Kicking the Habit

Badder | Woensdag 26 Oktober 2011 21:16

Op jullie AAA-schaal dus een A-? Oftewel: kut-plaat?

MAILO ZAILOTO | Woensdag 26 Oktober 2011 21:33

kanker op, deze cd is super

JorisR | Woensdag 26 Oktober 2011 21:34

Niet in de AAA-lijst staan betekent ook weer niet helemaal dat het Kilo Utrecht Tango met Peren is. Handvol goeie liedjes, aardige eerste helft, handvol zwakke liedjes, ontstellend slap slotstuk met één heel lelijk nummer. Dan was dat de samenvatting.

Storm | Woensdag 26 Oktober 2011 23:35

@JorisR waarom er dan zoveel woorden aan vuil maken :)

Tom | Donderdag 27 Oktober 2011 09:16

@MAILO ZAILOTO, doe even normaal man.

TomVonk | Donderdag 27 Oktober 2011 09:38

Mijn probleem met deze plaat is vooral dat Coldplay ook nog een plaat als Parachutes had kunnen maken, maar dan vervolgens deze weg in slaan. Dat vindt ik best wel jammer.

cvdv500@hotmail.com | Donderdag 27 Oktober 2011 10:19

Een zeer positieve recensie van een plaat die van galmende, en daardoor allemaal op elkaar lijkende uptempo nummers en nietszeggende ballads aan elkaar hangt. Waarom heb ik die plaat nog een tweede keer geluisterd?

JC | Donderdag 27 Oktober 2011 13:59

Zodra een band als Coldplay de "massa" gaat behagen zijn er mensen als Joris die recensies gaan schrijven als hierboven. Volgens Joris is de band Coldplay met deze plaat bezig met effectbejag. Dit is een manier van Joris om erudiet aan te geven dat het bij Coldplay bij deze plaat om het geld gaat. Joris, ze zijn al lang binnen! Ik ken Joris niet maar ik wed dat Joris een linkse rakker is, Joris is ook een antiglobalist want stel je voor dat de "massa" de muziek van Colplay gaat waarderen! Dat kan natuurlijk niet want dan past Colplay niet meer in de triple AAA list, daar horen bands in die de "massa" nog niet heeft behaagt.

Joris, het is gewoon een lekkere plaat met lekkere muziek. Wie ben ik om dat te schrijven, nou Joris, ik ben de "massa".

Geluksknikker | Donderdag 27 Oktober 2011 14:03

Ik vind de recensie nog tamelijk positief. Ook ik hoor op dit album dat er in essentie een paar goede liedjes op staan, maar geen enkele keer werkt coldplay het op een dergelijke manier uit, dat uiteindelijk ook een echt goed liedje op album staat. Dus wat mij betreft samengevat: De helft echt van een bedenkelijk niveau, de andere helft in essentie aardig, maar na de uitwerking toch een onvoldoende......

PeterB | Donderdag 27 Oktober 2011 14:15

Pompiedom http://kickingthehabit.nl/images/2011-10..

JW | Donderdag 27 Oktober 2011 14:26

@ JC, zeer vervelende conclusies trek jij! Dat je het niet met Joris eens bent, en deze bagger wel mooi vind: prima! Maar neem het niet zo persoonlijk dude, relax, het is maar muziek, en het is maar een mening! Persoonlijk vind ik de recensie van Joris nog veel te positief. En ja, ik ben links ;-), maar schrijf met rechts.

JorisR | Donderdag 27 Oktober 2011 14:52

Sjonge, kom ik uit m'n Occupy-tent gekropen, lees ik dit soort beschuldigingen. Nou ja!

JC | Donderdag 27 Oktober 2011 15:51

@JW dank je voor je reactie. Ik bedoel het geheel niet persoonlijk. Ik druk mijn mening uit en respecteer voor alles die van Joris ook, ben het niet met hem eens maar dat mag volgens mij. Ik blijf echter van mening dat het vaker voorkomt dat zodra bands de "cult" status ontgroeien het ineens winstbejag zou zijn. De muziek van Coldplay heeft inderdaad ondertussen een hele grote schare fans maar dat betekent volgens mij niet dat de muziek er slechter op geworden is.

