Review: Coldplay - Mylo Xyloto
Een boel opschudding en teleurstelling in de Kicking the Habit-kolommen de afgelopen tijd, op de momenten althans dat er weer eens een nieuw Coldplay-nummer werd gepresenteerd. Dit in aanloop naar de release van nieuw, vijfde album met de onmogelijke titel Mylo Xyloto. Zie zelf maar hoe u dat ook alweer uit moet spreken. Het effectbejag straalde (en straalt nog steeds) af van singles Every Teardrop Is A Waterfall (leeghoofdige U2-pastiche met I Go To Rio-sample) of de met behaagzieke koortjes en strijkers volgestopte Paradise. U, de lezer en veelal Coldplay-fan van het eerdere uur lustte het meestal niet.
Niet vreemd: “Deze nummers zijn enkel ende allene gemaakt om complete volksstammen op mee te laten zingen, niets anders”, lijkt Coldplay met de liedjes te willen zeggen. Zaken als warmte en oprechte emotie lijken in deze nummers futiel te zijn geworden in het Coldplay-universum, terwijl het toch zulke belangrijke factoren waren op de nog altijd fraaie eerste Coldplay-albums. De platen op basis waarvan de band nog genoeg credit toegeschreven krijgt. Daarbij hielden we toch hoop omdat er tijdens de festivalshows van afgelopen zomer (oa. Pinkpop, Rock Werchter, Glastonbury) toch ook een handjevol sterke nieuwe liedjes te horen was.
En jawel: het zijn die nummers Hurts Like Heaven (opvallend speelse opening van de plaat), monsterhit in spe Charlie Brown en het opmerkelijk felle Major Minus die zich in de eerste helft van de plaat definitief ontpoppen tot sterke, ingenieus ingevulde liedjes, waar tussenin dat overdadige Paradise plotseling wat minder hard vloekt. Zelfs al kun je Charlie Brown net zo goed als een U2-nummer zien zoals U2 ‘m al zeker tien jaar niet meer heeft gemaakt, het is beslist een goede, pakkende stadionmeegalmer met een melodie die velen zal bewegen.
Doen die nummers het werk zelf niet, dan is daar nog altijd wel de opvallend robuuste productie van Markus Dravs en Brian Eno. Refererend aan het gebrek aan emotie in die kunstmatige singles: in tegenstelling tot de warm klinkende voorganger Viva La Vida klinken de muren van geluid ook nog eens opvallend mechanisch en koud. Geluidsmuren van het blikkeriger soort zelfs, zo u wilt. Dat ligt dan vooral aan het nogal pompeus opgeblazen geluid van de drums, die dan weer zo goed als afwezig zijn in behoorlijk geslaagde ballades als Us Against The World of U.F.O. Die liedjes verraden misschien iets van de aanvankelijke, ingetogener richting van vroeger die Coldplay opwilde, totdat weer eens doordrong dat intieme liedjes niet werken in grote arena’s. Dit zijn zelfs behoorlijk fraaie liedjes, maar toch: echt in het hart ráken zoals Martin en co. dit wel meer dan eens deden op debuut Parachutes en A Rush Of Blood To The Head, dat lukt hier geen seconde.
Daarvoor klinken ook zulke liedjes domweg te berekenend en op effect gefabriceerd, met die onnodige strijkers en extra gitaarlaagjes. Net zoals heel Mylo Xyloto over de hele linie nogal verkrampt aandoet, ondanks een handvol sterke momenten in vooral de eerste helft. Een liefdesverhaal als rode draad over het album? Zal best, maar het is amper te horen.
Every Teardrop Is A Waterfall zet het verval in, maar vanaf de foeilelijke elektropopstamper met Rihanna genaamd Princess of China gaat het pas echt vreselijk mis, een tik die de band de rest van de plaat niet meer te boven komt. Hier zakt Mylo Xyloto toch nog als een pudding in elkaar met zoet niemandalletje Up In Flames, zwakkere Charlie Brown-echo Don’t Let It Break Your Heart en jeukerig ambient-slotstuk Up With The Birds. Jammer, want zeker na die teleurstellende drie singles die we eerst voor de kiezen kregen, mocht Mylo Xyloto er in de eerste 25 minuten nog best zijn. Kunstmatig effectbejag of niet.
Blijft de populariteit van Coldplay hiermee op dezelfde hoogte als de afgelopen drie jaar, sinds Viva La Vida? Vast wel: zelfs als fans van het eerste uur al definitief afhaken, komt er vast nog een flinke stapel Rihanna-fans bij. Het in de eerste jaren opgebouwde krediet is nu echter bijna verspeeld.
Coldplay geeft op zaterdag 17 december een concert in Ahoy’ Rotterdam
