Review: Beirut - The Rip Tide
Om nieuwe invalshoeken en invloeden heeft Zach Condon nooit verlegen gezeten. Met zijn geesteskind Beirut debuteerde bij in 2006 met het album Gulag Orkestar: een album met liedjes vol gipsy- en balkaninvloeden. Een jaar daarna verscheen The Flying Club Cup; een album dat flink leunde op de invloed van Franse chansons. Het tweeluik van de EP’s March of the Zapotec en Holland liet weer een ander geluid horen: die eerste werd naar verluidt ingespeeld met een 19-koppige Mexicaanse funeral band, op de andere EP (onder het pseudoniem Realpeople) leek Condon vooral te onderzoeken of elektronica hem ook lag.
De grote vraag vooraf was dus welke invloeden Beirut op The Rip Tide uit de hoge hoed zou toveren. Een willekeurige plek op de wereldkaart aanwijzen? Het was in ieder geval een even goede gok geweest. En jawel, opnieuw weet de band ons te verrassen, juist door dit keer voor een heel andere aanpak te kiezen.
Waar je weer een flinke dosis exotische invloeden zou verwachten op The Rip Tide, verrast Condon door die juist links te laten liggen. In plaats van de inspiratie te zoeken in de wijde wereld, keert hij hier juist naar binnen, meer naar zichzelf. Vandaar ook dat het nummer East Harlem bijvoorbeeld te vinden is op de plaat, een nummer dat hij al op jonge leeftijd schreef.
Zach Condon moet behoorlijk zelfverzekerd zijn geweest om juist voor deze richting te kiezen. Maar dat zelfvertrouwen is helemaal terecht. The Rip Tide is een persoonlijker en intiemere plaat geworden dan de voorgangers, maar intussen onveranderd meeslepend. Een voorbeeld hiervan is Santa Fe, vernoemd naar de plaats waar Condon opgroeide in New Mexico. Het is een naar Beirut-maatstaven klein liedje, spaarzaam ingekleurd met blazers, zonder dat die leidend zijn in het nummer.
Twee ontwikkelingen zijn belangrijk geweest voor het geluid van The Rip Tide: ten eerste heeft Condon de ukelele verruild voor piano als zijn eerste instrument, waarmee hij de meeste nummers op dit album schreef, zodat de invulling nogal anders is dan voorheen. Door de (internationale) invloeden van buitenaf te mijden, kun je The Rip Tide meer zien als het eerste echte bandalbum van Beirut. Daarbij is er flink gesneden in de voorheen vaak overdadige arrangementen waaronder de liedjes bedolven werden.
Dit is het best te horen in Goshen, waarin we de nog altijd kenmerkende zang van Condon voornamelijk horen onder begeleiding van zachte pianoaanslagen en enkele melancholische trompetklanken. Een ander hoogtepunt van het album is het titelnummer, dat vanaf de eerste tonen meteen vertrouwd klinkt, alsof je de melodie van het nummer al veel langer kent. Het label ‘wereldmuziek’ is er op The Rip Tide voor een groot deel vanaf, wat overblijft zijn 'gewoon' prachtige popliedjes met onmiskenbaar een Beirut-stempel.
Dat de band en Zach Condon op The Rip Tide voor deze aanpak hebben durven kiezen, is bewonderenswaardig. Het uitkleden van zulke nummers maakt een band namelijk ook kwetsbaarder: er is geen ruimte meer om je te verschuilen achter grootse arrangementen. Nu horen we pas echt hoe goed de liedjes van Zach Condon zijn, zodat The Rip Tide met gemak tot het beste werk van Beirut sinds Gulag Orkestar gerekend mag worden.
The Rip Tide verschijnt op 29 augustus op Beirut’s eigen label Pompeii Records. Het album is al wel digitaal verkrijgbaar. Luister hieronder naar de nummers Santa Fe en East Harlem. Het hele album kun je nog steeds beluisteren bij NPR. Het optreden van Beirut in Paradiso op 8 september is al helemaal uitverkocht.
embed
