Concertverslag: De kerk van Alva Noto + Ryuichi Sakamoto
Alva Noto en Ryuichi Sakamoto (Foto: Peter Tops)
Zo nu en dan is er ruimte op Kicking the Habit voor gastredacteuren. Vandaag is de beurt aan Harco Rutgers, die het (terecht) nodig vond om aandacht te schenken aan het concert van Alva Noto en Ryuichi Sakamoto in Eindhoven. Aangezien niemand van de KtH redactie daarbij was, hieronder een persoonlijk verslag van dat concert.
Na het verslag van het concert van Low in de Catharinakerk in Eindhoven, opperde ik dat een concertverslag van Alva Noto + Ryuichi Sakamoto de dag daarop in dezelfde kerk dan toch zeker niet kon uitblijven. Dom. Moet ik het zelf schrijven natuurlijk.
Als sinds Vrioon, hun eerste album in 2002 ben ik verknocht aan de combinatie van de minimale electronica van Alva Noto en het pianospel van Ryuichi Sakamoto. Ik was reeds bekend met het werk van Carsten Nicolai (Alva Noto) en de spartaanse output van zijn label Raster Noton. Clicks, Cuts en Glitch vierden nog hoogtij in die dagen en het samenspel met Sakamoto's minimale, maar warme pianoklanken voelde als tien stappen vooruit. Vreemd genoeg duurde het nog zeker een jaar voordat ik de link legde met Yellow Magic Orchestra.
Inmiddels zijn ze aan hun vijfde album samen. Alle vijf blind aan te schaffen. Echt. Een reisje naar Eindhoven had ik dan ook maar wat graag over om ze eindelijk live te kunnen zien. Zo 'n setting in de Catharinakerk werkt wel mee natuurlijk. Prachtige concertlocatie. Ik zie een rooskleurige toekomst voor al die leegstaande kerkgebouwen in Nederland.
Dit concert maakt deel uit van de "s" tour. Er wordt voornamelijk materiaal van het kersverse album Summvs gespeeld. Zo vers, dat ik het nog niet had beluisterd. Een mooiere eerste kennismaking had ik me niet voor kunnen stellen. Het geluid in de kerk was goed. Erg goed.
Ik ervoer het concert als een tot perfectie gedreven samenspel tussen het sublaag, de subtiele tikjes, ruis en glitches van Alva Noto, het gedetailleerde, warme pianospel van Ryuichi Sakamoto (waarbij hij niet alleen de toetsen, maar ook de binnenkant van de vleugel beroerde) en de indrukwekkende visuals. Hoe 'less is more' af en toe ook overweldigend en op een paradoxale manier soms zelfs bijna bombastisch kan voelen. Meesterlijk. En met visuals bedoel ik dan trouwens niet het geprojecteerde, bewegende behang wat vaak gebruikt wordt om optredens 'op te leuken', maar een serieuze symbiose tussen beeld en geluid op een gelijkwaardig abstractieniveau. Visuals zoals visuals eigenlijk veel vaker zouden moeten zijn.
Nu zou ik tot in detail de composities kunnen analyseren, de sfeer en de aandacht van het publiek beschrijven, de grafische kwaliteiten van de visuals roemen, ik zou zelfs nog de techniek en de impact van een goed gebruikt ledscherm kunnen noemen of het interieur van de kerk. Maar dat alles zou geen recht doen aan het gevoel wat ik gisterenavond had tijdens het concert. Waarschijnlijk kan ik daarvoor ook niet goed genoeg schrijven. En als dit klinkt als het verslag van een fan, dan klopt dat. Aan mensen die concertverslagen graag lezen omdat ze er niet bij konden zijn, kan ik dan ook alleen maar zeggen dat ze de volgende keer maar beter gewoon wel kunnen gaan.
Foto's: Peter Tops
