Chromatics - Kill For Love

Die naam ben je de afgelopen tijd ongetwijfeld vaker tegengekomen: die van Chromatics, afkomstig uit Portland, Oregon en gestaag op weg een lieveling te worden van de ganse muziekpers. We kunnen niet anders dan constateren dat dit helemaal terecht is, want de band heeft ons inmiddels ook helemaal ingepakt met Kill For Love, uit op het DIY-label Italians Do It Better. Vooruit, het is wel typisch een plaat die even nodig heeft om definitief te landen. Het is dan ook een album van liefst anderhalf uur, die dus wel even tijd eist van de luisteraar. Als je echter eenmaal gaat zitten voor Kill For Love, is het waarschijnlijk dat je je er al snel niet meer van los kunt wurmen.

De bezetting van Chromatics bestaat tegenwoordig uit een drietal muzikanten, simpelweg een gitarist, drummer en zangeres, aangevuld met multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel, die onder eigen naam en met de band Glass Candy ook werk uitbrengt op hetzelfde label. Hoewel de bezetting van de band dus vrij conservatief is, is de muziek dat allerminst en schotelt de band je enorm intrigerende muziek voor. Misschien niet eens zozeer qua geluid overigens; met galmende gitaren, zwoele toetsen en zoete zang zou je Chromatics zomaar onder droompop scharen, maar daarmee doe je de band echt tekort. Het drukt teveel een tijdsstempel op de muziek, terwijl het sterkste punt van deze band juist is dat ze tijdloze muziek weten te maken.

Het album opent opmerkelijk met Into the Black, een cover van Neil Young's Hey Hey, My My (Into the Black). Het lijkt een wat vreemde keuze, samen met het veelal elektronische, synth-gedreven geluid dat verder voorbijkomt op de plaat. Maar na een paar luisterbeurten klinkt het toch logisch en besef je dat het niet uitmaakt uit welke periode die muziek komt; Chromatics maakt het zich geheel eigen. Grappig, aangezien het nummer van Young juist gaat over het zoeken naar alternatieven in plaats van het telkens opnieuw uitbrengen van soortgelijke muziek. En laat Chromatics op Kill For Love nu juist definitief afstand doen van het vroegere lo-fi punkgeluid van de band om op dit album met een veel toegankelijker popgeluid voor de dag te komen.

Het geluid van Chromatics is zeker modern, en doet denken aan acts als Nite Jewel (het dansbare titelnummer met uptempo drumbeat of het zoete The Page), Austra en soms zelfs James Blake of Mount Kimbie (de langere, experimentele stukken die het vooral van sfeer moeten hebben als These Streets Will Never Look the Same of Running from the Sun, compleet met autotune-zang). De voorsprong die deze band heeft op de voorgenoemde bands is dat de liedjes achter dat geluid juist van alle tijden zijn. Zelfs een band als Fleetwood Mac wordt wat dat betreft in herinnering opgeroepen op Kill For Love.

Zijn er dan geen zwakkere broeders te vinden op deze plaat, die toch anderhalf uur duurt? Een enkeling slechts, vooral op de tweede helft van de plaat zoals het wat eentonige Birds of Paradise of het minimalistische, veertien minuten durende slotstuk No Escape, dat voor sommigen misschien net iets te veel van het goede zal zijn. Dat neemt verder niet weg dat het gros van deze plaat muzikaal heel sterk in elkaar steekt.

Neem het titelnummer, dat meteen een optimistische toon zet, simpelweg opgebouwd door een drummachine die eerst het tempo verdubbelt, dan weer een stapje terugdoet, toetsen en gitaar die het nummer grootse proporties geven, en vooral: zanglijnen die zich direct in het geheugen nestelen. The Page schept een wat donkerder sfeertje, met hakkende drums en gedempte gitaaraanslagen. Het refrein breekt open, maar klinkt nog steeds desolaat, ook door het ontbreken van bas. Het zou de soundtrack kunnen zijn bij een avond die moederziel alleen eindigt in een bar die tot veel te laat open is. Terwijl Lady je op zijn beurt weer helemaal inpakt en bespeelt met zwoele, zwetende elektronica als een avond die op een geheel tegenovergestelde manier eindigt: 'If I could only call you my lady/Baby, I could be your man.'

Het is niet vreemd dat het label Italians Do It Better toegeeft enigszins overvallen te zijn door de vele orders die ineens binnenstromen. Wat hiermee ook te maken heeft: vijf dollar excl. verzendkosten is natuurlijk ook geen geld voor zo'n plaat, want een klein magnum opus mag Kill For Love wel genoemd worden. Gelukkig is de hype niet meteen op het kookpunt belandt, hopelijk neemt Chromatics in alle rust de tijd om nog veel meer van dit moois te maken. Het album verschijnt hier overigens officieel pas halverwege mei. Wij doen nu alvast een duit in het zakje: Kill For Love is tijdloos en bevat ijzersterk songschrijverschap.

Stream Kill For Love hieronder in zijn geheel.

Bestel bij Velvet

chromatics, kill for love

embed

Review: Chromatics - Kill For Love

sluiten