JW | Donderdag 27 Oktober 2011 16:12

@ JC, thanx voor het genuanceerde antwoord ;-).
Mijn reactie werd getriggerd door deze zin in je reactie: 'Ik ken Joris niet maar ik wed dat Joris een linkse rakker is, Joris is ook een antiglobalist want stel je voor dat de "massa" de muziek van Colplay gaat waarderen!'
Dat je het niet eens bent met zijn mening, prima!
Maar de hierboven geciteerde zin deed mij even vermoeden dat je het persoonlijk opvatte, wat gelukkig niet het geval is ;-)
greetz
een enorm linkse rakker ;-)

CT | Donderdag 27 Oktober 2011 19:17

Gewoon een lekkere plaat. Ga is met de tijd mee. Alsnog ;)

Rob(V) | Donderdag 27 Oktober 2011 21:29

Ha gelukkig, een discussie waarin ik als fervent aanhanger van de linkse kerk weer eens mijn zegje mag doen! En nu Coldplay muziek is gaan maken voor de Henken en Ingrids onder ons, met een flink meezing gehalte ("ooooh" en "aaahaaah" en andere varianten), goedkope, zeer makkelijk in het gehoor liggende en herkenbare (want al te vaak eerder door andere gedane) riffjes en riedeltjes, heb ik gelukkig alle recht om de band te beschuldigen van gemakzucht en het voorlopig weer veilig stellen van de aandelen EMI, in plaats van het op zoek gaan naar avontuur, waartoe eerder juist "Viva La Vida" leek te leiden. Want ik ben wel flink links maar vond dat vorige album erg sterk. Dit album heb ik, na echt meerdere malen geprobeerd te hebben het wat te vinden, op de stapel "nooit meer doen" gedeponeerd. Ik ben het ook in het geheel niet met Joris eens, dit is niet een plaat met een handvol sterke momenten maar gewoon een slappe hap, en de "behoorlijk geslaagde ballades" vind ik armzalig, leeg en zonder enig gevoel. Ook productiegewijs vind ik beide nummers als een tang op een varken op de plaat passen. Mijn kritiek bij deze plaat betreft dan ook niet alleen Coldplay, maar ook (of misschien zelfs meer nog) Brian Eno, een muzikant/producer en visionair die ik zeer hoog acht. Dat hij zijn naam verbonden heeft aan dit staaltje cynisch en gemakzuchtig musiceren "for the millions" is voor mij onbegrijpelijk. Het genie dat ons muzikale leven onder meer verrijkte met "Heroes" en "Low" met Bowie, "Remain in Light" met Talking Heads, "Unforgettable Fire" met U2, en ja, zelfs "Viva La Vida" met Coldplay, naast zijn eigen meesterlijke albums, geeft hier een goedkoop, plastic en potsierlijk visitekaartje af. En even voor de goede orde, zeker naar aanleiding van deze laatste verrichtingen van Coldplay, een zeer bewust op de "massa" gerichte plaat, met als meest flagrante vingerwijzing hiertoe de samenwerking met Rihanna en het gedrocht dat daaruit voort is gekomen, mag er met recht de vraag gesteld worden of zo'n plaat nog wel besproken moet worden op een blog dat zich richt op (volgens eigen zeggen):"een zo breed mogelijk gebied van indie- en alternatieve* muziek". Natuurlijk hoeven we, denk ik, hierbij indie of alternatief natuurlijk niet letterlijk maar wel in de geest te begrijpen dus dat is toch een behoorlijk breed spectrum. Maar of de nieuwe Coldplay hier nu nog binnen valt is voor mij in ieder geval niet meer zo vanzelfsprekend. Hoogstens vanwege een of ander anciënniteitsbeginsel, een eerder opgebouwd krediet. Gezien veel felle reacties spreekt de plaat inmiddels wel een hele grote groep mensen aan (en naar ik begrijp nu uit bovenstaande discussies heetten die met name Henk en Ingrid) en dat is mooi en ik gun iedereen zijn of haar plezier in muziek. Aan mij, linkse vijftigplusser, tamelijk breed georiënteerde muziekliefhebber is "Mylo Xyloto" niet besteed en ik heb eerlijk gezegd het vermoeden dat Chris Martin en de zijnen, mij en andere muziekliefhebbers ook niet meer voor ogen hebben gehad als doelgroep. Dat geeft niets. En daarbij zie je aan het cijfer van Pitchfork, een dikke 7 (eerder kreeg het veel betere "Viva La Vida" een magere 6.9 en "A Rush ..." zelfs een 5.1), dat het juist hip is om een zo weinig mogelijk alternatief geluid hip te vinden. Dus sommigen zullen zelfs lekker tegendraads de plaat juist een meesterwerk vinden. En ook dat geeft niets. Ik vind, als je het niet erg vindt mijn heil elders, antiglobalist als ik ben. En ben ik daarmee iemand die niet "is" met zijn tijd meegaat, soit. Zo zal ik ook nooit wennen aan het gebruik van "is" in plaats van "eens" tenslotte ;)

Badder | Donderdag 27 Oktober 2011 21:51

Ha die Rob, wat weer een geweldig verhaal. Zeer vermakelijk. Ook de overige reacties. Ik heb het al vaker gezegd: ieder zijn smaak... en Coldplay is niet de mijne.

