concertverslag

Hard watertrappelen bij een spannend, zoekend Animal Collective

Joris, Woensdag 18 05 2011, 17:41

Animal Collective elders. Foto: Mehan Jayasuriya

Van een eerste nieuw Animal Collective-album sinds doorbraakplaat Merriweather Post Pavillion (januari 2009) is nog niets concreets bekend. Maar zoiets futiels als een ‘nieuwe plaatrelease’ heeft de vooruitstrevende band nooit tegengehouden om te gaan touren. Panda Bear, Geologist, Avey Tare en Deakin' hebben het juist veel vaker zo gedaan: tijdens of zelfs voor het opnemen van nieuw werk op tournee gaan om het publiek vervolgens bijna alleen maar nieuw, nog onbekend werk te laten horen. Terwijl juist Panda Bear net nog een mooi solo-album heeft uitgebracht.

Waarmee zij kortom wel het nodige vergen van hun toehoor, daar zit 'm dan ook de uitdaging in. Afgelopen weekeinde had Animal Collective eerst de eer om een eigen voorjaarseditie van All Tomorrows Parties in het Britse Minehead te cureren, met hieraan vast nog een flinke Europese tour, die volgende week ook Primavera Sound in Barcelona aandoet.

De Amsterdamse Paradiso is goed volgestroomd voor dit optreden, maar weken van tevoren uitverkocht is het niet. Wellicht, bij gebrek aan hype na een net uitgebrachte plaat, zoals twee jaar terug wel het geval was. Misschien maar goed ook, want zoals gezegd: Animal Collective is hier vanavond vooral om nieuw werk te testen. En dat doet de band weer als viertal, nu Deakin' na een paar jaar afwezigheid weer op het nest is teruggekeerd en als gitarist dan wel bassist op het podium staat.

Hoeveel zinnigs kun je zeggen over nieuwe en in dit geval behoorlijk complexe muziek die je bij een optreden voor het eerst te horen krijgt? Op het eerste gehoor borduurt Animal Collective voort op het grootsere, volle elektronicageluid dat zijn intrede deed op Merriweather Post Pavilion, maar dan wat minder melodieus, iets minder euforisch gek zoals op een plaat als Feels, maar met meer experimenteerdrang en behoefte aan het zoeken naar nieuwe grenzen binnen het bandgeluid. Kortom: precies dat waarvoor we Animal Collective zo'n spannende, goede band vinden. Verder valt op dat de rol van Deakin' prominenter is, ook hij mag naast Panda Bear in enkele ingewikkelde tracks de leadzang voor zijn rekening nemen.

Ja, onbekende en bepaald niet de toegankelijkste muziek levert in eerste instantie een boeiende - wat hebben ze nu weer bedacht? -, maar ook wat taaie set. Sommige stukken lijken nog wat richtingloos – ze moeten straks op een nieuwe plaat misschien vaker gehoord worden? –, ondanks de veelheid aan creatieve beats, geluiden, beter verstopte melodieën en Panda Bear die soms ook weer ouderwets durft te schreeuwen. Een lomp, schel zaalgeluid maakt het doorgronden van de nieuwe muziek nog een tikje lastiger.

Gewoon hoofdschuddend ondergaan dus, dit sonische spervuur. Je kijkt intussen naar de psychedelische, veelkleurige visuals op het grote scherm boven de band en je wiegt je hoofd in het zelfde tempo mee als Geologist achter zijn apparatuur in het midden, met de vertrouwde lamp op zijn voorhoofd. Totdat er na een half uurtje opeens een klik is en plotseling alles klopt: een zwaar opzwepend, flink uitgerekt nieuw nummer vol weirde elektronica en stuiterbalbeats gaat naadloos over in een net zo opwindende bekende kraker: Brothersport van Merriweather Post Pavilion. Hierop ontstaat spontaan een fel feestje met veel handen in de lucht. Dan is Animal Collective op zijn best en ronduit magistraal.

Nog zo’n moment volgt er als een nieuw, trager stuk onder leiding van Panda Bear op links overgaat in het immer wilde, stuiterende We Tigers (te vinden op Sung Tongs), dat weer gekoppeld is aan het ook bekende Summertime Clothes.Tussendoor is het nog zoeken. Een spannende zoektocht, van de paden af, maar ook lastig. Als de toegift dan ook bestaat uit slechts één nieuw nummer – en bepaald niet de spannendste van de avond – en de band daarna niet meer terugkeert, duurt het gejoel van het publiek om meer, om tenminste nog één ontlading op iets bekends als My Girls of Fire Works, nog zeker vijf minuten voort met de zaallichten al aan. Het is helaas echt gedaan na vijf kwartier.

Een wat onbevredigend einde dus van deze uitdagende set; eentje om stevig je tanden in te zetten. Ook al is het bij een Animal Collective dat je zonder pardon in het diepe gooit soms heftig watertrappelen om boven water te blijven, boeiend en spannend blijft het. Misschien doorgronden we op Primavera volgende week al meer...

animalcollective