Short Kicks: albumreviews van Peaking Lights, Los Campesinos!, The Antlers en Peter Broderick

Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, introduceert Kicking the Habit vanaf het drukke releasenajaar meer recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week in Short Kicks: recensies van de nieuwe albums van Peaking Lights, Los Campesinos!,The Antlers en Peter Broderick.

Peaking Lights – 936
936 van Peaking Lights kwam begin dit jaar al uit via het Amerikaanse underground label Not Not Fun (Sun Araw, Jonas Reinhardt, Maria Minervas), maar werd onlangs ook nog uitgegeven door Domino-sublabel Weird World in Europa. Wij grijpen die gelegenheid graag aan om het album nog eens te bespreken. Achter de band gaat het man/vrouw-duo Aaron Coyes en Indra Dunis schuil, die samen zorgen voor psychedelische, vervormde grooves en drones. Een belangrijk middel daarin is repetitie: motieven worden lang achter elkaar gespeeld, met monotone en eveneens herhalende zang. Een van de uitschieters op de plaat is bijvoorbeeld All The Sun That Shines: overstuurde dubinvloeden, een kil maar toch enigszins swingende en eindeloos herhalende drumcomputer, lagen galm over futuristische gitaarlijnen en toetsen en met als enige tekst “All the sun that shines / it shines for you.”

Peaking Lights klinkt vredig en druggy tegelijkertijd. Opmerkelijk hoe de band verschillende stijlen als disco, dub, desert- en progrock, kraut en wave weet te combineren tot een geheel modern en samenhangend geluid. Deze band zal misschien niet voor iedereen weggelegd zijn, vooral door het meditatieve aspect van de muziek. Ook is 936 met bijna vijftig minuten op de teller een behoorlijk zit. Als je er voor open staat, valt er echter een hoop moois te ontdekken, elke keer als je de plaat weer opnieuw opzet. Peaking Lights schept een wonderlijke eigen geluidswereld, psychedelisch en futuristisch tegelijkertijd. (BS)

All The Sun That Shines by Peaking Lights

Los Campesinos! - Hello Sadness
Heel even klinken de zeven drukke kwajongens en -meisjes van Los Campesinos! uit Wales aan het begin van hun vierde plaat Hello Sadness een stuk optimistischer dan op grimmiger voorganger Romance Is Boring van vorig jaar. De pure vreugde is terug met onbevangen plaatopener By Your Hands. In de potentiële meezinger - de samenzang van de band werkt weer heel aanstekelijk - is frontman en bijdehante observator van zijn eigen generatie Gareth Paisey op zoek naar dat beetje (lichamelijke) warmte, soms met succes en resulterend in gevoos in één of andere donkere hoek. "Cause we we're kissing for hours with her hands in my trousers." Lang duurt die vreugde niet: een bijna verbeten gezongen titelnummer vol gebroken harten maakt een abrupt einde aan de vrolijkheid; tijdens het maken van de plaat ging zijn relatie uit.

Dan blijkt de naam voor deze verzameling van tien nummers toch raak gekozen: "Goodbye courage, hello sadness again!." Niet leuk voor zanger Gareth misschien, maar een hoogtepunt op de plaat is dat titelnummer meteen wel. Sowieso is Los Campesinos! op zijn best als een verbeten, felle attitude en hun even energieke als tóch blijmoedig stemmende indierock elkaar omarmen, zoals in het flink opjuttende The Black Bird, The Dark Slope of Songs About Your Girlfriend, met zoete koortjes in contrast met de grommende gitaren. Ook langzamere liedjes blijven mede dankzij die nerveuze zang intens, en voor het eerst weet Los Campesinos! aan het slot zelfs te raken, in een donkere, halverwege exploderende ballade als Baby I Got The Death Rattle en zowaar rústig slotakkoord Light Leaves, Dark Sees Part II. Nummers die wat doordachter in elkaar steken dan eerder werk bovendien.

