Bill Callahan gekroond tot godfather van de Le Guess Who?-vrijdag
Bill Callahan op Le Guess Who? 2011
Jawel, op Le Guess Who? valt veel nieuw moois te ontdekken. Zeker onder de tientallen acts waar je tot dan toe nog niet eerder van had gehoord, zoals op de tweede festivalavond bijvoorbeeld Bass Drum Of Death of Anika, terwijl ook interessante nieuwe bands Holloys of I Break Horses zich komen bewijzen. Dan kan het een beetje tegennatuurlijk voelen om in plaats van te zappen een hele avond in Tivoli Oudegracht met de bekendere namen door te brengen. Maar hoe kun je de combinatie van iconen Pinback, Bill Callahan en Low op één avond weerstaan? Niet te doen, inderdaad.
Vlak voor aanvang van de tweede avond vergalt een seinstoring het begin van de festivaldag voor treinreizigers die nog in Utrecht zijn geraakt. Ook uw verslaggever van buiten Utrecht moet hierdoor – ondanks het geluk van een prachtig lift naar het stadje U. - de opening van Richard Buckner zo goed als missen, op anderhalf mooi klinkend liedje na. Buckner’s setting zet wel de toon voor deze avond: sobere settings en middelen inzetten in een poging maximaal ontroerend effect te bereiken.
Maar eerst is er nog het optreden van de Band Die Deze Maand Op Drie Grote Festivals staat: Other Lives, bijna zeker van nog meer roem in het komende jaar. Des te wonderlijker is het dan om te zien dat bij een band bij wie alle externe factoren optimaal lijken (de buzz, de doorbraak, een debuut met een aantal prima nummers, de nu al vooruit gesnelde live-reputatie), het optreden zó niét kan binnenkomen bij een meer dan gewillig publiek. Het gebeurt Other Lives in een ramvolle Helling. Tot aan de garderobe staan nieuwsgierigen te kijken naar wat de nieuwe Fleet Foxes, Arcade Fire of The National moet gaan worden in 2012.
En daar ging het nou juist ook mis: de band weet net iets te goed wat ze moet doen om die gevoelige snaar te raken. Waardoor die snaar het hele optreden dus compleet onaangeroerd bleef. Het optreden slecht noemen zou zuur zijn, dat is het namelijk niet. Maar het moet gezegd dat ook het minder sceptische gedeelte van de zaal bepaald niet plat gaat op de in pathos doordrenkte liedjes van doorbraakalbum Tamer Animals. Bombastische en meermalen met pauken versterkte donderslagen die indalen als een miezerbuitje. Sorry gasten, eigenlijk hoort deze flauwe namaakpop al niet meer niet thuis op een avontuurlijk festival als dit. On to the next one…
En daarvoor gaan we dus naar Tivoli Oudegracht, waar Pinback nog de ‘hardere’ band van deze avond is, ook al houdt het trio rond songschrijvers en zangers Rob Crow en Armistead Burwell Smith IV het redelijk sober. Hun gitaren en de bas blazen of knallen nooit, maar geven als het ware grommend en staccato de oudere en enkele nieuwe melodieuze indierockliedjes vorm, met emotionele zangpartijen als afmaker en waarbij de hevig bebaarde Crow nog altijd de betere zanger en innemender podiumpersoonlijkheid is. Hun drummer blijkt er intussen een te zijn van het zeer precieze soort; met een mooi vol geluid slaat hij de liedjes zeer ferm en strak aan elkaar. En dus is het genieten van oudere klasseliedjes als Penelope en Boo (te vinden op Blue Screen Life) of Out To Sea (van Autumn of the Seraphs. Death Cab For Cutie is een vergelijking die te binnen schiet, met de kanttekening dat Pinback grilliger muziek maakt. Maar er is ook nieuw werk, waaronder een wel heel sterk opgebouwd nieuw nummer van de nieuwe, vrijdag verschenen EP Information Retrieved Part B (Part A verscheen in april), wat zelfs een hoogtepunt in de set is. Met deze EP’s is Pinback op weg naar een langverwacht nieuw album in 2012, dat op deze manier wel weer heel mooi kan worden.
