Lowlands, de zaterdagavond: overdonderend spektakel bij Amon Tobin, Elbow behaagt te veel
Neen, we hebben nog steeds geen tijd voor een leuke theatervoorstelling in de Juliet-tent, een duik in de skippyballenbak (fotootje) links of een bezoekje aan hardrocknachtclub mét paaldanseressen Titty Twister (foto onder artikel). Afkoelen na de weergaloze gekte bij Omar Souleyman blijkt het beste te gaan bij het vrij verstilde Timber Timbre. Afgaand op het uiterlijk van de frontman, zou je verwachten dat hij hiphop maakt. En dan is er ook nog een vrouwelijk bandlid waarvan je zou denken dat ze tango-instructrice is. Niets is minder waar: de band maakt kleine, kale folkliedjes met een tikje soul in de zang.
Een zanger die overigens tegelijkertijd gitaar speelt en zich ook nog eens bedient van de basdrum voor hem. Hij wordt live aangevuld met een tweede gitarist en violiste, maar toch blijft het geluid vrij uitgekleed. De band krijgt redelijk wat toeloop in de Lima, ondanks het lastige tijdstip (rond etenstijd), maar de sfeer van Timber Timbre’s onheilspellende liedjes vervliegt wel wat in de festivaltent. Aardig optreden, maar deze muziek moet je eigenlijk horen in een intiem, donker zaaltje.
Van een veel luchtiger orde is de aardig doorgebroken Australische indiepopband Cloud Control. Soms zitten de dingen oersimpel in elkaar zonder dat je meteen met het hoogtepunt van het weekend te maken hebt. Cloud Control heeft een boel pakkende, lekker in het gehoor liggende liedjes met hier en daar een bite, leuke ideeën en goede zangharmonieën, en de vijf leden staan er aanstekelijk bij op het podium. De zon breekt nog één keer door van een liedjes als The Fear #2 en There’s Nothing In The Water We Can’t Fight. Veelbelovende, sympathieke band, klaar voor méér. Het enthousiaste publiek trouwens ook, al blijft de toon van de liedjes luchtig.
Cloud Control
Gelukkig mag er bij lekker explosief rockbandje Cage The Elephant uit Kentucky nog uitbundiger gesprongen en gefeest mag worden. Na Pinkpop eerder dit jaar gaat de India hard op singles als Aberdeen of Shake Me Down en zeker op de rauwere, snelle posthardcore-nummers. Een fijne stoot energie met als basis twee handen vol gevarieerde, sterke liedjes en een wilde frontman Matt Schultz; het is met zijn wilde capriolen op het podium en stáánd crowdsurfend op het publiek niet verwonderlijk dat hij al eens naar het ziekenhuis moest worden gebracht na een show. Veni, vidi, vici. "You're one of the best crowds we had in a while", zegt Schultz. We geloven dit keer zowaar dat het menens is.
Vergeleken met deze energiesplinterbom valt het optreden van Canadese synthpopband Crystal Castles nogal tegen. Op plaat zijn de elektrotracks smerig, vaak overstuurd en nogal opgefokt, in de Bravo-tent glijdt alles afgezien van twee eerste wilde, met stroboscoop licht overladen minuten wel heel erg in het zelfde tempo door. We hebben geen idee wat zangeres Alice Glass allemaal nog zelf zingt en schreeuwt en wat niet, terwijl de opruiende energie van de Crystal Castles-albums nergens te bekennen is. Een mat publiek en leegloop is het jammerlijke gevolg.
Na Palmbomen aan het begin van de dag is er nog een Nederlandse band op Lowlands aan een zegetocht bezig. Chef'Special was eerder al verschillende keren te zien in De Wereld Draait Door, nu is de band zelfs gepromoveerd tot de nieuwe huisband van het programma. Tijd om de stand op te nemen op Lowlands dus. Eerlijk is eerlijk: zo vol als het veld bij de Charlie hier is, hebben we het deze dagen niet eerder gezien. De band heeft zichtbaar werk gemaakt van het optreden: er wordt gebruik gemaakt van gastoptredens, een team danseressen en een brassband. Het Nederlands product wordt gelukkig goed ontvangen vandaag.
