Kicking the Habit

Kicking the Habit selecteert: het artwork van 2011

Lijstjes, lijstjes, lijstjes: alsof we er nog niet genoeg hadden. Eigenlijk niet, want we krijgen er geen genoeg van. Waar het nog meer over te hebben, de beste optredens van dit jaar? De platen waar iedereen overheen heeft gekeken, inclusief wijzelf? Kan allemaal, maar laten we eens iets anders aansnijden: het artwork van 2011. En dan niet een lollig overzichtje met het lelijkste artwork (hoewel we daarin toch even deze hoes willen noemen, juist van een van de leukste ontdekkingen van het jaar), maar juist de platen die dit jaar onze aandacht grepen, ook al was het misschien maar even vluchtig, op basis van de hoes.

De platen die je op basis van de cover al wilt opzetten, omdat het nieuwsgierig maakt naar de muziek die erachter schuilgaat. In een tijd waarin downloaden gemeengoed is geworden en de gang naar de platenzaak niet door iedereen even makkelijk gevonden lijkt te worden, kan een mooie hoes die met zorg en aandacht is vormgegeven tot een speciaal product - dat je als luisteraar kunt koesteren - soms net datgene wat je doet beslissen de plaat in de kast op te nemen.

Er waren dit jaar prachtige fysieke producten van o.a. Radiohead, Spinvis (met mooi illustratieboek waarin de liedjes in beeld werden gevangen), Sigur Rós (zelfs inclusief een stukje van de kleding van de muzikanten). Maar hier hebben we het vooral puur over de vormgeving van de hoes. Natuurlijk kunnen we niet volledig zijn en is het onderstaande eigenlijk slechts een selectie van wat we dit jaar - al dan niet toevallig - tegenkwamen. Geen 'definitieve' lijst dus, maar gewoonweg een bescheiden selectie van het artwork dat net wat langer is bijgeblven. Voilà, en vul gerust aan in de comments, ongetwijfeld is u, de beste lezer, nog veel meer moois tegengekomen.

M83 - Hurry Up, We're Dreaming. Net als de plaat zelf: dromerig en soms haast filmisch. Bij een grote plaat (een dubbelaar, met als inspiratie The Smashing Pumpkins’ Mellon Collie and the Infinite Sadness) hoort immers bijzonder artwork. Ook die missie is geslaagd.

James Blake - Enough Thunder EP. Los van de James Blake-haat danwel -liefde - iets daar tussenin lijkt haast niet mogelijk te zijn - is de cover van zijn Enough Thunder EP erg intrigerend. Meer dan dat van zijn debuut. De typografie net zo minimaal als zijn muziek. Samen met die foto een hoes om naar te blijven kijken.

Teebs - Collections 01. Net als bij Radiohead weet je bij Teebs dat elke release weer mooi vormgegeven wordt. Zo ook met deze mix van foto- en illustratiewerk bij zijn Collections 01. En dan hebben we het hier over de muziek van deze producer uit California nog niet eens gehad.

Rene Hell - The Terminal Symphony. De laatste release van Rene Hell kreeg verschillend artwork mee voor de uitvoering in LP en CD. Beide zijn even goed. Niet verwonderlijk eigenlijk: The Terminal Symphony kwam namelijk uit bij Type, dat sowieso bekend staat - naast de uitstekende releases uiteraard - om de mooie vormgeving van platen. Die vorige mocht er trouwens ook al zijn.

May Roosevelt - Haunted. Zo'n release die je eigenlijk in het echt moet zien, want in een mooie reliëf-verpakking in wat lijkt op koperfolie bedrukking. Pareltje.

Sonic Youth - SYR 9: Simon Werner a Disparu. Een soundtrack van Sonic Youth, dus die foto op de cover is vast afkomstig uit de film. En dat maakt die hoes dat je je toch weer afvraagt waar je eigenlijk naar kijkt. Op de achtergrond zien we vaag een voetbalwedstrijd die gespeeld wordt, wat doe dat mooie meisje in dat korte rokje daar dan aan de zijlijn?

Hauschka - Salon Des Amateurs. Ook pianist Hauschka besteedt steevast duidelijk aandacht aan zijn releases, dit is qua vormgeving misschien wel een van de mooiste van de beste man.

Gillian Welch - Harrow & The Harvest. Hoewel de fysieke versie voor de cd-koper misschien wat tegenviel (hier wel in ieder geval), want slechts één blaadje als 'boekje', blijft deze illustratie als hoes prachtig getekend.

Iron & Wine - Kiss Each Other Clean. Nog steeds de vertrouwde folk en americana op Iron & Wine's laatste, maar dit keer lijkt hij te kiezen voor iets andere vormgeving: de hoes is donker en levert misschien ietwat wrijving op met de muziek, maar toch klopt het plaatje.

