Kicking the Habit

Het grote Eurosonic verslag van donderdag, met oa. Jamie N Commons, Elektro Guzzi, Thread Pulls en 2:54

Moss op Eurosonic (Foto: Hanneke Goldsteen)

Van warme Belgische dreampop via Deense psychedelische noise naar met drums, bas en gitaar gespeelde minimal techno uit Oostenrijk? U weet het: zo'n soort combinatie is al jaren slechts op één Nederlands festival te vinden, en dat is het Groningse Eurosonic. Het festival is gekoppeld aan Noorderslag en aan de grote Eurosonic/Noorderslag-conferentie, waar zo'n 3000 lieden uit de hele Nederlandse (en ook Europese) muziekbusiness zich verzamelen in de Oosterpoort. Maar 's avonds is Groningen dan de muziekstad voor iedereen (of in elk geval voor festivalgangers met een kaartje), met per avond ruim honderd optredens op grofweg dertig podia. Inderdaad, kies daar maar eens uit.

Het Belgische Amatorski is dan een goed begin, als eerste optreden in de fraaie Groningse Stadsschouwburg. Meer nog dan op het debuutalbum TBC is de kalme, wat filmische muziek warm en intiem, mede dankzij het gebruik van een staande bas en een subtiele drummer met precisie.

Dankzij de fluisterzang van zangeres Inne Eysermans en de zich langzaam ontvouwende melodieën zou je soms denken met een Scandinavische dan wel IJslandse act als Múm te maken te hebben. Eén foutje:, ze legt in een wat moeizaam Engels babbeltje (er zijn vast Europese boekers in de zaal) een lijn tussen 'we're from Belgium, land of the fries' en 'Friesland' waar we nu zijn. Onhandig grapje, maar laat dat verder geen afbreuk doen aan dit sfeervolle optreden. Amatorski zou zomaar eens in meer Europese landen lof kunnen oogsten.

Zover is de IJslandse zangeres Sóley Stefánsdóttir - tevens lid van Seabear - duidelijk nog niet: de dame in zwart jurkje en met strenge hoornen bril besterft het praktisch van de zenuwen als een vol Kruithuis - een klein theater) haar opwacht. Dat heeft gelukkig enkel effect op haar nerveuze praatjes in gebroken Engels tussendoor; nauwelijks op de uitvoering van enkele van haar mooie liedjes van solodebuut We Sink, die ze uitvoert met behulp van een drummer die eigenlijk weinig te doen heeft. Als Sóley halverwege eindelijk de touwtjes steviger in handen heeft, krijgen we onder meer nog een mooi, verstilde uitvoering van Blue Leaves. Maar een nieuwe Agnes Obel - om even een vergelijkbare, reeds doorgebroken dwarsstraat te noemen - is zij nog lang niet.

Soley ESNS12 Foto: Hanneke Goldsteen

Wel allang en breed klaar voor het grote werk: de Engelse Jamie N Commons. Terwijl er buiten de Stadsschouwburg een flinke rij staat vol mensen die nog een glimp van de jonge Brit hopen op te vangen, imponeert de 22-jarige zanger met een geweldige, soepele raspstrot vol soul, ondersteund door een vaardige band. Ontspannen en vrolijk babbelt hij tegen het publiek met een onbevangen uitstraling, alsof die keel van hem en zijn liedjes zo uit zijn mouw komen. Van het werk van The Baron EP blijft het intense The Preacher een hoogtepunt, tegen het einde horen we een stukje vlottere rock 'n roll en een flard gospel met Wash Me In The Water. Wíj zouden misschien wensen dat een jongeman met zo'n stem ook eigenzinniger muziek à la Tom Waits zou maken, maar de muzikale omlijsting is nu toch wat gladjes. Maar juist de indrukwekkende strot en combinatie met toegankelijke liedjes zou Jamie N Commons wel eens heel ver kunnen brengen dit jaar.

In de grote zaal van het altijd loeidrukke Huize Maas mag het Londense Theme Park Eurosonic aftrappen. Dat doet de band niet onverdienstelijk: de kleine bloghype die naar aanleiding van singles Milk en Wax in enkele maanden tijd is opgebouwd, vertaalt zich in een afgeladen zaal waar het publiek zich waagt aan de vrolijke, zomerse pop van de band. Theme Park klinkt als een light-versie van Fool’s Gold met een randje exotische invloeden en iele, swingende gitaarlijntjes. Het meest opvallend zijn echter de donkere, diepe stem van zanger Miles Haughton die doet denken aan TV on the Radio, samen met het knorrende basgeluid, klinkend als een bassynth dat daar heerlijk mee resoneert. Een mooie aanvulling op de iele, swingende gitaarlijntjes die de band brengt. Met een goede productie zou deze band ver kunnen komen, want daarvoor is het toegankelijk genoeg. Live mist de band echter nog net een paar liedjes die blijven hangen en wat eigen smoel. Maar goed: Theme Park begint dan ook pas en de belofte is er, zonder meteen een echte nieuwe sensatie te zijn.

