Kicking the Habit

Lowlands, de zondagmiddag: The Kills uitgeblust, leegloop bij Odd Future

The Kills @ Lowlands 2011

Zonder dat het écht warm wordt op de derde Lowlands-dag, plakken door de hoge luchtvochtigheid alle kleren nogal viezig aan het lijf. Zeker als je het als volleerd ransaap zijnde verdomt om een half uur in de rij te gaan staan voor een douche. Even is er spanning bij de organisatie als er noodweer boven Biddinghuizen dreigt los te barsten – met het noodlottige Pukkelpop-noodweer nog véél te vers in het geheugen -, maar het blijft bij één stevige hoosbui vlak voordat de derde festivaldag in alle hevigheid losbarst.

Na deze nattigheid beginnen we de dag al ietwat wankel in de benen bij Erland and the Carnival in de India. Een typisch Engels, vrolijk indiepopbandje met iele, hoekige gitaarloopjes, recht-zo-die-gaat drums en natuurlijk een stevig Brits accent. Daarvan zijn er al behoorlijk veel. Heeft de band daar nog iets aan toe te voegen? Niet onbelangrijk: in ieder geval een aantal sterke en aanstekelijke liedjes en een sympathieke jonge frontman die niet al te overdreven houdingen aanneemt, maar gewoon lekker wil spelen en daarmee flink wat goodwill kweekt. Iets meer eigenheid zou het afmaken. We hebben het in ieder geval nog een stukje warmer gekregen. Missie geslaagd.

Verderop in de Bravo is het meteen opvallend hoe groot leuke Zweedse elektropopband Little Dragon in korte tijd is geworden. Sinds laatste plaat Ritual Union uitkwam, lijkt er geen ontkomen meer aan de band. Eerder viel zangeres Yukimi Nagano al op als gastvocaliste bij Gorillaz. Met haar kleine postuur, haar flamboyante kleding en excentrieke bewegingen is ze een geboren podiumdraakje. Af en toe doet haar zang een klein beetje denken aan een jonge Björk. De Bravo is opvallend goed gevuld voor dit tijdstip van de dag en de elektropop liedjes met Aziatische invloeden worden gretig omarmd door de festivalgangers. Het is niet vreemd waarom: de nummers hebben een lekkere groove en zijn toegankelijk en dansbaar. Een fijne verrassing zo vroeg op de dag.

Met debuut Wait For Evolution op zak mocht dwarse rockband De Staat twee jaar terug de Grolsch openen, met nieuw, nog wat gedurfder album Machinery staan de Nijmegenaren op een prominente plek in Alphatent. Die is zeer goed gevuld met een publiek dat een vlotte, donderende festivalset voorgeschoteld krijgt. Wilden Torre Florim en co. voorheen live hun intro’s en intermezzo’s nog wel eens nodeloos oprekken en een stukje jammen, nu is daar geen tijd voor, dus volgen de krakers elkaar in hoog tempo op. Over de opkomst van Florim in z’n eentje met Serial Killer is nagedacht, waarna de band stevig doorpakt met de beste nummers van de twee albums. Zeer sterk is Old MacDonald Has No Farm No More met extra donderende drums op links en rechts, maar op dit wat rare nummer gaat het publiek niet zo hard als verwacht. Een spervuur aan pompende rocksongs à la Sweatshop, The Fantastic Journey of the Underground Man en Ah, I See is slim aan het einde gepland, slechts onderbroken door het aanslingeren van die helse machine die de band mee heeft gebracht, de levensgrote ritmebox voor het hortend en stotend, bijna horkerig rockende Back To The Grind. Met deze knap geperfectionneerde set kan De Staat in principe nog veel meer aan dan grote Nederlandse festivaltenten.