JW | Vrijdag 28 Oktober 2011 09:27

Hey Rob, goed verhaal, en volgens mij hoognodig dat het er even uit moest ;-))))

Willie | Vrijdag 28 Oktober 2011 16:40

Die Triple A opmerking was wel leuk, zeker als je Stephen Malkmus, Tom Waits, Bjork, Beastie boys en Wilco (waar is PJ Harvey eigenlijk gebleven?) er in ziet staan.

Tjerk | Vrijdag 28 Oktober 2011 20:39

Toch mooi dat er bij een recensie als deze, gelijk een hoop nieuwe mensen worden aangetrokken. Helaas zullen de andere posts hun niet bekoren. Mooi stuk van Rob weer, geef de beste man een column op de site!

Badder | Zaterdag 29 Oktober 2011 20:08

Ja Rob is dat niet iets voor jou? (zie Tjerk)

JW | Zaterdag 29 Oktober 2011 20:41

ja Rob, bring it on! ;-)

Rob(V) | Zondag 30 Oktober 2011 10:39

@Tjerk, Badder, JW: teveel eer (maar wel mooi om te lezen, krikt het zelfvertrouwen weer eens op, thanx)

Robert | Zondag 30 Oktober 2011 13:24

Ik ben ook wel voor. Twitter het idee even naar de redactie voor KtH 2.0

RonaldG | Maandag 31 Oktober 2011 10:22

Rob heeft helemaal geen column nodig op KtH, zolang er berichten over bedenkelijke bands als Coldplay worden gepost.

Frits | Maandag 31 Oktober 2011 11:24

De kwaliteit van muziek wordt blijkbaar getoetst aan het feit of deze al dan niet voor de grote massa bestemd is. Daarmee is alle objectiviteit uit een recensie verdwenen.
Wat is dat nu precies ? muziek voor de grote massa?
Het is vermakelijk om te zien dat een recensent blijkbaar op de stoel van de makers gaat zitten.
Een dagje met Chris Martin en de boys doorgebracht om te overleggen wie de doelgroep van de volgende plaat moet zijn? Naar mijn idee plaatst een recensent een onderbouwing van muziekinhoudelijke interpretaties die aangeven waarom een album goed of juist slecht is.

Ik zit met smart te wachten op het volgende coldplay album dat klinkt als finse alternatieve punk. Een totaal ontoegankelijke "niet te vreten" plaat vol herrie. Ik verwacht dan een recensie waar de plaat de hemel in geschreven wordt.

Rob(V) | Maandag 31 Oktober 2011 12:34

@Frits: ik heb eens een lange vakantie in Helsinki mogen verblijven en heb me toen gek gekocht aan plaatjes van alternatieve bandjes (Problems, Sehr Schnell, Sielun Veljet, Se) dus dat kan best leuk zijn. Is overigens wel alweer zo'n 20 jaar geleden toen de Sex Pistols toen over de broodheren van Coldplay nu de volgende woorden zongen: "unlimited supply/there is no reason why/I tell you it was all a frame/they only did it 'cos of fame/I do not need the pressure/I can't stand those useless fools/EMI". het aardige is dat het toen over het label ging, terwijl het nu even zo goed van toepassing kan zijn op de artiest in kwestie, de band Coldplay dus.

