concertverslag, nieuws

Lowlands, de zaterdagmiddag: Seasick Steve en Omar Souleyman zijn de excentrieke helden

Joris, Zondag 21 08 2011, 13:20

X-Ray tijdens Suuns.

Op papier leek de tweede dag van Lowlands kwalitatief een stuk minder uit te pakken dan de eerste. De praktijk kan echter weerbarstig zijn, zo leert jarenlange festivalervaring. De dag plannend stuit je dan wel weer op de namen Palmbomen, Suuns, Apparat, Omar Souleyman, Seasick Steve, Amon Tobin en Alpha-hekkensluiter Elbow. Niks rustiger aan doen dus, we werken ons ervoor zelfs nog door een trits opmerkelijk geprogammeerde 3FM-lievelingen, die je tot voor kort na voldoende groei op Pinkpop zou verwachten en tot enkele jaren terug niet op Lowlands.

Daar is dat stukje verandering in de breedte van de line-up waar we het wel eens over hebben. Bands die stuk voor stuk heel degelijk en keurig hun liedjes spelen hoor, maar man oh man, wát is Young The Giant uit Californië bijvoorbeeld van een zaaddodende braafheid.

Als we een roze hoedje in het publiek zien, beseffen we opeens wat een typische Pinkpop-act Young the Giant eigenlijk is. Helaas komt de band niet verder dan een mislukte kruising tussen Coldplay en Kings of Leon. Muziek zonder enige randjes, alles even vrolijk, zonnig en gezellig. Pure oppervlakkigheid. De aantekening in onze telefoon bij het optreden: ‘Mietjes’. Genoeg gezegd?

Gelukkig is het aan het begin van deze festivaldag mooi om te zien dat de stuiterende, exotische elektronica van Palmbomen zo’n goede ontvangst krijgt. De X-Ray-bunker vult zich al vroeg op de middag met bezoekers, bassen en beats. Een knappe prestatie voor de jonge Nederlandse elektronika-act. Het optreden lijkt haast een zegetocht voor alle zielen die Kai Hugo het afgelopen jaar gewonnen heeft. Een waardiger opener voor dag twee op Lowlands kun je haast niet bedenken. In zijn eentje legt de Amsterdammer de lat behoorlijk hoog voor de rest van de dag.

Een lat waar Handsome Poets waarschijnlijk al helemaal nooit aan zal komen. De door 3FM omarmde band vormt intussen in een wonderlijk uitpuilende Grolsch het kwaadaardige voorbeeld dat tot in lengte van dagen bakvissen kritiekloos zullen vallen voor olijk lachende Nederlandse jongens die aalgladde, volstrekt nikserige radiopop maken. Hóeft niet erg te zijn, maar na jaren van Lowlands-bezoek vraag je je toch even af wat dit in vrédesnaam hier doet, totdat je 10.000 man cq. jongvrouw publiek compleet hoort ontploffen voor Dance (The War Is Over). Dan heb je mooi lullen, maar weten de boekers blijkbaar waar ze mee bezig zijn als ze zulke Pinkpop-gebakken-lucht programmeren.

Uiteindelijk weten de aanstormende wereldsterren van Mona – daar gaan deze heren uit Tennessee althans zelf volledig voor – toch nog positief te verrassen met een felle, gretige set. Ja, het is lompe, alleen maar rechtdoor razende boerenkinkelrock in witte hemdjes met opzichtige stadionaspiraties, maar wel met enige verve en behoorlijk strak gebracht, dat moet je ze nageven. En met een goeie frontman die weet wat hij moet doen. Live mag het ook een flink tandje rauwer, zodat ze die Bryan Adams-associatie in singles Listen To Your Love en Trouble On The Way enigszins van zich afschudden. Maar intussen zijn de duimendikke rockclichés nauwelijks te omzeilen en wil deze band simpelweg té graag, te opzichtig, zodat het hele plaatje ongeloofwaardig wordt. Vast volgend jaar op Pinkpop, terwijl zanger Nick Brown tekent voor de slechtste grap van het weekend: "No one's getting high here huh, It’s Lowlands!"


Mona

En zo kan het zelfs gebeuren dat Mona tegen alle verwachtingen in nota bene een onderhoudender optreden geeft dan de Engelse jongelingen van het live ronduit saaie Bombay Bicycle Club. Ook hier een volle tent omdat nieuwe single Shuffle blijkbaar veelvuldig op de radio wordt gedraaid. Verder blijft geen enkele melodie hangen, klinken de gitaren zelfs als ze harder uithalen nog flinterdun en gaat de bibberige, onzekere zeurzang al gauw op de zenuwen werken. En dat is niet de eerste keer bij deze band helaas; die optredens moeten echt veel beter.

