Review: M83 - Hurry Up, We're Dreaming
De van oorsprong Franse Anthony Gonzalez was er naar eigen zeggen helemaal aan toe: om met zijn shoegazende synthpopband M83 een ambitieus en in alle opzichten groots dubbelalbum te maken. Als voorbeeld noemt Gonzalez in interviews graag The Smashing Pumpkins’ twee uur durende meesterstuk Mellon Collie and the Infinite Sadness uit 1995, maar eigenlijk heeft hij het op het langverwachte Hurry Up, We’re Dreaming nog aan de bondige kant gehouden voor zo’n dubbel conceptalbum, met 22 tracks in vijf kwartier. Ofwel: twee schijven van om en nabij de 37 minuten, inclusief een officieel Intro als eerste track (met gastrol voor Zola Jesus) en een orkestraal Outro als afsluiter.
Inderdaad, met een beetje goede wil had Hurry Up, Were Dreaming ook op één ouderwetsche compact disk gepast, maar wellicht dat de onderverdeling op twee schijven dit naar de sterren reikende werkstuk net wat behapbaarder maakt. Zodat het op zijn minst minder afschrikwekkend werkt voor iedereen die er normaliter niet meer over peinst om nog een album van 75 minuten op te zetten. Wat in dit geval overigens zeer jammer zou zijn: op zesde album Hurry Up, We’re Dreaming overtreffen Gonzalez en zijn band met gemak alles wat M83 in de afgelopen tien jaar heeft gedaan, met als eindresultaat een levendig prachtalbum dat in alles groot is. Niet te ontwijken voorwaarde is uiteraard wel dat je als luisteraar in die grootsheid mee kunt.
Rond het moment dat Gonzalez dertig jaar werd, ging hij steeds meer terugdenken aan zijn jeugd en kindertijd. Dit en de vraag hoe anders je droomt als kind of volwassene, werden zijn uitgangspunt voor het album: muziek als ode aan jeugddromen herinneringen aan de kindertijd die we moeten koesteren. Zie de onschuldige kinderslaapkamer op de hoesfoto, die in dit verband veel zegt, en zo is de plaat ook een logisch vervolg op Saturdays = Youth uit 2008, waarop jeugdherinneringen ook als thema terugkeerden. Zelfs al zijn de geluidsmuren op Hurry Up, We’re Dreaming op sommige momenten nog zo gigantisch, vaak herbergen de arrangementen en de filmische, grote melodieën inderdaad een soort kinderlijk naïef aanvoelende vreugde, een enkele keer op het sentimentele af.
Dat hoor je goed in een langer, uitgerekend wat rustiger, dromerig als Splendor. Dit is met het emotionele Wait in het eerste deel een van de nummers waarin M83 voor het eerst piano en akoestische gitaren gebruikt als organischer basis. In Splendor is nota bene ruimte voor handclaps en kinderkoorzang, terwijl Wait wordt opgesierd met een fraai strijkersarrangement. Beste voorbeeld van deze nooit kinderlijkheid is toch het lieflijke Raconte Moi Une Histoire (‘vertel me een verhaaltje’), met een opname van de vijfjarige dochter van één van de bandleden, die ondersteund door even zoete als weidse klanken een wonderlijk sprookje vertelt over wat er allemaal met je kan gebeuren na het aanraken van een magische kikker.
Wees gerust: buiten deze nummers is veel van de muziek op Hurry Up, We’re Dreaming een logisch vervolg op de vorige albums, onder te verdelen in verschillende categorieën. Er zijn volvet klinkende, catchy synthpopsongs die nog het meest aansluiten op Saturdays = Youth en die een duidelijker hang naar de jaren tachtig verraden, zoals Midnight City (inclusief scheurende saxofoon-solo aan het eind), Claudia Lewis of OK Pal. Dan zijn er de snellere, bombastisch shoegazende gitaarnummers met grote meegalmrefreinen als Reunion, New Map (inclusief outro met fluiten en saxofoon), Echoes of Mine (met spoken word-samples) of het instrumentale This Bright Flash, dat zo fors je speakers uitknalt dat het klinkt alsof je inderdaad wordt verblind door een genadeloos felle lichtflits.
Mengelingen tussen die twee zijn er ook; alleen al openingstrack Intro combineert lagen synths, gitaren, donderende drums, koorzang en de stem van Zola Jesus als extraatje. Ambient-achtige, korte soundscapes vormen het bindmiddel tussen de verschillende 'echte liedjes' (Train To Pluton, Where The Boats Go, Fountains) en doen meer denken aan werk op M83-album Before The Dawn Heals Us uit 2005. Ook zorgen ze ervoor dat die 75 minuten voor het gevoel nog sneller voorbij lijken te vliegen, terwijl er van begin tot eind al zoveel gebeurt. Mist je uiteraard tegen flinke slokken bombast en grote gebaren kunt; subtiel is M83 hier zelden, of het moet in die genoemde rustiger, zeer beeldende liedjes Splendor, Wait en Raconte Moi Une Histoire zijn. Gelukkig is daar nog de producershand van Justin Meldal-Johnson, die er in het verleden ook al in slaagde de topzware muziek van Nine Inch Nails en The Mars Volta even groots als transparant en kraakhelder te laten klinken.
Als er tegen het einde dan toch nog iets te klagen valt: Hurry Up, We're Dreaming gaat met enkele instrumentals en het niet bijster spannende Outro in de laatste tien minuten ietwat als een nachtkaars uit. Zodat Gonzalez er eigenlijk net niet in geslaagd is om zijn magnum opus tot de laatste seconde even sterk en boeiend te houden. Maar om dan meteen van een gefaalde missie te spreken? Flauwekul: dit smetje weerhoudt Hurry Up, We’re Dreaming er niet van zijn beste en mooiste inspanning tot nog toe te zijn.
M83 geeft op dinsdag 29 november een concert in de Amsterdamse Melkweg.
M83- Hurry Up, We're Waiting by CrackBeetz m83- hurry up we're dreaming- 1-06 "Raconte-Moi Histoire" by hypethelookmusic
embed
