Kicking the Habit

Review: Django Django - Django Django

Django Django - Django Django

Hoe heerlijk dat het nog kán in deze snelle, hyperige blogtijden. Zonder tussenkomst van labels, boekers met een scherpe vooruitziende blik of andere snelle, buitenlandse blogs, raden enkele échte mensen van vlees en bloed uit je directe omgeving eenzelfde spannend, nog niet door ondergetekende gehoord bandje aan. Een bandje met een vers debuut op zak dat vervolgens binnen een week tijd uitgroeit dat een van de favoriete, ronduit verslavende platen van het moment. Intussen zwelt heel terecht ook de buzz op de Nederlandse Twitter-kanalen aan.

Verantwoordelijk hiervoor: vier Londenaren luisterend naar de naam Django Django, die de kunst van het mengen van geweldige poppy liedjes, speelse ideetjes en geluiden en zéér dansbare muziek geweldig blijken te beheersen. Bovendien: een goede dubbele bandnaam blijkt ook hier inderdaad het halve werk, terwijl we heel even aan Duran Duran of Talk Talk denken. Niet dat Django Django op muzikaal vlak ook maar iets met die jaren tachtig-iconen te maken heeft. Op het inmiddels in de UK verschenen debuut - na een vroege single Storm en met zelfs nummers die teruggaan tot 2009 erop - gaat deze band razendknap voor het maximale effect met vaak slechts eenvoudige middelen.

De opening van het album zet meteen scherp de toon. Uit een nog wat abstract intro wordt een aanstekelijke groove gebouwd, de basis voor echte plaatopener Hail Bop. Een swingend popliedje dat zich met onweerstaanbare samenzang en een catchy gitaarpatroon direct onverbiddelijk onder je hersenpan nagelt. Puntige single Default is al net zo'n kneiter, met weirde stemsamples en een combi van dansbare drums, analoge synths en een gitaarriffje die je heupen zonder veel moeite in beweging zet.

Die steeds terugkerende samenzang is gebouwd op twee tot drie los van elkaar wat dunne stemmen, maar de koortjes steken zeer vernuftig in elkaar en klinken ergens tussen Belle and Sebastian, The Stone Roses en The Beta Band in. Jawel, daar valt ook hier de naam Beta Band, de zeven jaar terug opgegeven cultband waarmee de muziek van Django Django in de Engelse pers veel vergeleken wordt. Ergens niet raar, bijna onvermijdelijk zelfs, want laat drummer, producer en bandoprichter Dave Maclean nou eens de jongere broer van Beta Band-lid John Maclean zijn.

Vooruit: die even nonchalante als aantrekkelijke samenzang en het prettig vreemde bijsmaakje aan de muziek dankzij weirde geluiden en effecten delen beide bands wel. Maar Django Django blijkt een stuk vlotter, opzwepender en pakkender te klinken dan The Beta Band ooit voor elkaar kreeg. Hoor hiervoor alleen al de vol percussie en analoge elektronica volgestopte koppel Waveforms en Zumm Zumm, voortgedreven door een Afrikaans aanvoelende groove.

De samenzang is kortom ook in deze tracks een van de sterke troeven, maar in een nagenoeg instrumentale track tegen het slot - Skies over Caïro met een van The Specials' Ghost Town geleend Arabisch motiefje - bewijst Django Django net zo goed opzwepend uit de hoek te kunnen komen. En net als je denkt deze slimste jongens van de klas door te hebben, zijn daar voor de afwisseling bluesy kampvuurballades met akoestische gitaar, ritmebox of handclaps (Firewater, Hand Of Man), een trager, hoekig liedje als Life's A Beach of een opgejaagd achtbaanritje in westernstijl (Wor). De overeenkomst tussen die nummers: aanstekelijkheid. De afwisseling tussen die momenten en de rake four-to-the-floor-liedjes zorgen intussen voor een perfecte spanningsboog van het begin tot het met denderende drums afsluitende Silver Rays.

De verhalen in de Britse pers over de liveshows van de band zijn intussen ook al meer dan lovend. Zie voor een kleine bevestiging van die buzz een live-opname van Wor, hieronder. Fluistert daar al voorzichtig iemand 'redders van de Britse pop?' Dus luidt de vraag terwijl dit album tijdens deze barre dagen voor de nodige warmte en energie zorgt: wie haalt Django Django als eerste naar Nederland?

Luister hieronder enkele tracks of hoor het volledige album via de groene Spotify-button.

Django Django - Default

Django Django - Waveforms

Wor (live)

Love's Dart (live, Blackbox Session, en ja, ze gebruiken kokosnoten...)