Gelukkig is er dan nog een van de spannendste bands van het moment: Suuns. Hoorden we de Canadezen bij eerdere optredens dit jaar venijnig en hard uit de hoek komen, op deze nog vroege zatermiddag komt Suuns niet helemaal uit de verf. De normaal zo stuwende nummers weten niet over te slaan op het publiek en het geheel blijft een beetje mat. Dat lijkt ook te komen doordat de band worstelt met het livegeluid. Microfoons oversturen, bassen verdrinken in wolligheid en de drummachine loopt tegen het eind van de show vast. De geluidsbrei werkt dus behoorlijk tegen, en dat is erg jammer, want uit ervaring weten we dat de band veel beter kan. Prijzenswaardig is wel dat de band tot en met het laatste nummer alles blijft geven om het publiek te overtuigen. Tijdens het heftig stuwende slotstuk Sweet Nothing, ingeleid door een loeiende sirene, valt alles alsnog kortstondig op zijn plek.

Bij de Berlijnse elektronica-producer Apparat is het altijd een verrassing wat je voorgeschoteld krijgt. Dit keer geeft hij een voorproefje van zijn nieuwe album The Devil’s Walk, waarvoor hij een band heeft samengesteld om de nummers live uit te voeren. En dan hebben we het niet alleen over een ordinair extra gitaartje, hoewel er daar ook minstens drie van bij zijn. Bij aanvangstijd van het optreden staan er onder andere een klein drumstel, een piano, orgel en mandoline klaar. Het publiek dat aan komt lopen kijkt verbaasd om zich heen en pakt het programmaboekje er nog eens bij. "Is dit Apparat?", horen we een enkele keer. De start van het optreden is opnieuw niet helemaal wat je zou verwachten: mandoline en pianoklanken vullen de India om de zang van Sascha Ring te ondersteunen. Dit zou je eerder bij een popbandje verwachten. Toegegeven, het klinkt vrij aardig, maar op zijn best is Apparat toch als hij wat scherpe randen elektronica toevoegt, zoals hij de rest van het optreden gelukkig vaker doet met samples, synths, elektronische drums en vervormde gitaarpartijen. Op die momenten combineert Apparat het beste van twee werelden en groeien een nieuw nummer genaamd Ash en oudje Rusty Nails in een nieuwe jas uit tot hoogtepunten. Zeer fraai optreden.


Apparat

Jammer eigenlijk dat dé twee excentrieke helden van deze dag – of zelfs het hele festival – nagenoeg tegelijkertijd geprogrammeerd staan, zelfs al bevinden ze zich in twee totaal verschillende muziekwerelden. Om te beginnen met het ene uiterste: wie is Omar Souleyman en waar komt hij ineens vandaan? Wel: de beste man met tulband komt uit Syrië, waar hij de kost verdient als bruiloftmuzikant. Blijkbaar weten ze in Syrië veel beter wat feestvieren is dan op die suffe bruiloftsfeestjes in Nederland. Vanaf de aanvang van het optreden is er geen doorkomen aan in de X-Ray. Een uitbundig gejuich schalt door de tent wanneer hij zijn eerste Syrische woorden over het publiek loslaat, alsof iedereen precies weer waar de man het over heeft. Beats, percussie en energiek jengelende keyboardpartijen rollen vrolijk over het publiek en brengen de X-Ray op hol, met letterlijk Syrische temperaturen tot gevolg. Het crowdsurfverbod bestaat even niet. Voor toevallige passanten kan de muzikale mix misschien cheesy klinken, maar dit is toch echt authentieke muziek zoals je die op Syrische bruiloften kunt horen. Een absoluut hoogtepunt van de dag.


Omar Souleyman (OFF Festival, Daniël Oostdijk)

Komen we aan bij dat andere bijzondere figuur: zelfs al komt oude baas Seasick Steve (geboren in 1941) niet eens uit de moerassen van Mississippi maar uit Californië, hij heeft intussen meer blues in het topje van zijn pink dan de rest van de totale line-up bij elkaar. Dus dwingt hij in een volle Grolsch-tent met zijn oudbakken driesnarengitaar (“It’s a piece of shit!”) en een oude kameraad op drums bakken respect af. Zijn even kale als doorleefde en soms lekker vuige bluesrocknummers krijgen een steeds luider respons van het publiek, terwijl de man zelf de kunst van een smakelijk verhaal opdissen nog niet heeft verloren. Zelfs al hebben we dat relaas uit de Dog House Blues over hoe hij bijna zijn vader zou hebben doodgeschoten al eerder gehoord op de festivals; het blijft een goed verhaal en vormt dit keer bovendien de inleiding tot het slopen van de drumkit door de twee mannen op leeftijd. Met Omar en Steve beleeft Lowlands zo tot tweemaal toe een prachtig einde van de middag.

Verslag: Joris Rietbroek (oa. Handsome Poets, Mona, Bombay Bicycle Club, Seasick Steve) en Barry Spooren (Palmbomen, Young The Giant, Suuns, Apparat, Omar Souleyman). Alle Lowlands-verslagen staan op de Lowlands 2011-dossierpagina. Heb je zelf compleet andere meningen of allerlei andere acts gezien? Deel je ervaringen met ons allen in de comments.

apparat, ll11, mona, omar souleyman, palmbomen