We nemen nog een vluchtig kijkje bij de drie heren van Squarehead in café De Spieghel, een Ierse band die er lustig op los ragt, terwijl het publiek toch nog even op zich doet wachten. De energie is hoe dan ook voldoende aanwezig, en de poppunkliedjes klinken als het mannelijk equivalent van Best Coast. De zang is vaak wat zeurderig, tegen het valse aan bijna, maar ergens past dat prima bij deze lo-fi punkliedjes die dankzij het enthousiasme van de band nog net iets aanstekelijker zijn. Gelukkig stroomt het na de eerste liedjes dan ook snel vol.

Het is echter zaak om op tijd en Vera te zijn voor het Deense drietal van Thulebasen. De band klinkt alsof het graag experimenteert in de garage met muziek en enige geestverruimende middelen en daarna de ontstane liedjes meteen vastlegt, liefst op cassette. Alles klinkt even losjes en speels, als een jonge, garageversie van The Flaming Lips. De drums worden nergens echt strak en steady en cheesy gitaar- en zangeffecten worden maximaal ingezet, alsof ze intuïtief bij elkaar worden gesmeten. Het wonderlijke: het klinkt allemaal toch nog behoorlijk samenhangend en vooral heel erg vet dankzij de livemix. Toegegeven: de spanningsboog en setopbouw kunnen beter, maar het is fijn om vanavond eens een band te zien die niet alleen wil crowdpleasen, maar een wonderbaarlijk en speels eigen geluid neerzet. Thulebasen zijn bazen.

Thulebazen! Foto: Hanneke Goldsteen

En de drie Oostenrijkers die Elektro Guzzi ook trouwens. In een goed vol Grand Theatre stijgt het gevoel van euforie bij deze aparte band, die met een drums-bas-gitaar bezetting loeistrak gespeelde minimtal techno maakt. De drumbeat houdt drie kwartier lang bijna onafgebroken aan, diepe baspartijen doen de zaal trillen en de gitarist tovert het ene na het andere effect uit zijn gitaar en verzameling pedalen. Op het podium dus geen één of twee op en neer deinende heren achter een bak apparatuur, maar een rocktriobezetting die bijzonder is om naar te kijken. Hoewel de podiumact statisch is, voel je de dynamiek tussen de drie. Echte partymuziek maakt Elektro Guzzi kortom niet, maar deze knappe live-uitvoering van minimal techno krijgt in het laatste stuk toch nog veel armen in de lucht met twee goedgemikte, noisy climaxen. Knap werk en voer voor meer festivals het komend jaar.  

Na Theme Park eerder op de avond is Dog Is Dead een volgende jonge Engelse band waar nu al veel van verwacht wordt, maar ook dit vijftal is nog niet helemaal rijp. Op z'n leukst klinken de jongens als een lichtere versie van Yeasayer, inclusief Afrikaans aandoende ritmes, maar ook met postrock-achtig gitaarwerk en al enkele goedgelukte drie- tot vierstemmige koortjes. Die smaken naar meer en ook met het schrijven van catchy melodieën zit het al behoorlijk goed. Nog lang geen nieuwe revelatie, maar Dog Is Dead is interessant genoeg om te kijken wat deze jonge, alles behalve dode honden in de nabije toekomst nog gaan uitspoken.

Om een deel van het programma in Het Paleis mee te pikken, is een korte fietstocht nodig naar de uithoek op de kaart van Eurosonic. In de Brasserie zien we als eerste het duo Thread Pulls uit Dublin. Alleen drums, bas en zang: zie daar maar eens wat vernieuwends mee uit te halen. Dat lukt de band echter zonder probleem. Thread Pulls klinkt als de soundtrack voor een oude spionagefilm met intensieve jazz drums – compleet met rototoms en pads met sampes – plus new wave vocalen uit de Factory-stal (denk A Certain Ratio) en een jaloersmakend strakke bassist die ook nog eens de trompet ter hande neemt om het soundtrackgevoel ultiem leven in te blazen. En dat met zijn tweeën. De band werkt zich zonder moeite door een heel overtuigende set met hypnotiserende drums en intense zang. Thread Pulls is ongetwijfeld een van de spannendste bands van de eerste avond Eurosonic, hoewel jammer genoeg veel te weinig mensen dat meekrijgen.

Aansluitend op Thread Pulls zien we in de hoofdzaal van Het Paleis de Deense garagerock van Iceage. In een helaas weinig gevulde zaal (het zal liggen aan het feit dat de band als Special Guest stond aangekondigd) en vanwege een slecht livegeluid komt de band niet bepaald uit de verf. De liedjes die op plaat heerlijk gruizige melodielijnen hebben, vallen hier weg is een grote brij van bas en gitaar met ergens daaronder flarden zang. Wel grappig is dat de band vier heel verschillende muzikanten telt die als personages perfect bij elkaar passen: de verrotte zanger die de longen uit zijn lijf schreeuwt, de stoïcijnse gitarist die nergens enige gelaatsuitdrukking laat zien, de netjes geklede en wat introverte bassist, en de veel te nerveuze drummer. De energie en uitstraling van de band zijn genoeg aanwezig, maar ze verdienen veel beter. Gelukkig mogen ze nog een keer op herkansing in Vera.

