Review: Jungle By Night - Hidden
Al in 2011 werden de grootste festivals als Noorderslag, Lowlands en North Sea Jazz platgespeeld, zonder dat er een volwaardige debuutplaat uit was. Er zijn zo gauw geen Nederlandse bands op te noemen die dit Jungle By Night kunnen navertellen. Maar die jongens maken toch muziek waar je op zulke festivals toch wel makkelijk scoort bij een groter publiek? Kan zijn, maar de opzwependheid van hun alles behalve puristische afropop drijft niet op makkelijk scoren, maar op een flinke, volgegoten ketel muzikaliteit waar deze club heren ooit in lijkt te zijn gedonderd. Niet voor niets zag de zoon van afrobeatgrondlegger Fela Kuti's, Sean Kuti, al met eigen ogen dat het goed was, tijdens een gezamenlijk ode aan diens vader in Paradiso vorig jaar.
Nu is dat debuut genaamd Hidden er eindelijk, en dan blijken de negen jongens van Jungle By Night ook nog eens de makkelijkste weg te vermijden. Nooit verzandt dit debuut in een platte feestplaat. Dat is sowieso lovenswaardig, maar het pakt ook nog eens goed uit. Want hoe verleidelijk moet het zijn geweest om het album te openen met een hard swingende, vol aanstekelijke blaaspartijen zittende afropop-kneiter, maar nee: Hidden opent vrij gewaagd met mysterie, percussie en amper te plaatsen klanken in Rangda, waarin de groep meteen Indonesische klanken introduceert.
Vanaf tweede track Cyclin' klinkt Hidden vertrouwd als Jungle By Night met een lome groove, het soepele orgeltje plus de spetterende blazers. Ook valt meteen op dat het livegevoel van de groep meer dan behoorlijk is gevangen in de studio, met als basis een lekkere, gortdroge drumsound. Heel behendig wordt er vervolgens een boog gespannen voor een zeer opzwepend middenstuk: Gallowstreet 34 opent met een onvervalste hiphopbeat, waarna single Ethiopina het feestje voortzet.
Maar zoals gezegd: de makkelijkste weg is niet gekozen voor Hidden. Soms klinkt de muziek vrij lang bedrieglijk kalmpjes (het steady The Past Is History wordt bijvoorbeeld onderbroken door een stukje spacerock). Maar dat komt de onverwachte versnellingen, vertragingen of breaks alleen maar ten goede, terwijl de ritmesectie ongeacht het tempo continu swingt. Het beste is dan nog eens voor het laatst bewaard: Ghettos Of The Mind is eigenlijk gebouwd op een lang intro, terwijl een finale maar keer op keer wordt uitgesteld. Je voelt wel dat deze jam nog minuten had door kunnen gaan. En in slotstuk Bokoor spelen lekker eigenwijs niet eens de blazers de hoofdrol, maar een minutenlange, bluesy mondharmonicasolo.
Het risico bij zo'n volledig instrumentaal album waarbij je de levendige live-act van de band kent: er gaat uiteindelijk niets boven het bijbehorende plaatje van negen jonge, hecht spelende muzikanten op het podium en de jubelende reacties van een gewillig publiek. Als onvervalste liveband neemt Jungle By Night dit gevoel op Hidden niet helemaal weg, maar desondanks blijft deze plaat een sterke, zelfverzekerde staalkaart van waar de groep nu al toe in staat is. Zie het als een ferme blauwdruk voor nog veel meer energieke liveshows waarij stilstaan geen optie s. Het buitenland lonkt al, maar eerst wordt Hidden deze woensdagavond 18 april gepresenteerd in de grote zaal van Paradiso.
Kijk voor alle tourdata op de bandwebsite.
Luister enkele nummers van Hidden (via Bandcamp)
embed