Dat halverwege de eenvormigheid even op de loer ligt (langer nummer Every Defeat A Divorce kabbelt net wat te rustig voorbij), kan niet verhinderen dat de leukste band van Cardiff ondanks sporen van bitterheid een vierde aanstekelijke plaat op rij heeft gemaakt. Maar wanneer gaan meer mensen hier nu eens achterkomen?

Los Campesinos! - Hello Sadness

The Antlers – (together)
Bij wijze van viering van het succesvolle jaar voor The Antlers (ook wij waren onder de indruk van Burst Apart), besluit de band 2011 met de EP (together). Helaas vinden we geen nieuwe muziek terug op de EP, maar biedt het meer een verzameling van andersoortig werk dat dit jaar rond de band verscheen: b-kantjes, remixen en samenwerkingen met Nicole Atkins, Neon Indian en Bear In Heaven.

(together) opent met een remix door PVT van Parentheses: als origineel een ongrijpbaar en onderhuids nummer met ruwe gitaarlijntjes, mechanische drums en de emotionele, broeierige zang van Peter Silberman. In de remix is het nummer ontdaan van alle emotie, en klinkt het een stuk killer. De toegevoegde beats zijn op sommige plekken erg lekker, maar verder een weinig opzienbarende opener. Het beste dat (together) te bieden heeft is waarschijnlijk Tongue Tied, het enige ‘nieuwe’ liedje dat we hier horen en met toetsenist Darby Cicci op zang. Een spannende opbouw, hoge vocalen en mooie samenzang. Maar eerlijk is eerlijk: het gemiddelde niveau van Burst Apart haalt het nummer toch niet.

Via enkele niet meer dan aardige bewerkingen - met uitzondering van het uitgesponnen Parentheses dat samen met Bear In Heaven flink wat krautinvloeden meekrijgt - komen we langs een cover van VCR van The xx: een nummer dat in al zijn onderkoeldheid goed past bij de uitvoering die The Antlers eraan geven. Maar toch is (together) niet meer dan een soms wat los-zand verzameling van wat er dit jaar rondom de band verscheen. Die output is aardig, maar waarschijnlijk alleen interessant voor échte fans van de band. The Antlers heeft namelijk veel meer in zich. (BS)

Tongue Tied by The Antlers

Peter Broderick – Music for Confluence
Hij maakte al eerder muziek bij films en experimentele dansvoorstellingen, en Music for Confluence is Peter Broderick’s volgende soundtrack. Confluence is een documentaire over een serie verdwijningen in het gebied van de Lewsiton-Clarkston Valley in Amerika, waarbij gaandeweg steeds meer bewijs en details over een mogelijke seriemoordenaar opdoemen.

Zoals te verwachten met zo'n verhaal is de toon van het album over het algemeen redelijk zwaar en donker, maar Broderick weet met een fijne afwisseling in instrumenten een verstild geluid neer te zetten dat blijft boeien. Begint opener In the Valley Itself nog relatief opbeurend met gemoedelijk tokkelspel op elektrische gitaar aangevuld met strijkers en piano, langzaamaan worden nummers kaler en donkerder van klank. Op We Didn’t Find Anything is ontreddering te horen in minimalistische en soms dissonante pianoaanslagen, terwijl It Wasn’t A Deer Skull (hoe kan het ook anders met zo’n titel) is doordrenkt van verdriet en totale ontreddering. Op The Person of Interest horen we zelfs een kant die we van Broderick niet vaak horen, het is een onheilspellend en haast angstaanjagend nummer.

Music for Confluence ademt van alle kanten filmische sferen. Maar ook zonder het zien van de documentaire is het een prachtig album om naar te luisteren. De muziek is krachtig genoeg om eigen denkbeelden van de luisteraar los te weken. Wie deed de uitspraak "the stuff that dreams are made of" ook alweer? Hij is op Music for Confluence van toepassing. Alleen dan soms wel dromen van het meest donkere soort. (BS)

In The Valley Itself by Peter Broderick

los campesinos, peaking lights, peter broderick, short kicks, the antlers