Four Tet - Fabriclive 59. Yep. Het is een inktvis. Een vervreemdend beeld eigenlijk, maar wat een prachtfoto. En al even sterke typografie. Om aan de muur te hangen.

Jenny Hval - Viscera. In besprekingen las je steevast iets over de openingszin van deze plaat, maar mogen we het even over de cover hebben? Mooi collagewerk dat zo ingescand lijkt te zijn. In eerste instantie weet je niet precies waar je naar kijkt, hij dwingt je om even stil te blijven staan.

Radiohead - The King of Limbs. Uiteraard mag deze niet ontbreken. Een nieuwe plaat van Thom Yorke & co. betekent steevast opnieuw prachtig artwork, in luxe uitvoering of niet. Wat dat betreft is die hele collectie rondom The King of Limbs verschrikkelijk mooi.

Barn Owl - Lost in the Glare. Of het een echte foto is kun je je afvragen, want hij lijkt stevig bewerkt. Maar het hoeft niet moeilijk te zijn: een sterke foto die goed aansluit bij de meditatieve en weidse muziek, en je bent er. Een plaat die op basis van de hoes alleen al nieuwsgierig maakt.

Demdike Stare - Tryptych. De releases van Demdike Stare dit jaar waren allemaal even mooi vormgegeven. Op Tryptych werden drie releases gebundeld in mooie digipack mét al het afzonderlijk artwork. Leverde dus een erg mooie release op.

Low - C'Mon. Een hoofdrol voor Mimi Parker op de cover van de laatste Low. De band heeft hun albums al meer mooie hoezen meegegeven (deze of deze bijvoorbeeld). C'Mon neemt een eervolle plek in de Low-gallerie.

Tim Hecker - Ravedeath, 1972. Verschrikkelijk sterk. Wat gebeurt hier eigenlijk? Waar komt die foto in hemelsnaam vandaan, en waarom wordt die piano van het dak gegooid? Hier vertelt Tim Hecker er zelf meer over.

Oneohtrix Point Never - Replica. Hij kwam uit inclusief een door de artiest zelf samengesteld magazine, sowieso al een pluspunt. Daarnaast is deze hoes er alleen al een die ons opviel in de schappen dit jaar.

Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver. Hij zal ongetwijfeld niet bij iedereen even goed vallen. Hier viel de naam Bob Ross al eens. Maar goed, op groot formaat is hij te gek. Vinyl mensen, vinyl!

The Horrors - Skying. Zie Bon Iver; een hoes om op groot formaat te zien. Die letters die op de horizon lijken te staan zijn trouwens ook erg mooi.

Peter Broderick - Music for Confluence. Het kan haast niet misgaan met een soundtrack natuurlijk: neem een paar mooise stills en je bent er. Toch is deze hoes erg mooi samengesteld, al is het alleen al vanwege de kleuren. Elk een foto om je in te verliezen.

Lykke Li - Wounded Rhymes. Ook hier ben je er niet helemaal zeker van wat er op de foto gebeurt, maar maakt het je wel nieuwsgierig. Artwork dat even groots is als de plaat, maar tegelijkertijd wel in stemmig zwart/grijs.

The Weeknd Mixtapes. Alle drie de mixtapes van The Weeknd hadden dit jaar mooi artwork, allen in dezelfde stijl en layout. Goed nieuws dan ook dat ze komend jaar in fysieke vorm uitkomen voor in de kast.

Celeste - Morte(s) Nee(s). Goed, over Celeste zul je verder niet zo snel iets lezen op Kicking the Habit, want we hebben het niet zo vaak over metal. Maar deze hoes is me zo'n beetje het hele jaar bijgebleven.

DJ Diamond - Flight Muzik. Misschien niet heel erg in-your-face en juist wat meer subtiel, maar een mooi grafisch plaatje is het zeker.

Battles - Gloss Drop. Goed, als we het dan toch over 'in your face' hebben, mag Battles niet ontbreken. Love it or hate it. Hier viel hij goed, vooral op vinylformaat. Of is het toch maar een 'lelijke bult purschuim met suffe typografie?'

St. Vincent - Strange Mercy. Het is lastig te zeggen wat deze hoes nou zo bijzonder maakt; die schreeuwende mond zonder verdere kleur? Het heeft hoe dan ook iets indringends.

Washed Out - Within and Without. Ooh la la. Een van de meest sensuele covers van het jaar waarschijnlijk? Al dan niet overgenomen uit een modetijdschrift, de afbeelding past perfect bij het album, horen is geloven. En ook mooie euhm... typografie!

Belong - Common Era. Je moet ervan houden, deze mysterieuze zwart/wit en collagestijl, bij ons is dat zeker het geval en viel hij op.

SBTRKT - SBTRKT. Kleine persoonlijke favoriet. Letters zijn niet eens nodig, zo duidelijk en herkenbaar is dit masker visueel.

Goed; aanvullingen? Laat ze achter in de comments!