Bill Callahan in Tivoli
Vervolgens wordt snel duidelijk wie de Grote Man van deze Le Guess Who?-avond is: dat is Bill Callahan, voor wie Tivoli Oudegracht zo goed als helemaal volloopt. En terecht: want Callahan en zijn twee begeleiders geven net als in de Amsterdamse kerk de Duif eerder dit jaar een masterclass ‘recht in het hart raken met droefgeestige Americana-muziek en minimale middelen’. De donkere, lage stem die Callahan van nature heeft, doet al een flink deel van dit werk, Man’s liedjes en de sobere invulling als trio (minimale drumkit, spaarzame elektronische gitaar) maken het af: vanaf opener Riding For The Feeling van het jongste album Apocalypse grijpen Callahan en band ons stevig bij de lurven, om een uur lang niet meer los te laten. Het slepende, bedrieglijk lichtvoetige Too Many Birds ontroert nog steeds, terwijl de bittere lofzang America! halverwege de boel in een stroomversnelling brengt. We buigen extra diep, onder de koude rillingen, bij het intense, door ontregelend lawaai doorkliefde Say Valley Maker uit Callahan’s Smog-periode. Gedurende het hele optreden zagen we beelden van de film The Godfather op het videoscherm achter de band. Een heel passende keuze: Callahan is onbetwist de godfather van deze Le Guess Who?-avond.
Hebben de oneerbiedige praters nabij de bars dat ook in de gaten gehad, blijft wel nog de vraag achteraf. Tegen het einde van Callahan’s goeddeels breekbare optreden is het gekwebbel weer eens niet van de lucht en het praatvolume neemt nauwelijks af als de slowcore-pioniers van Low het podium betreden. Hebben zanger/gitarist Alan Sparhawk, zijn echtgenote Mimi Parker (drums/zang) en hun bassist er last van? Honderd procent zeker weten kunnen we het niet, maar het lijkt er verdraaid veel op. Optredens van Low verbijsterden in het verleden geregeld dankzij de intense bezieling en de naar ferme climaxen opbouwende nummers met vlekkeloze samenzang. Maar in dit onrustige Tivoli lijken met name Sparhawk en Parker hun focus kwijt.
Nieuwe, ietwat luchtiger liedjes van jongste album C’Mon zijn van zichzelf mooi, maar klinken opeens zowaar afstandelijk in plaats van warm en meeslepend, zoals Try To Sleep en You See Everything dat op het album wel zijn. De keren dat het vuur even oplaait, zijn te spaarzaam; het is er even in het uitgesponnen aanzwel-epos Nothing But Heart en in het grimmige Monkey, waarin Sparhawk zijn gitaar eindelijk eens geselt, maar net zo makkelijk dooft het weer. Gek genoeg worden pogingen in het publiek om met een ‘sshh!’ de zaal tot stilte te manen afgestraft. “Please, no sshh’ing! Make noise!” Het geluid zal hem nog verder uit zijn concentratie hebben gehaald, zodat we al met al getuige zijn geweest van een zeldzaam lusteloos Low-optreden.
Zitten we daarom bij de pakken neer, ook nadat ACU voor de garagerock van Bass Drum Of Death ruim van tevoren vol (meh!) bleek te zitten? Geenszins, want Le Guess Who? gaat door, met deze dagen nog optredens van onder meer The Besnard Lakes, Still Corners, Zola Jesus, Suuns, My Brightest Diamond, Panda Bear en anderen. Zie u daar. Verder inkomen voor de overige Le Guess Who?-dagen kan nog steeds via onze festivalpagina, met tips, albumreviews en drie mixtapes.
Low op Le Guess Who? 2011
Gerelateerde artikelen voor: bill_callahan lgw11 low
Kijk/luister: Bill Callahan - Heaven Help The Child
Low - C’Mon
Reacties
Norah | Zaterdag 26 November 2011 19:27
Vreemd, ik vond Other Lives juist erg sterk spelen.