De Staat

Ook het Amerikaanse Other Lives draagt een zeker woestijngevoel met zich mee, maar tapt verder uit een totaal ander muziekvaatje. Ietwat treurig gestemde folkliedjes met mooie strijkersarrangementen, solide gezongen en gespeeld. Om te vorkomen dat de band uit Oklahoma er op het podium wel heel statisch bij zit, slaan de drummer en een percusionist enkele keren simultaan op hun trommels, goed voor het plaatje en een krachtiger dynamiek binnen de mooie liedjes. Gefundenes fressen ook voor festivals als Le Guess Who? En een ontdekking om vanaf nu pertinent scherp in de gaten te houden.

Meneer Trentemøller is deze zondag ‘Live in Concert'! Wat betekent dat hij met enkele live-muzikanten optreedt, die zorgen voor de verdere aankleding van zijn dansmuziek. Op zijn best blijft de techno- en ambientproducer toch nog steeds wanneer beats en andere elektronica de hoofdrol spelen tijdens de show. Wanneer de live-instrumentatie de overhand neemt, klinkt Trentemøller soms als een dancerock-act van stadionformaat. Nee, het is pas echt feest wanneer de elektronica, aangevuld met percussie en hier en daar een gitaar, hard door de Bravo pompt. Er zijn andere maskers die hem beter staan dan degene die hij vandaag draagt.

Dus valt het beluist om verder te lopen en een plekje op te zoeken bij een ander masker: dat van SBTRKT. Te horen: een aardige dosis dubstep-invloeden, Afrikaanse elementen zoals percussie en soulvolle zang van vocalist Sampha waar James Blake jaloers op mag zijn. De X-Ray is lang niet zo gevuld als je bij deze hippe act zou mogen verwachten. Daarnaast lopen aan het begin van het optreden ook nog eens beats langs elkaar heen. Het blijken technische problemen, waardoor veel mensen ervoor kiezen weer verder te gaan kijken. SBTRKT hervat zich daarna snel, maar zodra de X-Ray eindelijk weer een beetje vol staat, keren de problemen terug. Erg jammer, tussendoor horen we namelijk dat de band heel wat in zich heeft. Het wordt uiteindelijk een beetje improviseren en zelfs dat lukt erg goed. Tegen het eind van de set weet SBTRKT het publiek alsnog voor zich te winnen. Gelukkig maar. Op volle kracht moet dit helemaal los zijn gegaan. We kunnen niet wachten tot de herkansing.

Arme Ben Howard. De zachtaardige zanger (23) met krachtige stem en warme akoestische liedjes treedt al anderhalf jaar continu op in Nederland met het stempeltje veelbelovend, maar (debuutplaat?) of doorbraak naar een groter publiek wil nog maar niet lukken, terwijl hij perfect het gat zou kunnen vullen achtergelaten door een zekere Damien Rice. Neemt niet weg dat zijn intieme, emotioneel gezongen liedjes wel perfect op hun plek zijn in dat knusse, relatief rustige Lima-gebied, met The Wolves, Old Pine en These Waters nog steeds als fraaie kippenvelopwekkers die de middelmaat in het singer/songwriter –hoekje ver ontstijgen. Een speciaal extraatje is er dit keer in de vorm van een huwelijksaanzoek op het podium, met een ‘ja’ beantwoord bovendien.. Uiteindelijk is slow cooking beter dan fast food en weten we bijna zeker: Ben Howard komt er wel. Zeker als eind september dan eindelijk zijn debuutalbum Every Kingdom uitkomt.


