Review: Lotus Plaza - Spooky Action At A Distance
Deerhunter-gitarist Lockett Pundt maakte met zijn zijproject Lotus Plaza drie jaar terug al een aardig, grillig debuutalbum genaamd The Floodline Collective. Maar op jongste Deerhunter-album Halcyon Digest mocht hij van frontman Bradford Cox bewijzen wat hij echt in zijn mars had. En verdraaid: met het ronduit bezwerende en zelf gezongen middenstuk Desire Lines ging Pundt er pardoes met het hoogtepunt van die toch niet misselijke plaat vandoor. Die hypnotiserende gitaarhemel van zeven minuten blijkt nu geen toevalstreffer: Lotus Plaza’s nieuwe plaat Spooky Action At A Distance is pardoes de mooiste gitaarplaat van dit voorjaar.
Een voorteken was er in de vorm van voorproefje Strangers, de plaatopener – los van een elektronisch intro – die qua warme sound, twinkelende gitaarpatronen, dwingend geslagen roffelritme en uiteraard Pundt’s wat monotone galmzang in de verte herinnert aan Desire Lines en aan de poppiër kant van de moederband. En dan die uiterst langzaam ingezette vertraging tegen het einde, die de climax van de song zo spannend weet te maken...
Zeker enkele goede nummers in de eerste helft doen nog het meest aan Deerhunter denken, dankzij het schurende noisetapijt in het donkere Out Of Touch of de dissonante gitaren in de druggy gezongen, stevig doorstappende spacepop van White Galactic One. Allemaal scherp qua klank en melodie, en dan ontpopt Spooky Action At A Distance zich ook nog eens als een album van het soort ‘goede eerste helft, maar een magnifieke tweede.’
Die tweede helft wordt ingezet met de bondige killersong Monoliths die het krachtigste refrein van de hele plaat heeft. Een simpele doch mooie, hoopvolle zin als ‘one of these days, I’ll come around’ krijgt er spontaan iets onmetelijk groots van. Ongewild is het bijna stadionrock van het integerste soort. Waarna de plaat doorgaat met uitgesponnen, dromeriger liedjes van vijf tot zes minuten. Die zijn gebouwd op sobere, rechtdoorgaande ritmes en continu repeterende, door elkaar kronkelende gitaarlijnen.
De bezwerende zang van Pundt fungeert dan als bindmiddel, of anders wel een effectieve, drukke baslijn die je pardoes het bloedjemooie Remember Our Days inzuigt. Dat zalvende liedje of kalmer opgebouwde nummers als het zelfs losjes swingende Jet Out Of The Tundra en Eveningness (met weer zo’n mooi herhalend refrein) laten pas goed horen dat Pundt niet enkel naar zijn moederband luistert, maar hier juist een eigen weg kiest, ergens tussen ingenieus gecomponeerde shoegaze- en wat melancholische dreampop in.
Ofwel: met Spooky Action At A Distance zet Lotus Plaza zich meteen op gelijke hoogte met de door Bradford Cox geleide projecten Deerhunter en Atlas Sound. En heeft Deerhunter intussen dus twee genieën in één band. Wat voor spannends zou dit nog opleveren in de toekomst?
Beluister hier het hele album:
embed
