Kicking the Habit

Concertverslag: Howler blijkt in Paradiso al flink in de groei

Howler live, elders. Foto: Markus Metropolis (CC)

Zo’n bandje dat je dan als béétje vlotte muziekwebsite achteraf nog knap laat op het spoor bent gekomen. Eerst rond de jaarwisseling helemaal opgetogen raken van even rafelige als aanstekelijke garage-rock ‘n’ roll van Howler op debuut America Give Up (‘nu al het eerste heel leuke debuut van het jaar, yay!’), om er een week later pas achter te komen dat een eerste Nederlands optreden in de bovenzaal van Paradiso al begin november was bevestigd. Eerlijk waar: het schaamrood staat ons op de kaken.

Belangrijkste vraag bij zo’n lastig podiumdebuut voor kat uit de boom kijkend Amsterdams publiek: kan zo’n bandje er live ook wat van? Jawel, zo luidt het verheugende antwoord na slechts 35 minuten spelen. Met bovendien het inzicht dat deze vijf jongens de komende tijd alleen nog maar beter zullen worden. Vraag twee: krijgen we ook cool-ogende jongens in leren jackies te zien à la The Strokes elf jaar geleden?

Niks daarvan: vijf figuren die je buurjongens zouden kunnen zijn, komen rustig het podium op, pakken hun instrumenten en gaan aan de bak. Jawel, er klinkt zowaar gegil van (Engelse) meisjes voorin, wat met een voorzichtige glimlach wordt beantwoord. Dankzij een tour met the Vaccines en een hoge notering op de ‘bands to watch’-list van NME is Howler in Engeland al langer een buzzbandje.

In Nederland misschien nog niet, maar wat het jonge vijftal uit Minneapolis hier laat horen, klinkt veelbelovend. Opvallend: enkele gruizige midtempo-nummers van de plaat laten de vijf voor deze korte set zitten (het verslavende Back To The Grave nota bene, Free Drunk), ten gunste van alle snelle liedjes, twee stuks van de eerdere This One’s Different-EP en dat dreinerige, zeer trage Too Much Blood dat precies halverwege wordt gespeeld. Vanaf de vliegende start met Wailing (Making Out) en slim stop-start-liedje Beach Sluts valt meteen op dat de band live nu al een heel stuk strakker en minder rammelend klinkt dan op plaat, met volle gitaren die de energie in het liedje meteen goed doen. Een flink hard meppende drummer helpt daar ook wel bij, terwijl frontman Jordan Gatesmith met zijn soms opvallend lage stem versterking van de gitaristen krijgt in de schreeuwstukjes.

Ook al is de set nog zo kort, de beste liedjes worden slim voor het laatst bewaard, met het This One’s Different, het boze, meer Strokes-achtige Pythagorean Fearem en topsingle Back Of Your Neck met surftrekjes en wi-hoo-hoo-koortjes die je de rest van de week niet meer uit je kop krijgt. Dat heet een hitje, en zo laat Howler het in eerste instantie afwachtende publiek alsnog behoorlijk opgetogen achter. Jawel, de nog wat fletse podiumpresentatie zou nog wat uitbundiger mogen, maar het is in ieder geval goed om te zien dat de bandleden er zelf lol in lijken te hebben, ondanks de liedjes vol verveelde nonchalance over rondhangen, bier drinken en meisjes. Verveeldheid die je op het podium ook tot vervelens toe uit zou kunnen spelen door te doen alsof je er eigenlijk geen zin in hebt, maar dat doet Howler gelukkig niet.

“Liedjes die een soortgelijk blij gevoel losmaken als Smith Westerns vorig jaar met Dye It Blonde”, zo kon je lezen in de KtH-recensie van America Give Up. Met het verschil dat Howler het live nu al waar maakt waar die band uit Chicago het liet liggen en nu al een veel betere en leukere liveband is. Next stop in Amsterdam: de grote zaal van Paradiso tijdens London Calling in mei. Hopelijk op prime time: dat moet wel goed gaan.

Concert: Howler. Gezien: vrijdag 10 februari, Paradiso (kleine zaal), Amsterdam.