Review: Ceremony - Zoo
Voor de puristisch ingestelde liefhebber die enkel eendimensionale hardcorepunk op zijn bord lust, kan het even slikken zijn bij het horen van Zoo. Die richting heeft het Californische Ceremony na drie albums en een stapel EP's goeddeels bij het grof vuil gemikt, een stap die de verhuizing van Bridge 9 Records naar grote indiemaatschappij Matador Records al een beetje verraadde. Maar snót-vér-dómme nog aan toe, wat is dit Zoo een ongenadige knaller van een horizonverbreding geworden. De verschuiving naar veel melodieuzer, hoewel nog steeds schuimbekkende punkrock, die is geworteld in een meer old school geluid en attitude, doet deze vijfmansband bijzonder goed.
Op de Ceremony 6 Cover Songs-EP van vorig jaar werd naast onder meer Pixies zowaar peetvader van de Engelse artpunk Wire gecoverd, en dat zou zomaar eens een van de oorzaken van deze ommezwaai kunnen zijn. 'Verrek, je kan met de gitaren op elf tóch melodieuze riffs produceren!' Weg Suicidal Tendencies-achtige bakken lawaai: hier klinken de Californiërs meer dan ooit als een punkband van eind jaren zeventig, hoewel niet arty en mét de studio-mogelijkheden van nu.
Neen, Ceremony komt niet uit de garage, maar serveert je op Zoo wel twaalf nummers lang precies gelijke delen scherpe melodieën, gevaar, agressie en brute kracht, die waanzinnig robuust en toch kraakhelder klinkt. Daarbij durft de band het voor het eerst aan het tempo meerdere malen drastisch omlaag te schroeven voor uitgebalanceerder brokken punkrock van meer dan vier minuten. Dat levert met Nosebleed of Brace Yourself onverminderd goede nummers op, met meer spanning en dynamiek. Ceremony denkt opeens meer na over zoiets als songstructuren en durft gitaren, basspel en drums soms in te houden, zodat de harde stukken alleen maar effectiever knallen.
Tegenover die langere rocksongs staan snellere, Wire-achtige nummers met nerveuze tot poppy trekjes à la fantastische opener Hysteria, Citizen, World Blue ("talking in the telephone!"), Quarantine ("call the police, turn me in!"), Community Service of Ordinary People. Inderdaad; de meeste titels zeggen alles - soundtracks met een sneer bij een te drukke wereld - en geven een naam aan stuk voor stuk vooral heel goede, energieke liedjes. Een enorme vooruitgang dus vergeleken met de veelal korte, enkel rechtdoor gassende raggers van chaotischer vorige platen Still Nothing Moves You en Rohnert Park. Op dat vorige album liet Ceremony al wel een beetje iets anders horen in de melodieuze buitenbeentjes Into The Wayside Part II en Part III. Maar wat er al in zat, kwam er toen nog niet helemaal uit.
En zo promoveert Ceremony van dertien-in-dozijn-hardcorepunkband naar de Matador-eredivisie dankzij deze verzameling even melodieuze als oprecht ziedende nummers. En is Zoo spontaan de beste volbloed punkrockplaat op die we de laatste jaren hoorden. Al heeft Ceremony nu ook The Men in hun nek hijgen... En als u ons nu wilt excuseren: wij gaan even wat stoeptegels uit het trottoir rukken.
Hysteria live in New York
