, iets dat eruit ziet als ruis en de titel van het album in 3D. Een druk geheel dus eigenlijk, vol met kleine details. Maar dan wel weer in subtiel zwart-wit. Een grote tegenstelling misschien, maar ook tekenend voor de aanpak van de band.
De muziek van het viertal uit Baltimore doet onherroepelijk denken aan psychedelica en shoegaze, maar wordt gekenmerkt door ingehouden, onderhuidse spanning. Waar shoegazebands normaal juist voluit gaan en het geluid dichtsmeren met gitaarmuren, worden de gitaren bij Lower Dens gebruikt als lichte tapijten die de nummers omfloersen. Shoegaze van het meest subtiele en delicate soort dus. Vooral op de eerste helft van Nootropics pakt dat heel goed uit, en weet de band je volledig mee te nemen in dat broeierige geluid.
Raakvlakken zijn er in die eerste nummers met The Antlers en Beach House, zoals het meditatieve Alphabet Song met de zwierige zang van Jana Hunter die loepzuiver de hoogte ingaat. Of het droompop-achtige Propagation, waarop synths een randje oversturing meekrijgen, de basgitaar onderkoeld een ijzingwekkende melodielijn aangeeft en gitaren lijken te vervliegen in effecten. Even lijkt die opgekropte ontspanning zich te ontladen, maar de band blijft uitdagen en kiest niet voor de makkelijke weg. Lower Dens blijft teasen en gooit er het donkere stuk Lamb tegenaan, waarmee je gekluisterd zit aan de plaat, je afvragend wat er gaat volgen. Op dit soort momenten is Nootropics absoluut op zijn best.
Dan is er tussendoor ook nog het hoogtepuntje Brains, dat met stoïcijnse, uptempo drums en wat vollere invulling door de dikke mistlagen van gitaar schizofreen van sfeer wisselt. Compleet met een van de meest catchy zangmelodieën op de plaat, een nummer waardoor je Nootropics al gauw opnieuw wilt blijven opzetten.
Toch houdt de plaat de spanningsboog niet tot het eind vast; vanaf grofweg Candy zakt de aandacht in. De dreiging die uitging van de eerste nummers, blijft grotendeels achterwege en eentonigheid ligt op de loer. Jammer, nadat een plaat in eerste instantie zo bevangt. Candy en Lion in Winter Pt. 2 worden veelal met bassynth ingevuld en laten de kraut-kant van de band horen, maar toch mis je er iets in. Melodieën willen zich vastklampen maar slaan daarin iets door, alsof ze de luisteraar teveel tegemoet willen komen. Nova Anthem is daarop nog een uitzondering, maar het is helaas niet genoeg om de tweede helft te redden.
Zo blijf je een beetje in tweestrijd over de plaat. Jammer eigenlijk, iets consistenter en dit had zomaar een belangrijke plaat van 2012 kunnen worden. Maar goed, de balans (letterlijk) opmakend, staan er toch minstens zes overtuigende nummers op Nootropics die telkens opnieuw aangrijpen. Er zijn veel mindere albums die veel meer aandacht krijgen. Alleen daarom is het al meer dan de moeite om Nootropics op te zetten, hoewel het dan soms een kwestie zal zijn van hem op tijd weer afzetten.
Nootropics is nu uit, op vrijdag 11 mei staat de band op Walk the Line festival in Den Haag, op 17 mei zijn ze te zien in WORM, Rotterdam.