Rob(V) | Zaterdag 26 November 2011 20:20
1) Bijzonder dat Other Lives na een, voor mij, prachtig optreden op LL11 nu al een paar keer niet lijkt te raken. Is dit de band of het feit dat voor de recensenten onderhand de verrassing alweer weg is (of erger en cynischer: de band alweer te bekend is)
2) Elders op dit blog spreek ik mijn verwondering uit over het feit dat festivals opnieuw binnen no-time uitverkopen. Wanneer dit leiden gaat tot hierboven beschreven concerten waarbij de bezoekers weer menen in de kroeg te staan en hun eigen boodschappenlijst of bekrompen leventjes belangrijk genoeg achten om daarmee de muziek luidkeels te overstemmen dan zou dat zeer te betreuren zijn. Dan is uiteindelijk niet de verhoging van de BTW of het intrekken van subsidie maar de onbeschoftheid van de bezoeker de doodsteek voor cultuur.
Lars | Zaterdag 26 November 2011 20:38
@Rob(V) Ik had Other Lives nog niet eerder gezien, maar ook op crossing border waren ze wel goed maar zeker niet zo fantastisch als dat ik overal lees. Ik kan alleen niet vertellen hoe dat komt.
Op je tweede punt wil ik opmerken dat ik het op Crossing Border bijzonder fijn vond dat het overal heel erg stil was. Bij het voorprogramma van Seasick steve in de paradiso stond er met grote letters op de muur STILTE.
Badder | Zaterdag 26 November 2011 21:32
Tijdens Wilco in Utrecht was het bij de rustige stukken (spaarzaam) ook stil. Heerlijk, genieten. Misschien is het een idee te stoppen met het schenken van dranken tijdens de concerten. Dat bespaart een boel heen en weer geloop en gepraat/geschreeuw (WAT WIL JIJ?.... WAT ZEG JE, BIERTJE?!). Je komt toch gvd (sorry) voor de muziek en val gvd (nogmaals sorry) een ander niet lastig die komt om te luisteren en niet om de week te bespreken. Maar nadenken over wat jouw gedrag voor consequenties voor een ander heeft doen we niet meer geloof ik, niet allemaal dan he
Joop | Maandag 28 November 2011 10:10
@badder: Bierverkoop verbieden gaat mij toch wel erg ver. Als er alleen maar puristische muziekliefhebbers op concerten af zouden komen, zouden de zalen in Nederland leeg zijn, helaas.
Het is ook een kwestie van goed programmeren. Ik vind het onverstandig om een dergelijke band laat op de avond tijdens een 'festival' te programmeren. Dat geouwehoer is natuurlijk irritant, maar ik merk dat ik me er zelf ook wel eens schuldig aan maak als een band mijn aandacht of die van mijn vrienden niet vast kan houden.
willie | Maandag 28 November 2011 10:27
Bij John Grant in Rotown ging de bar gewoon dicht tijdens het optreden, ideaal, want het was prachtig stil.
Ik blijf het toch ontiegelijke onbeschoft vinden om zo door optredens heen te praten, daar is ook geen enkel excuus voor en zeker niet het niet vast kunnen houden van de aandacht, want dan kan je ook buiten gaan staan roken of het garderobemeisje lastig vallen.
Bek houden, kijken en klappen als het liedje is afgelopen zijn wat mij betreft de 3 basisregels bij concerten ook al is het het slechtste optreden ooit.
Heeft helemaal niets met purist zijn te maken, maar gewoon met je normaal en beschaafd gedragen.
Rob(V) | Maandag 28 November 2011 10:34
@Joop En dat anderen wellicht wel graag de muzikant willen horen in plaats van het (slappe) geouweh**r van jou en je vrinden deert je niet? Tekenend dus voor wat er mis is. Zolang je eigen behoefte bevredigd wordt kan je het respect opbrengen dat een muzikant en zijn/ haar toeschouwers verdienen, maar als ik of Badder de behoefte hebben om iets te beluisteren verdienen wij (en de door ons gewaardeerde muzikant) niet dat respect? Zolang nog een grote groep zich zo opstelt blijven we ons ergeren aan het asociaal egocentrisch luid gepraat cq geblèr.
Als ik iets niks vind dan ga ik weg en zet ik mijn avond elders voort, in de kroeg of desnoods thuis. Ik vind er geen genoegen in om de avond voor anderen te vergallen. Dat is niet fantastisch of prachtig van mij, dat is gewoon een sociale levenshouding die normaal zou moeten zijn. En jammer genoeg geldt die norm blijkbaar steeds minder. De hufterigheid heerst. En dat is uiteindelijk, wat ik al schreef, misschien wel de echte doodsteek voor de muzikant: het feit dat men niet het respect kan opbrengen om te luisteren, of te laten luisteren.