Maar dat terzijde, als je de recensie objectief zou beschouwen (en objectiviteit daar hecht je aan, begrijp ik) dan zal je moeten constateren dat er behoorlijk inhoudelijk ingegaan wordt op "muziekinhoudelijke interpretaties". Joris schrijft: "“Deze nummers zijn enkel ende allene gemaakt om complete volksstammen op mee te laten zingen, niets anders”, lijkt Coldplay met de liedjes te willen zeggen". Als het laatste gedeelte geen interpretatie is dan weet ik het niet meer. Zeker wanneer de recensent daaronder nog eens haarfijn uitlegt waarom hij tot deze interpretatie gekomen is, valt hij volgens mij volledig onder de door jou gehanteerde definitie van een recensent.
Overigens deel ik je mening niet dat "objectiviteit" leidend moet zijn in een recensie. Dat kan namelijk ook niet. Pas wanneer de recensent zich houdt bij het beschrijven van de instrumenten, de jasjes van de heren en de kleuren van de hoes, kan er sprake zijn van een objectief gehalte. Natuurlijk is iedere recensie in de kern subjectief en wordt hoogstens steeds meer objectief genoemd wanneer meer mensen de zelfde mening zijn toegedaan, wat echter uiteindelijk maar een schijn-objectiviteit is.
Ik lees graag jouw objectieve oordeel anders.

Met het laatste stukje van je reactie kan ik het alleen maar eens zijn. Hopelijk kiezen de heren van Coldplay de door jou uitgelegde koers. Misschien krijgen we dan alsnog de plaat die we graag horen willen van deze heren. En als Rihanna dan toch nog op één nummer mee wil doen, krijgen we de massa misschien ook nog mee in ons (min of meer objectieve) enthousiasme.

Rob(V) | Maandag 31 Oktober 2011 12:35

@hierboven rectificatie: de ouderdom laat zich gelden en de tijd vliegt en zo. Waar 20 jaar staat moet natuurlijk 30 jaar gelezen worden!

Frits | Maandag 31 Oktober 2011 17:20

@Rob, Een volledig objectieve recensie schrijven kan inderdaad niet.. Het verleden dat aan artiesten kleeft, (het zogenaamde "krediet") ,kleurt de objectiviteit al voordat er een letter op papier staat. Echter vraag ik mij altijd af bij recensenten wat het beoogde doel is, uit alle overbodige beeldspraak proef ik altijd wat narcisme.. Maar al te vaak lijkt het er bij mij op dat de recensent zich verlekkert aan zijn of haar woordenschat. Het is zo gemakkelijk om effe lekker iemands muzikale kop er af te hakken.
Als objectiviteit niet mogelijk is dan is bescheidenheid op z'n plaats...
Ik wil geen column lezen maar een recensie..

Helaas telt de mening van de grote massa ! Het is als politiek.. Degene met de meeste stemmen wordt de grootste... Quote van Mark Knopfler: "De muziek van de Dire Straits viel tot mijn verrassing in de smaak bij het grote publiek, kennelijk heeft het grote publiek een goede smaak !"

Als het om objectieve maatstaven gaat kan ik mij vinden in een citaat van Sting:
"Alleen een goed nummer blijft overeind met slechts gitaar en zang".

Wat is een goed nummer ? Dat weet alleen eenieder voorzichzelf...

Waarom vergaapt iedereen zich aan de Mona Lisa in het Louvre ? Terwijl er daar zoveel mooie schilderijen hangen waar niemand naar omkijkt ?

Rob(V) | Maandag 31 Oktober 2011 20:16

@Frits Volgens mij bevestig je alleen maar nogmaals mijn stelling: "Wat is een goed nummer ? Dat weet alleen eenieder voorzichzelf... ".

Kijk, dat Sting vindt dat een goed nummer overeind blijft met slechts gitaar en zang is al een geheel subjectief ingekleurde uitspraak. Een Finse alternatief punkliedje kan fenomenaal zijn zoals het is, maar uitgekleed tot gitaar en zang is het niks meer. Sting's definitie is alleen maar een beetje geldend wanneer het gaat om pure popliedjes/rockliedjes en dan ook nog steeds een beetje. Objectief is het in ieder geval zeker niet, verre van zelfs.

Vervolgens wijs je op de uitspraak van Knopfler: "De muziek van de Dire Straits viel tot mijn verrassing in de smaak bij het grote publiek, kennelijk heeft het grote publiek een goede smaak !". Iedereen die een beetje logica in het pakket heeft, weet dat dit een absurde argumentatie is. Vervolgens koppel je daar dan ook het volgende aan: "Helaas telt de mening van de grote massa !". Nee, zeg ik op mijn beurt, juist niet! Daar zorgen juist blogs en recencies als deze voor: een spiegel, een scherpe analyse van het waarom de massa dit zo mooi vindt maar eigenlijk op platte en gemakkelijke gronden. Voor anderen telt die mening dus in het geheel niet. Het grote aantal maakt nog steeds niet dat er een objectieve waarde aan gegeven kan worden. Ook politiek is dit zo. André Rouvoet (ja, juist hij) heeft in het NRC een zeer sterk artikel geschreven over hoe ware democratie weinig te maken heeft met de macht van 50 1 zoals momenteel Mark Rutte en zijn bende, en toegejuicht door Henk en Ingrid denken.