Ben Howard

Minder lieftallig maar veel sexiër gaat het er doorgaans aan toe bij podia waar Brit Jamie Hince en Amerikaanse Alison Mosshart a.k.a. The Kills mogen aantreden. Nog altijd gewapend met enkel drumcomputers, enkele samples en goed goor klinkende bluesy gitaren gaan ze de voor hen wat te grote Grolsch te lijf. Dat klinkt live nog altijd lekker tot goed, maar het sexy charisma van het duo is dit keer blijkbaar in een flightcase achtergebleven. De publieksrespons is wat lauw, de twee kijken wat getergd uit hun hogen en Hince reageert als door een slang gebeten als een gegooid bekertje zijn gitaar raakt. ‘Who did that! You fucked up my guitar!’. Slechts een enkele keer is er zo’n zwoel moment dat Mosshart en Hince met de monden dicht bij elkaar in één microfoon zingen. Zonder de wetenschap dat Hince inmiddels met Kate Moss in het huwelijksbootje zit, ziet dit eruit als een uitgeblust huwelijk. Hooguit Mosshart sluipt af en toe nog gevaarlijk heen en weer over het podium. Zo krijg je ondanks het smerige bandgeluid een nogal tam optreden, plus dat de tragere nummers van jongste album Blood Pressures bepaald niet hun beste zijn. Als het optreden na vijftig minuten wel heel plotseling is gedaan, weten we het bijna zeker: The Kills hadden er geen zin in vandaag.

Wie er wél zichtbaar zin in hebben: een hele trits Nederlandse zangers en zangeressen die glansrijk figureren in Job Roggeveen’s project Happy Camper. Voor dit Lowlands-optreden zijn alle gasten die je kunt horen op het Happy Camper-album er natuurlijk bij; iets dat véél mensen willen zien, getuige de grote drukte bij het Lima-podium. De vederlichte, door Yann Tierssen, Eels en Badly Drawn Boy geïnspireerde liedjes behouden ook live hun speelse karakter, terwijl elke vocalist de kans krijgt om te schitteren: of het nu Janne Schra, Leine, Marien Dorleijn, Odilo Girod of Tim Knol is, ze zijn allemaal gelijk en het enthousiasme op dit podium is aanstekelijk. Vooruit: Dorleijn en Knol hebben met Follow You Around en A Small Step For Mankind de mooiste liedjes gekregen. Prachtproject waarbij op Lowlands na dreigende regenbuien spontaan de zon doorbreekt. Happy Camper is later dit jaar nog enkele keren live te zien, onder meer op 23 december in Paradiso.

Happy Camper met Marien Dorleijn

Ook bij super-hiphophype van het jaar Odd Future Wolf Gang Kill Them All (we mogen ook Odd Future zeggen) staan doorgaans véél mensen tegelijk op het podium. We kunnen vaststellen dat de gebroken voet van Tyler the Creator bijna hersteld is. Het Odd Future-li, de spil van dit hiphop-collectief uit Los Angeles, kan zich op het podium nog niet helemaal uitleven zoals hij zou willen. Dat gaat dan ook nogal ten koste van de live-energie, maar het is aan het begin van het optreden haast onmogelijk niet mee te gaan in de pompende beats en raspende raps van OFWGKTA. De reputatie is het collectief blijkbaar vooruit gesneld, want de Bravo loopt redelijk vol voor de gehypte grove rappers, maar loeidruk zoals bij James Blake is het toch niet. Enigszins routineus werkt de band zich door het optreden heen. Voor wie de act voor het eerst ziet, zal de show ongetwijfeld erg vermakelijk zijn. Toch lijkt de formule van de band langzaam al een beetje uitgewerkt. De Bravo loopt steeds verder leeg. Natuurlijk is het leuk om de stuiterende rappers op het podium te zien en is het geluid lekker dik. Maar er is weinig ruimte voor iets spontaans in de set; zo heel spannend is het allemaal niet. Met een salvo van een paar hits achter elkaar gaan de handen natuurlijk in de lucht, maar verder wordt de show steeds voorspelbaarder. Odd Future live is vermakelijk. Niet meer, niets minder.

Verslag: Barry Spooren (Erland and the Carnival, Little Dragon, Odd Future, SBTRKT, Trentemøller) en Joris Rietbroek (oa. De Staat, Other Lives, Ben Howard, The Kills, Happy Camper). Alle Lowlands verslagen staan op de Lowlands 2011-dossierpagina. Heb je zelf compleet andere meningen of allerlei andere acts gezien? Deel je ervaringen met ons allen in de comments.