Kicking the Habit

Gemene Sore Losers en geen revanche voor Gonjasufi

Gonjasufi (foto: Ivo Kendra)

Geen officiële double-bill, wel een plezante vrijdagavond gehad in de Amsterdamse poptempel aan de Weteringschans: The Sore Losers en Gonjasufi in Paradiso.

The Sore Losers, de nieuwste Vlaamse rockband op Excelsior (‘Wij zijn er bijzonder fier op dat onze plaat uit is gekomen op het Hollandse Excelsior Recordings”) was eerder dit jaar al een paar keer aan het werk te zien in ons land. In België gaat het hard met de groep onder leiding van zanger/gitarist Jan Straetmans. Mede dankzij (StuBru-)hit Beyond Repair, afkomstig van debuutalbum The Sore Losers dat vol staat met ouderwetse rock&roll, in de lijn van Led Zeppelin, The Black Keys en ongeveer alle projecten waar Jack White aan mee werkt. Vooral de stem van Straetmans doet soms denken aan Jackie W. Maar daar stoppen dan ook de vergelijkingen, want als één ding duidelijk wordt tijdens de show is het wel dat The Sore Losers een eigen smoel gekregen hebben.

Vergeleken met de shows die we eerder dit jaar zagen stond er vrijdagavond een veel gemenere band op het podium. Weg is de pedalsteel-gitaar, weg is de mondharmonica. Enter vuig rockbandje met twee gitaren en een strakke ritmesectie die hun vaak puntige rockliedjes op de zaal afvuren. Nog steeds is er ruimte voor een langer nummer of een solo, maar weg zijn de bluesy, rustige gedeeltes en de matte presentatie.

Vanaf opener en nieuwste single in België Silver Seas is duidelijk dat The Sore Losers het menen vanavond. Het blijven bescheiden Vlamingen, maar ze laten dit keer wel hun tanden zien. Getergd, enthousiast en met de juiste rockposes. Een geweldige live-band en dus na Triggerfinger een nieuwe rockgroep uit België die door veel te spelen veel zieltjes kan winnen. Gaarne snel terug en meer van dit jongens!

Gonjasufi

Het verhaal is wel bekend inmiddels. A Sufi and A Killer, de officiële debuutplaat van Sumach Ecks, zoals de bebaarde yogaleraar thuis in Las Vegas door het leven gaat, is een van de platen van het jaar. Mede dankzij de fantastische productie van The Gaslamp Killer en Flying Lotus zorgde de wonderlijke mix tussen hip-hop, rock, reggae en elektronica voor een bescheiden hype op de interwebs.

Live bleek het eerder dit jaar echter een deceptie van jewelste. Joris berichtte er al over na Roskilde en zelf maakten we het mee op Lowlands en Into The Great Wide Open: een opgefokte Gonjasufi die totaal niet uit de voeten kon met de beats die DJ Psychopop de tenten in slingerde. Zowel de X-Ray op Lowlands als de Bolder op Vlieland liepen binnen het half uur leeg, Gonjasufi achterlatend met een hoop frustratie. Wel, die Paradiso-show stond al wat maanden vast en het heeft na augustus vast geen storm gelopen aan de kassa. Het enige lichtpuntje: er zou een live-band meekomen. Dat DJ Psychopop geen Gaslamp Killer of Flying Lotus was hoorde zelfs de minst onderlegde dj-/beatkenner, een Spymob-achtige begeleiding zou best eens goed kunnen uitpakken.

Dichte balkons en een aardig gevulde vloer en aan alles merk je de afwachtende houding van het publiek. Als een stel ramptoeristen gaan de armen over elkaar. 'Het zal mij benieuwen vanavond'. Als band zien we een drummer, bassist, gitarist, toetsenist en een Gonjasufi-kloon die slechts zorgt voor gestoorde dansjes en joints.

De band is niet slecht, maar ook zeker niet goed te noemen. Wazige eindes, talloze fouten en geen klik met de stonede frontman. Dit gaat ‘m wederom niet worden vanavond. Enfin, lichtpuntjes zijn dat we nu eindelijk prijsnummers van A Sufi and a Killer eens live horen: onder andere She Gone en SuzieQ (met behalve de riff deze keer ook tekstueel verwijzingen naar I Wanna Be Your Dog) krijgen re-de-lijk-e uitvoeringen. Veel meer dan dat kunnen we er met de beste wil ook niet van maken. Ondanks twee toegiften en een dankbare Gonjasufi is het niveau ondermaats.

Als de groep braaf een paar weken de repetitieruimte induikt en daar wellicht bezoek krijgt van Gaslamp of van Steven “Flying Lotus” Alisson voor wat opbouwende kritiek, dan zou het best wel wat kunnen worden. Heus. Die discipline is echter niet te verwachten, van een band die drukker bezig is met genieten van de Amsterdamse geneugten dan met een muzikale topprestatie.

De revanche blijft dus uit, al was het bij vlagen best vermakelijk. Voor iemand met een dergelijk album in de achterzak zou de lat hoger moeten liggen.