Kicking the Habit

Het grote Noorderslag 2012-verslag, met oa. Blaudzun, Rats on Rafts, awkward i ea.

Roosbeef op Noorderslag. Foto: Hanneke Goldsteen

Het bier is op. Talloze mensenlichamen zitten nog minstens een dag compleet stuk. De opblaaskrokodillen van Kees van Hondt zijn vakkundig ontweken, net als de bierdouche voor Popprijs-winnaars De Jeugd van Tegenwoordig. En net zo belangrijk als diep tragisch: de muziek is - voor even althans - afgelopen in de stad Groningen, die drie volle dagen en een aanloopavond lang uit zijn voegen barstte van de onvoorstelbare hoeveelheden muziek uit allerlei hoeken en gaten. In principe een paradijsje voor ons muziekliefhebbers, inderdaad.

Met na twee lange, overvolle Eurosonic-avonden als finale zaterdagavond uiteraard de 26ste aflevering van Noorderslag in de Oosterpoort, nog immer (een van) de belangrijkste plekken voor Nederlandse acts om zich in de kijker te spelen en de basis te leggen voor een goed jaar, als het optreden tenminste geslaagd is.

Met zoveel acts in de meest uiteenlopende genres (van indiepop naar smartlappenreggae en onvervalste hardrock) die bovendien in alle uithoeken van de Oosterpoort hun kunsten vertonen, is hier en daar doorzappen en vervelende keuzes maken cq. interessante acts skippen onvermijdelijk. Wat een onzalig idee van de programmeurs bijvoobeeld om Blaudzun, Bart Constant en Luik precies tegelijk te laten spelen, terwijl op hetzelfde moment ook nog eens de Jeugd van Tegenwoordig een zuurverdiende Popprijs in ontvangst neemt. Ook Hospital Bombers zullen we op een later moment nog eens moeten zien, met nieuwe plaat At Budokan onder de arm.

Gelukkig zagen we Volendamse singer-songwriter Case Mayfield in de namiddag al in zijn eentje imponeren (daar heeft hij slechts twee indrukwekkend gezongen liedjes voor nodig) in de showcaserevue van oude MTV-held Ray Cokes. Het flink aanwezige publiek in de eigenlijk helemaal niet zo kleine 'kleine zaal' werd er terecht doodstil van. Een optreden van hem met band zien we graag nog eens op een ander moment en als de voortekenen ons niet bedriegen, komen daarvoor nog gelegenheden zat. Voor nu: wandel mee met de door ondergetekende gelopen route.

Te beginnen bij Wooden Saints in een van de vreemdere, erg lage zalen van de Oosterpoort, voor Noorderslag de Marathonzaal-gedoopt. Zoals eerder beloofd is dit project van songschrijvers Arjen de Bock en Viktor van Woudenberg (werkten eerder met oa. The Black Atlantic en Bettie Serveert) op het podium een flink uitgebreide liveband, met meerdere gitaristen, toetsenisten en vocalisten, die met een zichtbaar, aanstekelijk plezier de liedjes uitvoeren. Wooden Saints is wat schizofreen in de zin dat er flink wat verschillende stijlen zijn te horen op debuut I Know Why You're House Is On Fire. Het gaat net zo makkelijk van folk via soul naar steviger indierock. Maar intussen zitten al die liedjes wel knap in elkaar. De officiële albumpresentatie is op 28 januari in de Amsterdamse Paradiso.

Direct daarna is het flink dringen om een glimp op te vangen van de na enkele jaren stilte teruggekeerde funkband Lefties Soul Connection. Niet gek: door de hele Oosterpoort hangt de aankondiging dat onder anderen rappers Sticks en Zo Moeilijk gastrollen zullen vervullen, evenals Amerikaanse soulzangeres Michelle David die ook te horen is nieuwe plaat One Punch Pete. De 'oude' Lefties Soul Connection, ofwel een vlammende set met rauwe, opwindende New Orleans-funk, is vanavond goeddeels afwezig. Maar intussen mist de mengeling van strakke brokken funk, live-hiphop met zelden aflatend orgel en een forse vleug soul in combinatie met deze gasten zijn uitwerking op het publiek niet.

