Hear Hear! - Mac DeMarco
Het is in eerste instantie lastig de vinger te leggen op wat er precies zo bijzonder is aan Mac DeMarco. Wie zijn muziek opzet, loopt het risico er telkens naar terug te keren. Het is de combinatie van die heerlijke eigenwijze en naïeve popsongs, losjes gespeeld en met lo-fi productie, de croonerstem van de zanger met het nonchalante imago en de kracht van de liedjes om zich meteen in het onderbewustzijn te nestelen. Verslavend spul.
Het eerste bewijs daarvan hebben we inmiddels onder ogen gekregen. Op 20 maart verschijnt zijn eerste EP bij Captured Tracks (The Soft Moon, Wild Nothing, Widowspeak): Rock and Roll Night Club, waarvan de eerste liedjes inmiddels te beluisteren zijn. DeMarco doet daarop haast denken aan een jonge en nog wat rauwere David Bowie of Lou Reed. Het behoeft in ieder geval niet veel fantasie om hem voor je te zien; eind jaren '70/begin jaren '80, ergens optredend in een donkere nachtclub met een groezelig publiek dat er een dagelijkse traditie van maakt veel te lang te blijven hangen. Met het verschil dat DeMarco toch echt pas net bezig is.
Luister bijvoorbeeld eens naar de titeltrack van die EP: verraderlijk gladde gitaren, en die lage mannenstem die doordrongen lijkt van rook en whisky: "boogie woogie woman, join me for a dance/If you want a good time, girl you know my plans/At the rock and roll night club." Een surrealistisch nummer waarop je stelletjes voor je ziet op de dansvloer, de beschonken mannen met dronken afgunst daarachter aan de bar.
Babys Wearin Blue Jeans borduurt daar mooi op verder, iets meer uptempo met gedrogeerde, echoende gitaren die net een randje overstuurd zijn en soms tegen het dissonante aan. "Standing in the corner, trying to keep it clean/Fine lookin' woman, in a pair of Lee's/Take her back to my place ... Stay with me forever, don't take of those jeans/Babys wearing blue jeans." Het is muziek die op de oppervlakte aanstekelijk klinkt, maar daaronder een zekere donkerte en tragiek bevat.
Voorheen woonde hij nog in een garage in Edmonton, die hij uiteindelijk verliet om in Vancouver te gaan wonen. Kort daarop volgde een tour in Amerika met mede-Canadezen Japandroids, naar eigen zeggen voor 'a grand voyage of enlightenment and alcoholic debauchery.' Wie wat dieper graaft in zijn wereld, komt erachter dat hij ook onderdeel is van de band Makeout Videotape. Aan poductiviteit geen tekort blijkbaar: van die band zijn op Bandcamp vijf albums te vinden uit 2009 en 2010. Met Rock and Roll Night Club hebben we dus zijn eerste solorelease te pakken.
In zijn biografie op Captured Tracks lezen we dat DeMarco een fascinatie heeft voor occulte beeldmerken, naaktheid en sociale satire. Bekijk de video bij Exercising With My Demons van Makeout Videotape, geschoten door Evan Prosofsky en het valt allemaal een beetje op zijn plaats. Luister hieronder ook naar vier eerste liedjes van de EP. Harde aanrader. Punt.
embed
