Kicking the Habit

Lowlands, de zondagavond: zwoel Warpaint vs. ijskonijn Lykke Li en een meedogenloze Aphex Twin

Lima Stage

Hoe kun je de Lowlands-slotavond nu beter beginnen dan met de heerlijk swingende indiepop met zoete samenzang van de vier dames van Warpaint? Dat dachten wij. Licht psychedelisch en bezwerend brengt de band de India in een roes en winden de vrouwen het publiek zachtjes maar effectief om de vingers, ook vandaag weer. De band klinkt vaak net niet helemaal onbezorgd, waardoor je ze alleen nog maar meer in de armen wilt sluiten.

En dat alleen maar door de manier waarop de band haar nummers brengt, meer dan hun spel hebben ze niet nodig. De zangeressen in de band zijn live soms niet minder dan vrouwelijke indiecrooners. Als afsluiter Elephants dan ook nog eens met stevig ronkende bas en shoegaze-intermezzo's wordt gespeeld, waarbij de zang licht overslaat, zijn we helemaal om. Niet voor de eerste keer trouwens. Maar dat wist u natuurlijk allang.

Wat een bruut contrast vervolgens met het optreden van zangeres Lykke Li in de Grolsch. Zodra de Zweedse het podium van de Grolsch betreedt, lijkt de temperatuur er op deze benauwde dag meteen zo’n vijftien graden te dalen. Zo’n kille, afstandelijke show zonder enige spontaniteit maar met des te meer routine hebben we dit Lowlands-weekeinde nog niet gezien. Er kan bij de in een zwarte cape gehulde Li ook geen lachje vanaf. Ze heeft beslist enkele leuke, poppy singles, maar vindt het nodig om intieme oudere liedjes als Dance Dance Dance en Little Bit tot bombastische proporties op te blazen. Bakken galm op de stem moeten haar beperkte zangkwaliteiten verhullen. Een stukje van The Knife’s Silent Shout coveren maakt nota bene even enthousiast, maar dat moment is voorbij voor je ‘hé, dit is wel leuk’ kunt roepen. Helaas; met zaaddodend vals kwelende ijskonijn zijn wij definitief klaar.

Ooit had ook Interpol een dik zakelijk imago, met alle bandleden strak in zwarte pakken gehesen, maar daar is bijna niets meer van over bij de New Yorkers. Drummer Sam Fogarino draagt een loszittend blousje met korte mouwen en zit ongeschoren achter zijn drumkit. Ook zanger Paul Banks durft tegenwoordig een klein sikje te laten staan. En dan is er nog die nieuwe bassist die David Pajo vervangt en zo uit de band de band van Kurt Vile afkomstig had kunnen zijn, bas spelend met lang, ongewassen haar en wijdbeense pose. Het is een aparte verschijning voor wie de band een tijdje niet meer gezien heeft. Ook vandaag is er weer bar weinig interactie in de matig gevulde Alpha: tussen de band en het publiek niet, maar ook communicatie tussen de bandleden onderling lijkt taboe. Toch klinkt Interpol meer solide dan ooit en houdt de groep de vaart er flink in. Nummers worden snel achter elkaar doorgespeeld, alsof de band zoveel mogelijk wil doen met het geboden uur.

Nog opvallender: de liedjes klinken een flink stuk steviger dan we voorheen gewend waren en hebben meer swing (ja, we hebben het nog steeds over Interpol). Interpol klinkt eindelijk weer als een echt hechte band en beukt zich een weg door een verschrikkelijk goede set. Nummers als Say Hello to the Angels, Obstacle 1 en Lights veranderen live bijna tot festivalbeukers, zoals we ze nog niet eerder hoorden. Waar de band op plaat vaak wat klinisch klinkt, lijkt de band zich hier opnieuw te hebben uitgevonden. Vandaag horen we Interpol als een venijnige postpunkband, die zo uit de garage zou kunnen zijn gerold. Hopelijk is het een voorbode voor wat we in de toekomst (ook op plaat na dat vrij slappe vierde album) nog kunnen verwachten. Na een uur heeft Interpol het publiek flink weten op te zwepen, zodat we eigenlijk alleen nog maar meer willen.

Met de retrolook en -sound van Twin Shadow zou je de band van George Lewis Jr. zo indelen in de categorie chillwave, ook omdat het geluid van de band stevig leunt op synths en de jaren tachtig-sound van de gitaren. Toch heeft de band niet dat zonovergoten geluid dat bijvoorbeeld Washed Out en (in iets mindere mate) Neon Indian wel hebben. Vaak klinkt door de nummers van Twin Shadow een zekere donkerte, en horen we in de zang van stijlvol uitgedoste Lewis Jr. soms ook een getroebleerde ziel. Door zijn uiterlijk en zijn manier van zingen doet hij soms denken aan Murray Lightburn, de zanger van The Dears. Het optreden op het Charlie-podium voor een wel erg bescheiden hoeveelheid publiek is echter vooral erg bevlogen en opzwepend.

Na de stampende set van Interpol valt het nog niet eens mee om in de sfeervolle, veel subtielere indiepop met falsetzang van Wild Beasts te komen. Het is even terugschakelen bij de show waar vooral veel nummers van laatste album Smother en vorige plaat Two Dancers worden gebracht. Die falset van zanger Hayden Thorpe is live gelukkig net zo zuiver als op plaat, als een soort overtreffende trap van Morrissey. Helaas vallen de mooi tingelende, kleine gitaarpartijen soms weg in de overdaad aan bas in het geluid. Voor dit tijdstip op de avond staan er misschien net iets te weinig uptempo liedjes op het repertoire, maar verder speelt de band een hypnotiserende set terwijl steeds meer mensen aanhaken. Het zit er bijna op, beseft ook de band: “Tomorrow, reality kicks in. We're also going home tomorrow. But tonight, let's forget together.” Dat laat het publiek zich geen twee keer zeggen.