Zeker met Sticks en Freeze Adje op het podium barst er een heftig feest los in de zaal zoals we niet eerder bij vroegere Lefties Soul Connection-shows zagen. Op andere momenten is er de vocale acrobatiek - soms een tikje too much - van David die applausjes oogst, met de Lefties dan opeens als dienende begeleiding vol soul. Toegegeven: ondergetekende denkt heel even met weemoed terug aan de soberder concerten rond de platen Hutspot en Skimming The Skum, maar meer shows met deze stapel gasten zouden ongetwijfeld grote successen en kolkende zalen opleveren.

Djurre de Haan a.k.a. awkward i treft even later een fijn aandachtig publiek voor zijn neus aan - geen vanzelfsprekendheid op het zapfestival dan wel de grote Groningse nieuwjaarsreceptie die Noorderslag ook is -. Het mocht ook wel eens: zijn indiefolkliedjes met afwisselend luchtiger en somberder inslag zijn weliswaar sober en gestript en door De Haan zonder vocale strappatsen gezongen, maar ze zijn daarom niet minder melodieus of toegankelijk. In de eerste helft is er bovendien nog een glansbijrol voor violiste Susanne Linssen, voordat zij elders in het complex mag optreden met haar eigen band Hospital Bombers, in upbeat liedje Hannah Hung Heavy, hoogtepunt van awkward i's jongste album Everything On Wheels.

Terwijl Spinvis in een ramvolle kleine zaal hoorbaar in zijn element is met onder meer Heel Goed Nieuws en Oostende, duiken we de kelder in voor een van de ultieme bands van dit moment voor deze lekker donkere plek: Rats On Rafts. De Rotterdammers laten nog een keer overtuigend horen waarom juist zij met hun volslagen authentiek aanvoelde Engelse new wave nu al veel aandacht krijgen vanuit Groot-Brittannië. Het heerlijk onrustige, hoekige titelnummer van debuut The Moon Is Big (straks opnieuw uit bij TopNotch) alleen al blijft een splinterbom van een setopener. Veel moeite om het publiek in de volle kelder mee te krijgen, doet Rats On Rafts weliswaar niet. Sterker nog: pakkender materiaal van The Moon Is Big (Lalalala, Sailor) laten ze gewoon stronteigenwijs links liggen ten gunste van een flink uitgesponnen, steeds intenser wordende versie Moneyman, een cover van Rotterdamse band Kiem, maar dan geheel eigen gemaakt. Na lang opbouwen volgt dan een intense, verlossende climax van donderende drums, snijdende gitaren en huilende zang. Dat de Kelder toch wat leegloopt, moet aan de direct aansluitende uitreiking van de Popprijs liggen en niet aan dit fantastische optreden.

Blaudzun op Noorderslag. Foto: Hanneke Goldsteen 

Let op: winnaar van die prijs en ontvanger van de bierdouche de Jeugd van Tegenwoordig is niet de enige die op hetzelfde moment een heldenonthaal krijgt van het publiek. Die eer is ook weggelegd voor Johannes Sigmond, die als Blaudzun met een uitgebreide band aantreedt om het werk van nieuw album Heavy Flowers glorieus voor te stellen. Dit is een van de zeldzame Noorderslag-optredens waarbij het publiek oplettender en gewilliger dan gemiddeld is: alleen al bij opener Flame On My Head is er ontvangstgejuich en wordt er massaal meegeklapt zodra de drumbeat inzet. Niet alleen op de nieuwe plaat is Sigmond zijn stem vol dramatiek meer gaan beheersen, ook live zingt hij krachtiger en zelfverzekerder dan ooit tevoren. En dan heeft Sigmond ook nog eens een bijzonder vaardige band om zich heen verzameld, waarmee een prachtig vol geluid wordt neergezet, passend bij de grootser aangeklede nieuwe nummers als Who Took The Wheel, Heavy Flowers en single Elephants. Hier is Arcade Fire opeens niet meer ver weg. Die liedjes krijgen indrukwekkende uitvoeringen, maar als Blaudzun zichzelf begeleidend op een ukelele een klein liedje zingt, wordt het zowaar bijna stil in de zaal en houdt een groot deel van het publiek pas echt de adem in. Na drie albums lijkt Blaudzun definitief gearriveerd; dit Noorderslag-optreden moet wel de eerste zijn in een hele reeks van zegetochten in 2012 en daarna. Volgens betrouwbare bronnen waren ook de gelijktijdige optredens van Bart Constant en Luik bovengemiddeld prachtig; dat we ze in de loop van het jaar nog eens mogen zien.