Wat dus te doen als er blijkbaar geen pure objectiviteit mogelijk blijkt, dan houd je je niet aan alleen de tastbare feiten die buiten de smaak vallen. een recensie wordt dan een beschrijving en waarschijnlijk oersaai. ook laat je je dan niet bescheiden uit. Integendeel, vol vuur en enthousiasme vertel je de lezer, die er voor gekozen heeft om jou te lezen (belangrijk aspect!), waarom hij of zij deze plaat, dit boek, dit kunstwerk wel of niet mooi zou moeten vinden, waarbij het de stilzwijgende afspraak is dat jij, als lezer, met even veel recht je billen mag afvegen met dat oordeel.
Dat vuur, dat enthousiasme wordt des te mooier wanneer de schrijver zich bedient van woordspelingen, beeldspraak, prachtig ingekleurd taalgebruik, overdrijvingen en gepaste stiltes (punt) op zijn tijd. Dat maakt of een recensie geslaagd is of niet.

En wanneer een recensent dat niet doet, of daar bijvoorbeeld geen platform voor is, krijg je de situatie dat de massa zich vergaapt aan de Mona Lisa, omdat de massa heeft bepaald dat men dat mooi moet vinden, terwijl er andere juweeltjes in het Louvre hangen. Analoog vergaapt de massa zich nu aan Coldplay, puur omdat de massa heeft uitgemaakt welke riedeltjes, welke koortjes en welke riffjes mooi zijn en mogen, het liefst zo veilig en begrijpelijk mogelijk.
De echte juweeltjes vinden we daarentegen dankzij internet steeds meer terug in blogs als deze. En daar geeft men zelfs ook nog eens de mislukkingen weer, van klein en onbemind of groot en door de massa omarmd. Niet om iemands muzikale kop er af te hakken, maar om steeds weer te proberen de essentie van muziek te benaderen, hoe subjectief deze dan ook is.

Sono Freakus | Maandag 31 Oktober 2011 20:31

Ach ja, nu weet ik ook weer waarom ik zo'n hekel heb aan Sting met zn saaie ecologisch verantwoorde dreutelmuziek. Wat een enorm onnozele uitspraak zeg, dat alleen een goed nummer overeind blijft met gitaar en zang. Ik ken in ieder geval erg veel te gekke nummers waar helemaal niks van over blijft als je het alleen met gitaar en zang hoort (of zou horen).

willie | Maandag 31 Oktober 2011 22:26

Dus volgens de definitie van Sting maakt Animal collective of Godspeed you! Black emperor geen goede nummers, best apart, ik zou me schamen als ik zo'n nietszeggende definitie de wereld in had geslingerd.

En Mark Knopfler die verbaast is dat zijn mierzoete kauwgomballenpop met bijna alleen maar catchy riedels aansloeg verbaast mij weer.

Goed dat Rob even de tijd heeft genomen dit volledig te fileren.

Music for the masses is an sich geen slecht iets, ik word ook blij als ik Pearl jam zie spelen en ook Arctic monkeys of een Qotsa spreken een groot publiek aan, maar ook daarvan luister ik af en toe een plaatje, maar van te voren je nummers zo bedenken met als enige reden dat het een groot publiek aan moet spreken is een kwalijke zaak en dat behaagzieke straalt Chris Martin ook live uit. Zo zijn de RHCP ook ten onder aan het gaan, die weten het ook niet meer maar draaien lang genoeg mee om precies te weten hoe ze op veilig kunnen spelen om het grote publiek aan te spreken. Met liefde voor muziek heeft het vrij weinig te maken.

Rubb | Dinsdag 01 November 2011 10:00

Sinds wanneer ben je rechts of links als je een plaat vet vind of niet? ik geef toe dat ik het vooral een vette plaat vind omdat ik de rest ook ken en er mee opgegroeid ben, maar dat maakt niks uit.