Na deze voorgaande frisse optredens op het Charlie-podium, komt een muffe spruitjesgeur je tegemoet uit de richting van de Grolsch, waar Liam Gallagher’s nieuwe band Beady Eye – ofwel Oasis zonder broer Noel Gallagher – het licht mag uitdoen. Deze spot is volgens puur muzikale overwegingen totaal niét te rechtvaardigen. Puur omdat de naam Oasis aan Beady Eye kleeft, mag deze band nu nog afsluiter zijn. Gallagher en zijn band brengen slappe, bluesy liedjes met Amerikaanse insteek en een hoog ouwe-lullen-muziek gehalte, erg vermoeid gespeeld en door Liam matig gezongen bovendien. Vooruit, enkele mooiere melodieën in opmerkelijke zoete ballads  als The Morning Son en Wigwam van debuut Different Gear Stil Speeding willen er nog wel tussenuit springen en met zijn karakteristieke zangpose blijft Liam Gallagher een bezienswaardige frontman, maar verder mag Beady Eye niet eens in de schaduw staan van het slechtste werk van Oasis. Een van de dieptepunten van het weekend.

Beady Eye

Gaat ook al jaren mee en heeft de laatste jaren zijn pioniersrol op het gebied van elektronische muziek allang verloren: de net veertig jaar geworden Richard David James a.k.a. Aphex Twin. Maar ook al blikt hij als Bravo-headliner met zijn dj-set vooral terug, we krijgen er wel een tamelijk spectaculair aan elkaar geregen les in de geschiedenis van house, rave, vroegere dancemuziek en anderssoortige elektronica voor de kiezen, na een uur ontsporend in een heerlijk meedogenloze finale vol rap over elkaar duikelende breakbeats en een stuk oorverdovende gabbergedreun. Waarbij op de schermen als leuk geintje het creepy Aphex Twin-logo op de hoofden van Nederlandse figuren als koningin Beatrix, Geert Wilders en BZN (!) wordt geplakt. De poepseksplaatjes zoals twee jaar terug te zien op STRP blijven dit keer gelukkig achterwege. Nee, echt verrassen deed Aphex Twin vanavond niet – zelfs al blijft het van tevoren altijd de vraag wat James gaat doen – maar effectief met een uiterst botte bijl hakken en razendknap al zijn tracks aan elkaar rijgen, kan hij nog steeds als geen ander. Zodoende een lekker opruiende apotheose van deze Lowlands-driedaagse met een in de praktijk toch wat matiger slotdag.

Een driedaagse die ondanks een wat voorspelbaarder programma dan gewoonlijk soms toch onvoorspelbaar verliep, in de zin dat opvallend moeilijk te zeggen bleek welke optredens nu het meeste volk op de been zouden brengen. Door het razendsnelle uitverkopen zonder dat er maar een act bekend was gemaakt, heeft Lowlands 2011 beslist een meer party minded publiek ‘dat er perse bij wil zijn’ getrokken dan andere jaren – met opvallend meer carnavals-outfits - dan ware muziekvreters. Dat is immers de festivalganger die liever pas een kaartje koopt voor een festival koopt als hij weet wie er komen optreden. Daar was dit jaar nauwelijks een kans voor, hoewel er in de week voor het festival nog zat tickets op Marktplaats belandden. Maar wellicht dat die vreters de line-up dan toch net niet spannend genoeg vonden. Het verklaart opvallend rustige tenten bij onder meer Interpol en dEUS, terwijl je bij hippe namen als James Blake en The Naked And Famous amper de tenten in kon komen, behalve ver van tevoren.

De kreet ‘Waar is het feestje? Hier is het feestje!’ hoorde opvallend vaak op Lowlands. Veel vaker in elk geval dan ‘Waar is mijn kater?’ En niet eerder zagen de flink in aantal toegenomen clubjes jonge meisjes er zó hip uit, zonder vaak echt te weten wat er überhaupt overdag op de vele podia speelde. Het nachtprogramma met dj’s in de tenten blijkt voor deze doelgroep interessanter, maar het is mooi meegenomen dat sommige artiesten zo toch wel nieuwe zieltjes blijken te kunnen winnen. Het is nota bene de oude bluesman Seasick Steve geweest van wie naar het schijnt de meeste cd’s werden verkocht bij de Plato/Concerto-zaak op het terrein.

Is het dus maar een slechte zaak, dat iets in samenstelling veranderde publiek door het snelle uitverkopen? An sich niet, ook nu bleef de sfeer drie dagen lang vertrouwd gemoedelijk en hadden genoeg bands een gretige mensenmassa voor zich, zeker de feestelijker acts. En zien wij, de muziekvreters over drie dagen toch weer meer dan genoeg sterke en mooie optredens. Maar échte verrassingen of onbetwiste uitschieters? We kunnen ze ondanks een wederom mooi verblijf in de Flevopolder niet bedenken, ook niet na een maandagje de hersenen pijnigen. Mogen we volgend jaar dus wel weer jubelend over dat éne topconcert of die verbijsterende verrassing naar huis? Dat geeft toch meer voldoening dan enkel een op zich tevreden gevoel na een muzikaal behoorlijk geslaagd, maar ook weer niet vreselijk opzienbarende Lowlands.

Verslag: Barry Spooren (Warpaint, Interpol, Twin Shadow, Wild Beasts) en Joris Rietbroek (Lykke Li, Beady Eye, Aphex Twin). Alle Lowlands-verslagen staan op de Lowlands 2011-dossierpagina. Heb je zelf compleet andere meningen of allerlei andere acts gezien? Deel je ervaringen met ons allen in de comments.