Babylon Circus laten we graag over aan de als piraat, indiaan, kangoeroe, wortel of broodje knakworst (!) verklede feestbeesten in het publiek (carnaval is pas in februari jongens!), en dat zijn er getuige een volle tent die losgaat op de ska-hoempa-polka nogal véél. Spannender vraag is: gaan de Engelse helden van Elbow met hun soms zeer intieme muziek ook een hele grote Alpha-tent inpakken? Het antwoord is vanaf het begin duidelijk: Ja! Sterker nog: dit Lowlands-optreden in de grootste tent is voor de net twintig jaar geworden band van de eerste tot de laatste minuut een ware triomftocht. Het begin met dat zo knap gelaagde Build A Rocket Boys!-openingsnummer The Birds en The Bones Of You klinkt vol en groots, zodat de aandacht van de hele tent er meteen bij is. Nog behoorlijk gewaagd is het om zo’n verstild liedje als The Night Will Always Win halverwege te spelen, snel daarna gevolgd door het al net zo breekbare Lippy Kids, maar het lukt. Golven van vreugde gaan door de tent, wat mooi is aan het einde van zo’n lange festivaldag.
Immer aimabele zanger Guy Garvey is zoals gewoonlijk nauwelijks op een valse noot te betrappen met zijn diep rakende engelenstem. Intussen haalt hij wel alle trucs die je maar kunt bedenken uit de hoge hoed om zijn publiek te bespelen, iets dat hij de afgelopen jaren geleerd heeft door al die grotere optredens. We moeten continu met onze armen zwaaien en na ieder nummer roept hij wel ‘Lowlaaaands!’ (Publiek: ‘Jeeeeujjjj!’). Guy: ‘Everybody still okay?’ Publiek: Jeeeeujjj!’). En wat zien we er allemaal prachtig uit! Garvey is geen Chris Martin, moet ‘ie ook niet willen zijn, en hij heeft het niet nodig. Nogal behaagziek dus, en het geeft deze show met toch volop stemmige liedjes een opvallend jolige, uitbundige sfeer. Vast leuk voor de live-cd die in de Alpha werd opgenomen, maar toch een smet op deze verder goed uitgekiende festivalset met meegalmnummers Open Arms en One Day Like This aan het slot (dat zijn echter niet Elbow’s beste liedjes). Hiermee kan de band vanaf nu de allergrootste podia aan. Met gemak.
Het dancegeluid van Azari & III doet wat commercieel en glad aan, maar het publiek heeft daar duidelijk geen problemen mee. De aanwezige bezoekers kunnen zich wel vinden in de mix van dance en funk-/soulzang die vaak ergens vaag herkenbaar is. De X-Ray transformeert na het vallen van de avond tot een spectaculaire lichtbak, met visuals die flink wat toevoegen aan de beleving.
Amon Tobin (Foto: Tri (cc))
Vanuit Azari & III door naar Amon Tobin is het onderscheid aanzienlijk: bij zijn show Isam valt je mond vanaf het begin open. In de Bravo zien we een lichtshow, maar dan wel meerdere keren in het kwadraat. De producer/dj staat in een bouwwerk als een futuristisch wit paleis, gevormd door kubussen waarop projecties te zien zijn. Het levert een visueel spektakel op waar Björk waarschijnlijk van droomt. Soms worden beelden gebeamd, soms wordt de structuur van het bouwwerk aangetast door lichteffecten. Het had een creatie van Chris Cunningham kunnen zijn.
En dan hebben we het over de muziek nog niet eens gehad. Tobin durft onontgonnen terrein te verkennen met geluidsexperimenten, waarin samples (op zijn laatste album Isam vooral afkomstig uit de natuur) worden gebruikt die over en door elkaar heen groeien. We weten natuurlijk nog niet waar Aphex Twin een dag later mee gaat komen, maar hij heeft flink wat in te halen. Vooralsnog is Amon Tobin de grootste pionier van elektronicaland op het festival. Niet vaak hoor je zo’n goede setopbouw: anderhalf uur lang wordt je meegezogen in de wereld van deze producer. Het is haast een uitputtingsslag tegen eigen lijf in de verhitte Bravo, maar hiervoor blijven we graag anderhalf uur hangen. Een fantastische afsluiter van deze Lowlands-zaterdag.
Wie ander nachtvertier zoekt dan bonkende beats en geen zin heeft in stukgedraaide rockhits, kan het lastig hebben met het nachtprogramma van Lowlands. Hebben wij de Titty Twister al van binnen kunnen bekijken, Lowlands' nieuwe feesttent? Helaas, lange rijen voor deze tent met binnen een hardrockcoverband voor de karaoke en paaldanseressen na middernacht. Vanuit de verte ziet het er knus rood uit van binnen. Van buiten zoals dit:
Verslag: Joris Rietbroek (oa. Elbow, Cloud Control, Cage The Elephant, Crystal Castles) en Barry Spooren (Amon Tobin, Timber Timbre, Chef'Special, Azari & III) Alle Lowlands-verslagen staan op de Lowlands 2011-dossierpagina. Heb je zelf compleet andere meningen of allerlei andere acts gezien? Deel je ervaringen met ons allen in de comments.
