Luister: Bibio/Clark/Thom Yorke/Four Tet/Burial

Burial, Four Tet, Thom Yorke + Bibio & Clark

Zo nu en dan lees en hoor je in de muzikale wandelgangen dat cd's hun beste tijd gehad hebben. De verkoopcijfers zijn vaak lachwekkend en steeds meer bands zijn op zoek naar andere manieren om hun muziek wereldkundig te maken. De voorbeelden mogen bekend zijn.

Ook in interviews met muzikanten lees je vaak terug dat zij zich niet meer blind staren op hele albums. Waarom zou je jaren werken aan tien tot twaalf liedjes, die op een zilveren schijfje laten branden en daarmee de boer op gaan? Terwijl je met een paar muisklikken de hele wereld kan laten kennis maken dat ene goeie liedje dat je gemaakt hebt. In de praktijk blijkt het vaak nog wel mee te vallen. Goed, de reacties op de acht liedjes die King of the Limbs lang is, zijn niet overal positief. Maar ook Radiohead zelf ziet het laatste werk gewoon als volwaardige plaat.

En wat in Thom Yorke's-naam heeft dit allemaal met onze heilige Triple AAA-list te maken? Nou, het zit dus zo. De laatste weken begint het me op te vallen dat ik steeds vaker dezelfde nummers aanzet in plaats van een heel album. Kan te maken hebben met mijn dwangneurose dat ik albums graag afluister als ik er aan begin. Deels. Het heeft ook te maken met het feit dat er de laatste maanden een aantal te gekke losse single's/ep's en dubbele a-kanten zijn verschenen van diverse artiesten.

Op dit moment draai ik dus geen album grijs, maar wel de losse tracks die Bibio en Clark releasten ter ere van Record Store Day. Vooral dat Bibio-nummer is op z'n zachtst gezegd wat afwijkend van zijn laatste twee platen. Iets meer Von Beukenstein, of zo.

En Burial's Street Halo EP dan? Zeker meer dan een tussendoortje, al borduurt hij voornamelijk voort op het veelbejubelde geluid van Untrue. Four Tet-single Pinnacles had zo op wereldalbum There Is Love In You kunnen staan, machtig disconummer. Those powers combined en een beetje hulp van Thom Yorke en je hebt mijn allerliefste lievelingsnummers van dit moment: Ego & Mirror. Hoe dat speelse pianoloopje op het einde van Ego erbij komt, het Burial-esque Mirror, ik krijg er geen genoeg van. En daarom geen compleet album in de Triple AAA-lijst, maar meer dan eervolle vermeldingen voor deze losse releases. Eigenlijk zouden ze er een album van moeten maken...