Kicking the Habit

Het ATP Nightmare Before Christmas-verslag (2): Battles overtreft zichzelf in Minehead

Walls op ATP.

Gastredacteur Marc Puyol-Henning (Skylinereviews.com) bracht het afgelopen weekeinde door op ATP’s Nightmare Before Christmas-festival in het Butlins vakantiepark in het Engelse Minehead. Drie curatoren maakten dit keer de dienst uit wat betreft de line-up: na Les Savy Fav op de vrijdag is zaterdag Battles de baas. In verschillende opzichten.

“This is a morning set both for you and for us. We're hungover and our shit is breaking up.” Ian Williams van Battles vat heel goed en bondig samen hoe moeilijk de omstandigheden zijn als de tweede curator om 14.30 uur het briljante zaterdagprogramma mag aansnijden. Maar op het kleine uur dat Battles speelt, valt in het geheel niets aan te merken. Drummer John Stanier speelt zijn complexe ritmes strakker dan ooit, het tempo van de set is moordend en de twee nummers van mathrock-debuut Mirrors zorgen voor de welkome afwisseling met het verslavende Gloss Drop-materiaal dat we ondertussen talloze keren hoorden in 2011. Een perfecte opwarmer, kortom.

Nisennenmondai mag vervolgens gerust beschouwd worden als het Japanse Battles. Dit vrouwelijke trio uit Tokyo – opende vorige maand nog Le Guess Who? in Utrecht – brengt een onwaarschijnlijk goed opgebouwde set van repetitieve en gelaagde instrumentale dronemuziek, die ook nog eens dansbaar blijkt. Een hoofdrol is weggelegd voor de drumster, die niet moet onderdoen voor Stanier in de eerste fantastische 45 minuten. Het laatste (noise)kwartier van de set lijkt er wat aangeplakt, maar een eerste werkelijk hoogtepunt van dit ATP-weekend is al voor het einde van dit optreden een feit.

Walls en Washed Out zorgen vervolgens voor een paar softere en poppy intermezzo's, al is enkel het optreden van de eerste echt geslaagd. De liveshow van Walls is immers wat je mag verwachten: intelligente elektronica-soundscapes met live gesamplede gitaar en stem. Washed Out speelt dan weer als in een echte bandbezetting, maar dat leidt tot een optreden dat het geslaagde debuutalbum nogal slecht weergeeft, zoals we eerder dit najaar ook al eens zagen.

We gaan even langs in de kleine zaal voor Phil Manley LifeCoach, wat genoeg is om te beseffen dat er betrekkelijk weinig experimentele acts staan op deze editie van Nightmare Before Christmas. Manley brengt wat tegenwicht door alleen te spelen met een omgebouwde gitaar in een door delay omhulde klank. Mooi, maar we moeten door naar The Field die de verwachtingen meer dan waarmaakt. Tegenwoordig spelend als liveband met drummer en bassist, toont The Field aan hoe elektronische muziek (in dit geval onderkoelde ambienthouse) aan ziel kan winnen op het podium. Alweer is er een belangrijke bijrol voor een uitstekende drummer, hoewel deze in al zijn enthousiasme voor enige vervlakking van sommige nummers zorgt. Maar de vijf kwartier durende set zet vooral in de verf hoe goed en effectief de muziek van wel niet is The Field is. De flexibiliteit van z’n drie uitstekende platen wordt pas goed duidelijk als er zorgvuldig naar hoogtepunten wordt opgebouwd, waarna een deel van de zaal telkens volkomen uit de bol gaat. Op plaat is The Field subtiel en terughoudend, live explosief. Een briljante dualiteit, zouden we zeggen.

Dit was dus goed genoeg om een flink stuk van Gary Numan (te gast op jongste Battles-plaat Gloss Drop) te missen, die geen moeite heeft om de grote zaal warm te krijgen voor zijn oer-industrial. Numan hoeft als podiumact nog niet onder te doen voor Trent Reznor, die gerust een 'leerling-tovenaar' van de Brit genoemd mag worden. De set van Numan toont dan ook vooral aan hoezeer zijn muziek al door mindere goden werd misbruikt (Basement Jaxx en Sugababes, bijvoorbeeld). Hopeloos onderschatte artiest, deze man. En dus zeer terecht op deze ATP-affiche.

Spijtig genoeg moet Flying Lotus wat vroeger en korter optreden, maar deze warrior van elektronische vernieuwing past zich perfect aan. Een goed uur feest, overstuurde beats, wat dollen met het publiek, enkele hitjes en enkele remixes (Burial, Radiohead en Tyler The Creator komen bijvoorbeeld langs). Niet zo hoogstaand als we van hem konden verwachten, maar FlyLo's kenmerkende sound komt deze avond perfect tot uiting, en zo'n dik feest zouden we dit weekend nog slechts één keer terug zien.

Een tweede optreden van Battles (in actie op foto links) op één avond kan een luxe zijn, hoewel het eerste deel van deze set een exacte kopie blijkt te zijn van de matinée-sessie. Het lijkt dus even wachten op de specialere stukken, maar al snel blijkt dit niet echt nodig te zijn. De kater van ’s middags blijkt weggespeeld en de band tikt als een Zwitsers horloge. Er valt geen speld tussen hun nummers te krijgen, want na een halve set gaat Ian Williams (met harig abces op z'n bovenlip) aan het mixen.

En dat lukt hem wonderwel. De verhoopte uitnodiging van Matias Aguayo en Gary Numan op het podium blijft helaas uit, maar tegelijk wordt ook duidelijk waarom: Battles is op dat moment niet langer een rockband, maar een hybride van dronegeluiden, een drummetronoom, loops en samples. Een perfect geoliede machine die uiterst secuur naar een hoogtepunt opbouwt. Geen uitzonderlijke nummers dus en in wezen ook geen verschillende set wat we eerder dit jaar te zien kregen. Maar het trio neemt wel even de tijd om ATP en het publiek uitgebreid te bedanken, alvorens een verlengde versie van het fantastische Sundome - kandidaat voor 'nummer van het jaar' - in te zetten. Beter dan dit zal je Battles voorlopig niet zien.

De avond is dan eigenlijk ook min of meer afgelopen, want Underground Resistance kan na dit geweld nog nauwelijks boeien. Het collectief uit Detroit brengt volkomen gedateerde muziek met een simplistische protestboodschap. Zeker, het heeft zijn charmes en een ouderwets feestje onder de paar honderd overblijvende mensen onstaat toch wel. Maar na drie kwartier blijkt Matias Aguayo toch een betere optie. Als een soort vergeten naam op de affiche brengt hij een afsluitende set in de tweede zaal, waar de lichtman de boel reeds had afgetrapt. Niet erg, zo moet Aguayo gedacht hebben, want na een sloom begin weet de Chileen langzaam maar zeker het aandikkende publiek aan het dansen te krijgen. Een leuke combinatie van typische Berlijnse clubmuziek en Latijnse invloeden maken van Aguayo een verslavende act. Wat hij live doet, snijdt zelden hout, maar het blijft wel doeltreffend. Deze Aguayo weet dus vooral persoonlijkheid te brengen in een set, louter dan puur talent aan boord te leggen. Ook dát kan boeiende optredens opleveren...

Nog één dag te gaan; een zondag met als curator Caribou en het leeuwendeel van de spannendste namen op de affiche... Lees ook het verslag van de ATP-vrijdag met als curator Les Savy Fav.