Review: I Am Oak - Oasem
Awesome. Zo spreek je die eigenaardige titel dus uit. Het klinkt op het eerste gehoor een beetje opschepperig, maar het schijnt ook dialect te zijn voor ‘adem’ uit het Brabantse Bergeijk, waar zanger Thijs Kuijken opgroeide. Dat opschepperige zou ook lastig te linken zijn met de muziek van I Am Oak. Oasem is vooral een persoonlijke en ingetogen plaat met kleine liedjes. Zowel letterlijk als figuurlijk; de meeste nummers zweven rond de drie minuten.
Inmiddels woont Kuijken in Utrecht, waar hij de liedjes voor deze opvolger van het vorig jaar verschenen On Claws schreef. Dat album werd al erg goed ontvangen, ook buiten de landsgrenzen. Sinds die tijd heeft Kuijken aan Oasem gewerkt, een plaat die enerzijds duidelijk herkenbaar is als I Am Oak, maar ook nieuwe instrumenten introduceert in het geluid van de band. Akoestische gitaren zijn veelal ingeruild voor elektrische en orgels en andere toetsen worden toegevoegd.
Kuijken schreef de liedjes voor dit album alleen, en dat is goed terug te horen. Een bekende test om te kijken of je een goed liedje te pakken hebt, is door het te spelen met alleen een akoestische gitaar, zonder verdere begeleiding. De liedjes op Oasem zouden die test prima doorstaan, omdat het vooral de zang is die de meeste aandacht naar zich toe trekt. Zoals in Distances II bijvoorbeeld, een van de hoogtepunten van Oasem. Het zijn een spaarzame orgel en gitaar met wat zachte klopjes van een balafon die voor de begeleiding zorgen. Soms gaan er nog wel wat meer vernuftige arrangementen achter de nummers schuil, zoals in Curt, de eerste single van Oasem bijvoorbeeld. Maar die staan altijd in dienst van zang en gitaar.
Tegen het eind van de plaat, in Island II, vliegen Kuijken en zijn begeleiders dan toch nog enigszins uit de bocht, maar nog steeds op een zekere beheerste manier. De distortion gaat aan, begeleid door prachtige melancholische strijkers. Dat is waar je tijdens het beluisteren van Oasem stiekem op zat te hopen, precies op het juiste moment.
Oasem is een plaat die je vooral als geheel moet luisteren, het lijkt meer een doorlopend verhaal dan een losse verzameling liedjes. Verschillende thema’s komen terug, vooral over de natuur: eilanden, oceanen en de horizon. Het maakt Oasem bijna een conceptplaat, een plaat waar je gehecht aan raakt.