Wat verder te zien na zo'n hoogtepunt, als er even geen duidelijke favorieten meer op het programma staan na een avond vol overlappingen? Zappen maar, om te zien hoe het optreden van Roosbeef in de kleine zaal - waar Blaudzun net nog stond - matig uit de verf komt juist doordat de toch mooie teksten van Roos Rebergen slecht te verstaan zijn door afwisselend te binnensmondse of te schelle zang. Jammer, want die vormen de kern van Roosbeef's doorwrochte liedjes. Misschien moeten op dit tijdstip na middernacht ook eerder de voeten van de vloer dan dat de oren moeten worden gespitst: dansen kan bij een populaire, zeer energieke show van Utrechtse elektrohelden Nobody Beats The Drum, wiens opjuttende beats en geluiden knap samengaan met de livevisuals achter het trio, in deze zogenoemde '333'-show. Dat lust het publiek wel, getuige het heftige feestje dat er gaande is.

Grijp de planten en de opblaasbeesten en inhaken maar: een deur verder treffen we een héél ander partijtje aan onder leiding van Lowlandsheld Kees van Hondt (die we ook kennen als Melkweg-programmeur John van Luyn). Ja, het is heus wel geinig dat hoempa- en polkaplatendraaier Kees van Hondt een keer zijn show op Noorderslag mag presenteren, in de grootste zaal van de Oosterpoort nog wel en met gastrollen voor onder meer de Band Zonder Banaan en knullig uitgedoste figuranten. En jawel: wie Van Hondt nooit eerder zag, verbaast zich lachend over de meute met zwaaiende planten en opblaaskrokodillen. Maar de neutralere toeschouwer kent het grapje onderhand wel en de belangstelling van het publiek valt gezien de gaten in de zaal en de nagenoeg lege tribunes toch wat tegen. Op Lowlands hebben we trouwens al veel wildere Kees van Hondt-feestjes meegemaakt, met meer takken, opblaasbeesten, maar ook drankhekken, klikobakken en complete picknicktafels in het publiek. Dan was dit feestje in de Oosterpoort toch heel keurig, en of dat nou Keeswaardig is...

Feessie bij Kees van Hondt. Foto: Hanneke Goldsteen 

Een vreemde gewaarwording is het dan nog om van de polka in de grote zaal de foyer in te wandelen waar het op dat moment pure hardrock is wat de klok slaat. Vanderbuyst trekt een flinke massa mensen met overbekend aanvoelende hardrocksongs inclusief gillende gitaarsolo's, waarop headbangen ook in 2012 gewoon weer toegestaan is. Ook voor de niet-liefhebber een zeer vermakelijk optreden. Laten we zwijgen over de foeilelijke, domme beukmuziek die hagelnieuw De Jeugd van Tegenwoordig/Aux Raux-zijproject Coevorduh voortbrengt; de avond kan worden besloten met de conclusie dat verder gaande cultuurbezuinigingen vooralsnog geen invloed hebben op de variatie en kwaliteit van veel Nederlandse muziek zoals die te horen was op deze 26ste Noorderslag. Een conclusie die je al kunt trekken zelfs als je deze avond nog zoveel gemist hebt. En dat stemt heel optimistisch.