Dat Jack White na het vaarwel aan The White Stripes ooit nog eens een soloplaat zou maken, leek een zekerheidje. Dat het uiteindelijk nog dik vier jaar geduurd heeft voordat het naar een klassiek vuurwapen vernoemde Blunderbuss er eindelijk kwam, is niet zo raar met de agenda van White in het achterhoofd. Van uitstel zouden we zo'n drukke alleskunner nooit durven beschuldigen. Vanwege het spelen in nog eens twee bands (volbloed rockgroep The Raconteurs, sleazy bluesjams met The Dead Weather). Vanwege het runnen van een eigen, inventief label genaamd Third Man Records (een drie toerenplaat, iemand?) Vanwege het produceren van andere artiesten, onder wie levende legende Wanda Jackson en zijn toenmalige echtgenote Karen Elson.

Toenmalige? Jawel: de scheidingspapieren werden juni vorig jaar getekend en het kan bijna niet anders of veel van de nummers op Blunderbuss zijn door die huwelijks- cq. scheidingsperikelen ingegeven. Songtitels als Hypocritical Kiss, Love Interruption ("I won't let this love disrupt, corrupt or interrupt me anymore") of Take Me With You When You Go verraden het een en ander, met daarboven op soms gepijnigd dan wel verbeten gezongen tekstregels.

Beste voorbeeld en een van de hoogtepunten: Weep Themselves to Sleep, ingeleid door grote rock- en piano-akkoorden om vervolgens over te gaan in een voor White zeldzaam emotionele, boze song met nota bene rap-achtige zang. Jawel, White kan veel en aan de hand van de verschillende voorproefjes die online verschenen voor de release van Blunderbuss wisten we al dat we een gevarieerde plaat mochten verwachten. Voor zover White zijn echte hartenzeer hier prijsgeeft, is die gegoten in midtempo, wat lome seventies rootsrockers (Missing Pieces, Love Interruption) of felle gitaarstampers (uitschieter Sixteen Saltines, Trash Tongue Talker).

Maar ook zijn er country-tranentrekkers (het titelnummer), een blokje fifties rock 'n' roll (Little Willie John-cover I'm Shakin') of een opvallend luchtig walsje Hip (Eponymous) Poor Boy. Slechte liedjes schrijven lijkt White domweg niet te kunnen. Zijn zang en kenmerkende schrijfstijl plus gitaarspel zorgen ervoor dat Blunderbuss ondanks al die verschillende gezichten en stijlen geen ratjetoe wordt. Dat alles maakt Blunderbuss tot een oerdegelijke, lekker wegluisterende rootsrockplaat en een soort overzicht van zo'n beetje alles wat White de afgelopen jaren heeft opgepikt en nu in de vingers heeft.

Maar let wel: we hebben Jack in het verleden puur muzikaal gezien wel veel spannender dingen horen doen en sterkere nummers horen maken, zeker in de hoogtijdagen van The White Stripes, maar ook voor The Raconteurs. Met net wat landeriger werk als On And On And On en slotstuk Take Me With You When You Go dreigt Blunderbuss bovendien als een nachtkaars uit te gaan, al blijkt dat laatste nummer toch prettig schizofreen en op het juiste moment te transformeren tot een vinnige rocker met verleidelijke dameszang.

Reken maar dat tijdens zijn optredens straks (met een mannen- óf vrouwenband dus) die White Stripes- en Raconteurs-nummers de echte knallers zullen zijn: dat niveau haalt White op Blunderbuss slechts een enkele keer. Welk geslacht de begeleiding straks in Amsterdam of op Rock Werchter ook heeft, uiteraard heeft White wel zulke goeie muzikanten om zich heen verzameld (hoe dóét 'ie het toch) dat er eind dit jaar waarschijnlijk meer teruggedacht zal worden aan zijn liveshows dan aan deze drie sterrenplaat: weinig op af te dingen, maar geen aardverschuiving.

Bekijk hier het live-optreden van Jack White en band in New York, geregisseerd door acteur Gary Oldman.

blunderbuss, jack white

Review: Jack White - Blunderbuss