Rob(V) | Dinsdag 01 November 2011 12:52

@Rubb: Natuurlijk is het onzin om op politieke gronden iets goed of slecht te vinden of iemand een politiek stempel te geven vanwege een muzieksmaak (hier in de discussie was dat denk ik hoofdzakelijk ironisch bedoeld).
Politiek speelt echter toch een rol in muziekbeleving. Er is een verschil te zien in de wijze waarop politiek rechts en links (alternatieve) muziek benaderen bijvoorbeeld en dat zal ook zeker samenhangen met smaak.

Feit is dat het neoliberale rechts van nu de ruimte voor alternatieve muziek, dus buiten de mainstream waartoe Coldplay behoort, behoorlijk beperkt door te bezuinigen op de diverse aspecten van cultuur die nieuwe, alternatieve, "moeilijke", minder commercieel gerichte (ja, ik weet dat cd'tjes verkopen bij een optreden ook commercieel is, maar zo bedoel ik het niet) muziek mogelijk maken. Deze muziek wordt als "linkse hobby" weggezet. Sterker: als het aan rechts ligt blijft muziek voorbehouden aan bands als Coldplay of artiesten als Frans Bauer omdat zij er in gaan als een zak patat en winst opleveren. "L'art pour l'art" mag en zal geen cent subsidie of steun in natura (podia bijvoorbeeld) krijgen. Aan de linkerzijde van het politieke spectrum vindt men juist cultuur een wezenlijk onderdeel van een gezonde samenleving, ook wanneer dat betekent dat de moeilijkere vormen van kunst, muziek, literatuur ondersteund moeten worden door subsidie. Zonder dat namelijk, en we zullen het onder onze neoliberale vrinden mee gaan maken, blijft uiteindelijk weinig meer dan een huilend zigeunerjongetje aan de muur, Gerard Joling in de cd-speler, The Voice Of Holland op TV en Van Velzen en Ben en Dean Saunders in de concertzalen.

Uiteindelijk moeten we dan toch concluderen (n.a.v. de prioriteiten die politiek links en rechts stellen) dat muzieksmaak (en breder de visie op kunst en cultuur) zeker ook vaak samenhangt met politiek. Of in ieder geval met het respect en de aandacht voor de muzieksmaak die anders is dan die van een meerderheid.

Overigens vind ik jouw reden om de plaat goed te vinden verrassend: je bent met de rest opgegroeid en daarom vind je het goed? Betekent dat dat je Parachutes in een adem wil noemen met deze plaat? Of ben je jonger en begon de beleving van Coldplay met X&Y? Dit is niet bedoeld als strikvraag hoor, ik ben oprecht benieuwd.

Ilse | Zondag 20 November 2011 19:33

Ik ben sinds viva la vida or death and all his friends fan van Coldplay, vind alle nummers tot nu toe supergoed! sommige beter dan andere, maar er zitten zeker geen slechte nummers in Mylo Xyloto! (mijn mening) Dus, ik ben het niet met Joris eens.

Radiohoofd | Zondag 27 November 2011 16:12

Maar wat nou als dit het debuut album was geweest? Dan werden liedjes als Paradise en Charlie Brown toch helemaal de hemel in geprezen. Ik vind dit album ontzettend leuk (net zo als ik x&y ook ontzettend leuk vond) maar snap ik wel dat als je dit album vergelijkt met Viva la Vida, A Rush of Blood to the Head en Parachutes het als plastic wordt omschreven. Maar objectief gezien kun je voor dit album toch wel een 7 -7.5 geven.

Nathan | Woensdag 22 Februari 2012 18:30

Complete onzin nu ik dit teruglees. De cd is geweldig. Heerlijke melodieën, goede ritmes en wel degelijk een goede chronologie in de afwisseling tussen up-tempo-nummers en ballads. Meest beluisterde cd van het jaar en nog steeds verveelt het niet. Jullie review klopt van geen kant. En ja, er zijn veel fans van het eerste uur die dit hartstikke goed vinden waaronder ik. Als je een album wilt beoordelen dan moet je niet vergelijken met eerdere cd's, want artiesten veranderen en dit gaat altijd ten koste van één groep fans die bij de oude soort nummers wil blijven. En dat vind ik eerder kortzichtig dan terecht kritiek geven. Jullie vonden Come Around Sundown van KoL zeker ook bagger in vergelijking met de heerlijk rauwe eerste cd's? Jammer dat rustigere muziek meteen als mainstream en simpel wordt omschreven. Jullie review is jammer en jullie geloofwaardigheid dus ook. Dag.

Willie | Donderdag 23 Februari 2012 07:14

Dag Nathan.