Joop | Maandag 28 November 2011 11:47
@Rob (V) Laten we het gaan hebben over de hufterigheid in onze samenleving. Vroeger was alles beter! Ik denk dat de echte doodsteek voor de muzikant komt als niemand meer naar concerten gaat. Ik vind dat geklep ook irritant, maar beter een volle zaal met mensen die het naar hun zin hebben dan een lege zaal met twee of drie mensen die écht van de muziek genieten.
Ik probeer het punt te maken dat niet alle mensen zo fantastisch zijn om het respect te tonen dat een muzikant verdient. Toch is het beter dat ze niet thuis blijven, anders kunnen jij en je muziekvriendjes nooit meer naar een concert.
Willie | Maandag 28 November 2011 12:48
Gillian Welch verkoopt Paradiso uit en het publiek is doodstil (op de goede manier), John Grant verkoopt uit en het is doodstil. Crossing border verkoopt uit en op een sporadische uitzondering na is het daar doodstil en ik denk dat een Gorillaz ook wel had uitverkocht als er minder mensen waren die het hele optreden met hun rug naar het podium zouden staan.
Ik geloof er dus niet zo in dat er dan geen optredens zouden zijn, zeker niet als een sterke band als Leisure society in Rotown zo'n 80 man trekt en men dus ook gewoon komt als er niet zo'n hype omheen wordt gebouwd. Het praatpubliek komt op hippe dingen af en helaas hoort een festival als Le guess who tot de hippe dingen, want afzonderlijk trekken veel van die bandjes nooit een vol Tivoli.
Maar wat ik mij afvraag is waarom mensen 15 tot 25 euro gaan betalen om ergens een biertje te kunnen drinken en de week door te nemen, is dat er bij zijn dan echt zo verschrikkelijk belangrijk om op Facebook te kunnen zetten?
Rob(V) | Maandag 28 November 2011 13:00
@Joop "Jij en je muziekvriendjes"? Ik moet jouw geouwehoer maar op de koop nemen omdat jij (met blijkbaar niet-muziekvriendjes?) vanuit jouw "welwillendheid" concerten mogelijk maakt. Wat een kolder en inderdaad hufterige zelfoverschatting. Dan maar als een ouwe lul neergezet, maar respect en beleefdheid zijn van alle tijden, dunkt mij.
Joop | Maandag 28 November 2011 14:05
Ik probeerde me gewoon even in te leven in de concertverstoorders, maar dat wordt me blijkbaar niet in dank afgenomen. Vraag blijft of dergelijke bands op zo'n 'hip' festival thuis horen? Ik zie een singer/songwriter liever in een intiemere setting, waar al dan niet bier wordt geschonken.
@Rov(V) Het was niet hufterig bedoeld, al kwam het misschien wel zo over. Ik vind hufterig gewoon een rotwoord. Bovendien is respectloosheid van alle tijden, lijkt me. Net als kolder en zelfoverschatting trouwens ;)
Rob(V) | Maandag 28 November 2011 15:13
@ Joop Licht geval van misverstand in deze. Ga er van uit dat wij binnenkort samen in stilte in dezelfde zaal staan te genieten van d'een of andere fijne artiest ;)
Excuus als ik ook wat fel overkwam. Maar heb al een paar maal meegemaakt dat iemand zijn boodschappenlijst belangrijker vond dan een wonderschoon liedje.
Duidelijk is in ieder geval dat wellicht "hipheid" toch ook vaak mensen aantrekt die meer voor het samen een avondje uit dan voor de muziek zelf gaan. En bij een band als Low zal dat storender zijn dan bij, zeg, Swans. Bij de laatste is het al een wonder als het bier in je glas blijft in plaats van al trillend over de rand wegspat.
Willie | Maandag 28 November 2011 15:43
Of Suicide, waar je organen even herschikt worden door een niet onderscheidbare bak herrie, met het verschil dat Swans mooie herrie is.
Reageer op Bill Callahan gekroond tot godfather van de Le Guess Who?-vrijdag