Bij de indierock van het Londense 2:54 (‘Two-fiftyfour’) is het dan weer behoorlijk druk in Huize Maas. De band speelde eerder met Warpaint en Melissa Auf Der Maur en valt daar qua stijl ergens mooi tussenin. Nee; origineel is het allemaal niet echt, maar er is een handjevol fijne liedjes voorradig – met Scarlet als duidelijk hoogtepunt – en ook live doet de band het behoorlijk goed. Voor wie daar iets van meekrijgt tenminste: iets verder achterin de zaal lijkt vooral bijkletsen voor veel mensen op het programma te staan. 2:54 is voor velen even niets meer dan achtergrondmuziek. Heel opzienbarend is het misschien ook niet, maar een lekker in het gehoor liggend indiebandje is 2:54 toch zeker wel.

Na zoveel nieuwe, vaak niet eerder gehoorde muziek voor de kiezen op een avond, kan iets herkenbaar ook heel fijn zijn. Dus komt een optreden van Moss in de sobere Der AA Kerk als geroepen. Hoewel, herkenbaar: de band van Mariën Dorleijn speelt vanavond voor het eerst voor een groter publiek werk van het eind deze maand te verschijnen nieuwe album Ornaments en opent nota bene met het negen minuten durende slotstuk van die plaat; het nogal psychedelische, donkere Ornament, dat wordt gevolgd door het voor Moss-begrippen zeer gejaagde Spellbound. Nieuwe liedjes die de band al goed in de vingers heeft en die het aanwezige publiek al goed onthaalt, ook al zijn die nummers wat minder direct dan de meeste songs op Never Be Scared/Don't Be A Hero. Moss speelt in deze viermansbezetting meer met elektronica en synths en zoekt binnen de melodieuze liedjes meer naar sfeer, zeker in bijvoorbeeld I Am Human of het rustige Tiny Love, met diepe beats die door de kerk galmen. Een oudere kraker als I Like The Chemistry blijkt er echter prima tussen te passen. Misschien dat een iets soepeler setopbouw nog bedacht moet worden, maar Moss lijkt hoe dan ook klaar voor een flinke clubtour, inclusief projectievisuals op links en rechts die bedacht lijken te zijn voor grotere zalen.

Moss op Eurosonic. Foto: Hanneke Goldsteen

Studentenhol Vindicat heeft op de late avond nog een naam over de vloer die veel in een adem wordt genoemd met het eveneens Ierse Therapy? LaFaro mag zich dan 'de steviger versie van' noemen. Klinkt als prima werk om de avond mee af te sluiten. De omschrijving klopt voor een deel ook wel: LaFaro speelt stevige rocksongs die net wat harder aangezet zijn dan bij (het bekendere werk van) Therapy?. Maar een heel groot verschil: waar nummers van Therapy? je zonder moeite bij blijven, heeft LaFaro niets dat beklijft: het gros van de nummers wordt in hetzelfde tempo doorgebeukt, met hier en daar wat korte melodieuze samenzang. De show is zeker strak en de lichtshow lijkt zelfs geregisseerd, daar valt weinig over te zeggen, maar het verhult de afwezigheid van echt goede songs geen moment. Overkomelijk op dit tijdstip van de nacht, die zo toch bevredigend wordt afgesloten met makkelijk beukwerk waar je verder niet bij hoeft na te denken.

Na zo'n lange avond komen steevast de afterparties nog op gang: in een bowlingcentrum bijvoorbeeld, waar tijdens het bowlen optredens zijn van Go Back To The Zoo, Baxter Dury en Eefje de Visser, terwijl er strikes worden gegooid en de bitterballen rondgang. Slim, druk feestje van Double Vee, met nog eens een imponerend optreden van een wat beschonken Dury en zijn band, zelfs al horen we slechts drie van zijn gortdroge liedjes. Een goed besluit van een lange eerste avond met een handvol aardige beloftes en gelukkig nog twee flinke verrassingen. Dat maakt zo'n Eurosonic-avond geslaagd. Vrijdag gaat Eurosonic verder, oa. met New Build, When Saints Go Machine, Zulu Winter, Niki & The Dove, Lisa Hannigan, French Films en vele anderen.

Verslag: Joris Rietbroek (oa. Amatorski, Sóley, Jamie N Commons, Dog Is Dead, Elektro Guzzi, Moss) en Barry Spooren (oa. Theme Park, Thread Pulls, Iceage, 2:54, LaFaro). Lees ook het verslag van de Eurosonic-vrijdag.