Kicking the Habit

Review: The Antlers - Burst Apart

The Antlers - Burst Apart

The Antlers, de band rond songschrijver Peter Silberman uit het New Yorkse Brooklyn, viel twee jaar terug op met het zeer indringende Hospice. Een plaat met grofkorrelige, ietwat naar Arcade Fire neigende indierocksongs waarin Silberman het bezongen leed niet zelden uitschreeuwde. Dus was het reikhalzend uitkijken naar nieuw werk, waarbij het al vroeg duidelijk werd dat de nieuweling, Burst Apart getiteld, op meerdere terreinen flink zou verschillen van de voorganger.

Zo heeft Silberman de emoties in zijn muziek meer in bedwang gehouden: ze lopen minder hoog en in your face op. Een rode draad zoals op Hospice - het indringende verhaal over een terminale kankerpatiënte en haar verzorger - is hier afwezig. Dat levert echter alles behalve een vlakkere plaat op. Dat bombastische aandoende doch lo-fi opgenomen indierock geluid is ingewisseld voor een warmer, helderder en strakker vormgegeven sound met meer synthesizers, blazers en fraai klinkende drumpartijen. In zonder uitzondering mooie liedjes als French Exit, No Widows en Hounds hebben The Antlers ietwat de richting gekozen zoals Destroyer die recentelijk op diens nieuwe album Kaputt liet horen.

Maar dan minder opzettelijk glad en gelikt en ook minder afstandelijk, maar juist met meer warmte een fijne, melancholieke snik. Hier overheen weet Silberman soms angstaanjagend hoog en zuiver te zingen. Het is een richting die onder meer al een beetje werd verklapt bij het optreden dat de band vorig jaar op een late zaterdagavond gaf tijdens het Nijmeegse festival De Affaire. Het bandgeluid klonk al gestroomlijnder en mysterieuzer, terwijl er ook al enkele nieuwe songs te horen waren. 

Als er al een rode draad is op Burst Apart, dan is het een soort afwijzing van liefde, intimiteit en seksualiteit die meerdere malen terugkeert, dan wel schuldgevoelens op dit vlak. Dat hoor je het duidelijkst in het prachtige, loom groovende openingsliedje I Don't Want Love, het bewijs dat je het niet van de daken hoeft te schreeuwen om toch binnen drie minuten direct in het hart te kunnen raken. Of in Every Night My Teeth Are Falling Out, dat nog het beste ook op Hospice had gepast. Zulke gevoelens kunnen bij The Antlers echter net zo makkelijk claustrofobische, paranoïde vormen aannemen zoals in het beklemmende, door een viezige hakgitaar en dissonante strijkers doormidden gesneden Parentheses, waarin Silberman even huiveringwekkend hoog als mooi zingt. Hoor daarvoor het van spanning zinderende Rolled Together met een vleugje soul erin verstopt.

Het enige buitenbeentje vanwege een bedrieglijk luchtiger toon lijkt Putting The Dog To Sleep, bijna een soort smartlap met een doowop-gevoel die het album vergeleken met wat er geweest is iets te rustig voortkabbelend afsluit. Net geen echte grootse finale voor Burst Apart dus, maar mét de nieuwe insteek wel weer een hemelsmooie plaat, die hier overuren draait.

The Antlers - I Don't Want Love by abrecaminos

No Widows, live @ The Music Hall of Williamsburg